Γι΄ αυτό δεν πρέπει να γίνονται ανεκτά. Γιατί, όπως αποδείχθηκε, μετατρέπονται σε γενικευμένη αντίληψη πολιτικής στάσης που δεν αφορά απλά λαϊκιστικά έντυπα, αλλά και ανθρώπους με τυπικά προσόντα και ιδιότητες.

Στη πολιτική μου διαδρομή προσέφυγα μία φορά στη δικαιοσύνη, από την οποία και δικαιώθηκα, εναντίον της εφημερίδας «Αυριανή». Αυτή είναι η δεύτερη φορά.

Γιατί παρά το μεγάλο χρονικό διάστημα που μεσολάβησε, δεν παραδέχτηκε το ψέμα και δεν ζήτησε συγνώμη, αλλά και γιατί η συνωμοσιολογία και η συκοφαντία προσλαμβάνουν πολύ πιο επικίνδυνες διαστάσεις όταν προέρχονται από ανθρώπους σαν τον καθηγητή Αντώνη Λιάκο.

Με την ευκαιρία αυτή θέλω να ευχαριστήσω όλους εκείνους που επώνυμα καταδίκασαν την εναντίον μου συκοφαντική ενέργεια του κ. Λιάκου».

Σημειώνεται ότι στο εξώδικο που είχε στείλει η πρώην υπουργός στον καθηγητή Ιστορίας,  είχε σχολιάσει ο κ. Λιάκος  απάντησε με νέο άρθρο του στην «Εφημερίδα των Συντακτών»,  με τίτλο «Προληπτικός εκφοβισμός;», ενώ σχολίασε και στην δική του προσωπική σελίδα στο fb:

«Η Άννα Διαμαντοπούλου μου έστειλε εξώδικο το οποίο και επισυνάπτω. Για την άρση κάθε αμφιβολίας σε σχέση με το υποθετικό ερώτημα που έθεσα σε παλαιότερη ανάρτησή μου στο fb επαναλαμβάνω αυτό που ήδη ανέφερα σε άρθρο μου στην ΕφΣυν (6-12-2017), κατόπιν διάψευσης εκ μέρους της, ότι δηλ. δεν είναι εκείνη που αναφέρεται στα Paradise papers. Η ανάρτησή μου, για την οποία κάνει λόγο στο εξώδικο, διευκρινίζω ωστόσο ότι δεν προκάλεσε κανένα σχόλιο σε βάρος της, τουλάχιστον όχι πριν τη δική της παρέμβαση. Αντιθέτως το δικό της κείμενο, επιθετικό το ίδιο, ενθάρρυνε δεκάδες δυσμενή, υβριστικά και συκοφαντικά σχόλια σε βάρος μου. Δεν φρόντισε να τα σταματήσει ή να δηλώσει την αντίθεσή της. Θα μπορούσα να ανταπαντήσω επίσης με εξώδικο και προσφυγή στη δικαιοσύνη. Δεν θα το πράξω για δύο λόγους. Πρώτο, δεν μήνυσα τους βασανιστές μου επί χούντας, γιατί κρατώ αποστάσεις από κάθε είδους ρεβανσισμό, και την ίδια στάση τήρησα απέναντι σε όλους τους φανατικούς που, από πολλές και διαφορετικές πλευρές του πολιτικού φάσματος, εκτόξευσαν κατά καιρούς τόνους ύβρεων και συκοφαντιών εναντίον μου («Πράκτορας του Σόρος», «εθνομηδενιστής», «πράκτορας των Τούρκων ή των Σκοπίων και προδότης», «ντήλερ ιδιωτικών συμφερόντων στην εκπαίδευση», «έκπτωτος καθηγητής», «πρωθιερέας του μεταμοντερνισμού», και αναρίθμητα άλλα από τηλεοράσεις, εφημερίδες, και πρόσωπα επώνυμα που πολιτεύονται στο δημόσιο χώρο.

Οι ώριμοι πολίτες και οι επαρκείς αναγνώστες είναι σε θέση να κρίνουν από τα κείμενά μου και την πολιτεία μου και αυτό μου αρκεί. Ο δεύτερος λόγος είναι ότι η ποινικοποίηση των διαφορών και η καταφυγή στα δικαστήρια οδηγεί στην υποτίμηση τα ίδια τα δημόσια πρόσωπα και απαξιώνει τη δημοκρατία. Η έκθεση στο δημόσιο χώρο προϋποθέτει και την ανάληψη των κινδύνων που συνεπάγεται. Η πολιτική δεν ασκείται με απαγορεύσεις».