Και το γέλιο από κει βγήκε.                                                                                                                                                 Τον επίγειο που οδήγησε τη χώρα μας η κυβέρνηση Τσίπρα, τον επουράνιο που μας υπόσχονται οι εξουσιοδοτημένοι αντιπρόσωποι του θεού, θα σας γελάσω, γι αυτό ας πάρουμε τα πράματα από την αρχή.

Ήτανε κάποτε ένας αρχαίος ποιητής που τον λέγανε Ησίοδο και εσύχναζε πάνω στον Ελικώνα και εκεί οι Μούσες τον περιλαμβάνανε, τον γεμίζανε έμπνευση και έγραψε ένα ποίημα που λέγεται Θεογονία που έλεγε πως στην αρχή ήτανε το Χάος, γιατί πάντα οι Μούσες χάος φέρνανε στο τέλος.

Μετά από πολλά χρόνια ήρθε άλλος ποιητής (γιατί πάντα θα υπάρχουνε ποιητές και παππάδες)  ένας Ιωάννης και λέει μην τον πιστεύετε αυτόν γιατί στην αρχή ήτανε ο Λόγος (είχανε απαγορευτεί τότες οι Μούσες).

-Πάει καλά είπαμε εμείς…. Ο Λόγος!

Και μας ξαναλέει ο Ιωάννης «…. Ξέχασα όμως να σας πω ότι ο Λόγος είναι ο Θεός και αυτός είναι που σκάρωσε τον Ουρανό και τη Γη».

-Πάει καλά ξανάπαμε εμείς … ο Θεός!

Και από τότες πορευόμαστε μαζί του και τον έχουμε να μας τηράει, πότε αυστηρός πότε αγαπησιάρης, να μας ισιώνει κάθε φορά που αλληθωρίζουμε προς το φίδι, δουλειά υπεύθυνη και κουραστική, χωρίς ρεπό και επίδομα έγκαιρης προσέλευσης.

Κουράστηκε το λοιπόν κάποια στιγμή και λέει «αφεντικό είμαι, το μαγαζί καλά πάει, δεν το βγάζω στο φραντζάιζ να αναλάβουν άλλοι την επέκταση, να ξαλεγράρω λίγο κι εγώ, τόσα πράματα και θάματα έφκιασα.

Έκαμε λοιπόν φραντσάιζ το μαγαζί, επήρε τους καλύτερους φραντσαϊζί και μας τους έστειλε πεσκέσι. ¨Τα παιδιά είναι τζέντλεμεν και της εμπιστοσύνης μου, να τα προσέχετε και να μην ψωνίζετε πουθενά αλλού».                               Τους έδωκε μαζί και μια σφραγίδα δικιά του πως όταν βγαίνουνε στη σύνταξη μπορούνε με την άδειά του να διορίζουνε τους πιο καπάτσους από μας στα φραντσάιζ των Γήινων Υποθέσεων, να μην έχει ν’ ασχολείται με διαδικασίες Δημοσίου και τόριξε στις αργίες.

Μονοπώλιο ήτανε σαν την Κόκα Κολα, τι να κάνουμε, συμμορφωθήκαμε.

Οι φραντσαϊζί εστήσανε υποκατάστημα, βάλανε απ΄έξω ταμπέλα «Βυζαντινό Κράτος» και το λέγανε και Ουράνια Βασιλεία για να μη μπορεί κανείς να πει κουβέντα άσκημη γι αυτό και εκεί ήτανε όλα δικά τους αφού Γη κι Ουρανός ήτανε το ένα και η ιδιοκτησία μια ήτανε κι αυτή, και τάχανε όλα και τα ορίζανε οι αντιπρόσωποί του και από τότες  εθεμελίωσαν περιουσία τρανταχτή και εις τους αιώνας των αιώνων ατράνταχτη.

Μετά ήρθεν η Τουρκιά και εκούρσεψε την περιουσία και την εκράτησε τέσσερις παρακαλώ αιώνες και αγανάχτησεν ο κόσμος που μάθαινε στο κρυφό σχολειό για τη στέρηση της Πίστης του και την υπεξαίρεση της Περιουσίας τους και όταν ήρθεν η ώρα ένας αντιπρόσωπος εσήκωσε μπαϊράκι στην Αγίαν Λαύρα, σε ένανε μικρό κι ασήμαντο δίκλιτο σταυρεπίστεγο ναό όξω από τα Καλάβρυτα και λευτερωθήκαμε.

Αλλά τότες που η Τουρκιά νικήθηκε έγινε αυτό που λέμε σήμερα κενό εξουσίας και οι πονηροί εβάλανε στο χέρι ότι προλάβανε από την ουράνια περιουσία των αντιπροσώπων (σα δεν ντρεπόσαντε) και εκάμανε δικά τους τσιφλίκια και είχανε και στρατό να τα φυλάει και εν τέλει ήρθανε σε συνεννόηση με τους αντιπροσώπους, «αυτά δικά σας, εκείνα δικά μας» εμοίρασαν την περιουσία μεταξύ Ουρανού και Γης και ισιώσανε τα πράματα.

Ήτανε λοιπόν στην Ευρώπη δυο νοματαίοι ο ένας Γαλιλαίος και ο άλλος Φον Λέβενχουκ, τους ξέρανε με τα μικρά τους τότες και λένε: «η φύση τα έφκιασεν όλα μόνη της κι από καθαρή τύχη και μην ακούτε τι λένε οι αντιπρόσωποί του, πάμε πίσω στον Ησίοδο και το Χάος».

Αυτοί οι δυο εμπλέξανε πολύ την κατάσταση γιατί ο ένας με κάτι υπολογισμούς για τον Κόσμο τον πολύ Μεγάλο κι ο άλλος με μια μηχανή που την έλεγε μικροσκόπιο και παρατήραε τον Κόσμο τον πολύ Μικρό εφέρανε αποδείξεις πως τα πράματα γίνανε όπως τάλεγε ο Ησίοδος, αλλά άμα ήτανε έτσι δεν υπήρχε Ουράνια Βασιλεία και τότες γιατί να είχανε και περιουσία οι αντιπρόσωποι, τίποτα δεν αντιπροσωπεύανε, εσοβάρεψαν τα πράματα και μπροστά στον κίνδυνο να βγούνε τίποτα μπολσεβίκοι και να στήσουνε ανταγωνιστικό μαγαζί, εσυμφωνήσανε Κράτος και Εκκλησία πως «? ?ρθόδοξος ?νατολική ?ποστολική ?κκλησία το? Βασιλείου τ?ς ?λλάδος ?ν πνεύματι μέν ?ναγνωρίζει ?ς κεφαλήν τόν Κύριον καί Σωτ?ρα ?μ?ν ?ησο?ν Χριστόν, κατά δέ τό διοικητικόν μέρος ?χει ?ρχηγόν τόν Βασιλέα τ?ς ?λλάδος . . .», ή τέλος πάντων όποιονε ήθελε για Αρχηγό του Κράτους ο Λαός, δε θα τα χαλάσουμε με το Λαό.

Γιατί ο Λαός είναι μια μυστήρια υπόθεση σε μας, είναι πάνω από τον καθένα μας και όσοι νομίζετε πως μπορείτε να ζείτε ερήμην του, θα τονε βρείτε μπροστά σας δια του αντιπροσώπου του δηλαδή της κυβέρνησης, μην το κάνουμε εδώ γιάφκα νεοφιλελευθερισμού και αμέρικαν μπαρ.

Εσυμφωνήθηκε το λοιπόν, να στηθεί με την περιουσία των αντιπροσώπων μια μηχανή, να πάρει το Κράτος ένα μέρος της κι αυτό το μέρος να είναι τόσο μεγάλο που εις τους αιώνας των αιώνων θα το εξαργυρώνουν οι αντιπρόσωποι με κρατικούς μισθούς, με ΑΤΑ, υπερωρίες, επίδομα καυσόξυλων κι όλα όσα απολαμβάνει ο Λαός του Κράτους αφού έπρεπε να εξασφαλιστεί «? βελτίωσις τ?ν ?ναγκαίων ε?ς τούς λειτουργούς το? Θεο?, ?να σχολάζοντες τ?ν βιοτικ?ν μεριμν?ν ?νασχολ?νται ?πιμελέστερον περί τήν ?πηρεσίαν τ?ν θείων καί τήν τ?ν ψυχ?ν παιδαγωγίαν καί προστασίαν», σ’ αυτή την ιδιοσύστατη μεριά του πλανήτη που κανείς δεν μπορεί να πει με βεβαιότητα αν έγινε από το Ησιόδιο χάος ή αν επιστρέφει σ’ αυτό.

Ησυχάσανε πάντως τα πράματα και για πολύν καιρό, εκοίταζεν ο κόσμος τες δουλειές του, προόδευε, εβγήκαν η μόδα, τα καλλυντικά, τα CD ROM, τα CDS, η Ανανεωτική Αριστερά, καλά επερνούσε ο Λαός του Κράτους, λεφτά υπήρχανε, αγοράζανε σπίτια, εξοχικά, αυτοκίνητα, πλεούμενα, πηγαίνανε στη Λόντρα στις εκπτώσεις και στη Μύκονο τον Αύγουστο που τραγουδάνε τα τζιτζίκια και βγαίνανε στη σύνταξη λίγο μετά τα 50, να ξεκουραστούνε πια από την τύρβη να εξυπνούν νωρίς, να φεύγουν νωρίς για να παρκάρουν ενωρίς, να κάθονται σε μια καρέκλα ακίνητοι, να εκνευρίζονται με τις ανούσιες υποθέσεις του άλλου Λαού και να τους ανεβαίνουνε πίεση, ζάχαρο και χοληστερίνη, να τους έβρει κανένας νταμπλάς και να πάνε στράφι τόσες ασφαλιστικές εισφορές.

Τότες όμως εκείνος ο Αντρέας που ήτανε απάνω, άρχισε πάλι να βάζει στον κοσμάκη φυτιλιές και καλά πως η περιουσία των αντιπροσώπων είναι φούμαρα και όλα είναι του Λαού (τονε λάτρευε το Λαό του Κράτους αυτός ο Αντρέας και τονε λάτρευε κι ο Λαός του Κράτους) αλλά το πράμα έμεινε στα λόγια γιατί λεφτά πολλά γυρνάγανε, νά τα δανεικά, νά τα Ντελόρ, νά τα ομόλογα του Κράτους του Λαού, καλά περνάγαμε, σωφάραμε και στις άουτομπαντ με τα Μερσεντέ και τα Καγιέν (όλοι για τον σοσιαλισμό αγωνιζόμασάντε) μέχρι που το πράμα εστράβωσε πρώτα στην Αμερική (τι ήθελε το Κράτος εκεί να μπλεχτεί με τη Φάνη Μαίυ και τον Φρέντυ Μακ δεν ξέρω) και έγινε μετάσταση εδώ, κι ας μας είχενε εμβολιασμένους ο Κώστας ο Ομιλητικός, έκλεισεν η κάνουλα του ευρώ και ο Λαός του Κράτους πολύ εσυγχίστηκε με κάτι πουλημένους που του εκάμανε περικοπές και έβγαλεν απάνω έναν νεανία της ΚΝΕ που έταξε να τα γυρίσει όλα πίσω με ένα Νόμο και ένα Άρθρο.

Τα αποδέλοιπα τα εζήσαμε και δεν έχουμε χρεία να τα μνημονεύσουμε πάλι κι ας κλείσουμε την ωραίαν αυτήν ιστόρηση με τον επίλογο.

Επί των ημερών λοιπόν του νεανία της ΚΝΕ με συναπόφαση με τον αρχηγό των αντιπροσώπων του θεού «? Κυβέρνησις θέλει συστήσει Γαζοφυλάκιον ?πό την ?δίαν τήν ?μεσον διεύθυνσιν, ε?ς τό ?πο?ον θέλει ?ποτίθεσθαι» τα εκ των φόρων ημών «συλλεγόμενα χρήματα προσδιωρισμένα ?ξ?ρημένως» και ες αεί «ε?ς βελτίωσιν το? ?ερατείου».

Από την αρχή δηλαδής το δούλευμα και η αφαίμαξη αλλά αυτή τη φορά πιο οργανωμένα και με ηθικό πλεονέχτημα.

Αμήν!

ΥΓ Μια κοπελίτσα, Περιστέρα τηνε φωνάζουνε, που καμιά φορά βγαίνει και λέει κάτι τις για λογαριασμό τ’ αντρός της, δεν άκουσε τίποτα γιατί πρόσεχε την Πολυχρονοπούλου, που πρόσεχε την Ξανθοπούλου, που μίλαγε με τη Γιαδικιάρογλου.

Γιατί όπως είπαμε και στην αρχή «το ξύλο βγήκε απ’ τον Παράδεισο».