Στην οδό Κοκκερέλ και Αγίας Γλυκερίας στην Άνω Κυψέλη όπου μένει ο Αλέξης Τσίπρας, λίγο μετά αφ’ ότου εξελέγη πρωθυπουργός υπήρχαν μονίμως γύρω από το σπίτι του τρία περιπολικά της αστυνομίας και δυο τρία αστυνομικά αυτοκίνητα με συμβατικά νούμερα με αστυνομικούς της φρουράς του, ενώ τις νυχτερινές ώρες υπήρχαν επιπλέον αστυνομικοί με μηχανές.

Το «φρούριο» αυτό της Κυψέλης, ήταν ακριβώς ίδιο με το «φρούριο» της Κηφισιάς, έξω από το σπίτι του Αντώνη Σαμαρά όταν ήταν πρωθυπουργός.

 Δεν θυμάμαι κανένας από τους δύο πρωθυπουργούς καθώς και όλοι οι προηγούμενοι να είχαν χρησιμοποιήσει για τους εργαζόμενους στην ασφάλειά τους τη λέξη μπάτσος.

Μία νέα κανονικότητα άρχισε το 2015, μία κανονικότητα που ήθελε το Κράτος εχθρό μας.

Το ίδιο εκείνο Κράτος που ήταν φίλος μας, όσο δανειζόταν, ως μη όφειλε, για να ευημερήσουμε χρεοκοπώντας και να χρεοκοπήσουμε υβρίζοντας… τους «Άλλους» που έφταιγαν!

Εχθρός τα εργαλεία της ύπαρξης και των υποχρεώσεων του Κράτους (κάθε κράτους), η Αστυνομία, η Τροχαία, η Εφορία τα Λύκεια, τα ΑΕΙ, τα Δικαστικά κτήρια, οι ξένες πρεσβείες, οι Δημόσιοι Οργανισμοί.

Εχθρός οι Τράπεζες και οι Επιχειρήσεις.

Πιο βολικός εχθρός από όλους οι …μπάτσοι!

Προσέξτε!

Όχι οι εργαζόμενοι νέοι άνθρωποι για την τήρηση της νομιμότητας και για την ασφάλειά μας.

Όχι οι αστυνομικοί!

Οι …μπάτσοι!

Τι να σημαίνει άραγε η λέξη μπάτσος;

«Συγκεκριμένα, το μπάτσος (από το τουρκικό bac) στη γλώσσα των προσεκτικών ομιλητών δηλώνει συνήθως τον αστυφύλακα, το όργανο της τάξεως, αλλά με μια αρνητική χροιά που παραπέμπει στην άσκηση βίας πάνω σε αθώα θύματα, στην αυταρχική εξουσία που ταλαιπωρεί αδύναμους πολίτες, κλπ. Στον λόγο των ίδιων ομιλητών η ουδέτερη λέξη για το όργανο της τάξεως είναι η λέξη αστυνομικός (και αστυνόμος, πβ. «κλέφτες κι αστυνόμοι» που έλεγαν και λένε τα παιδιά παίζοντας και αγγλικά cops and robbers), συνδεόμενη με εύσημες σημασιολογικές συνυποδηλώσεις (την προστασία του πολίτη από τους κακοποιούς, την καταδίωξη των εγκληματιών, την εξασφάλιση της ζωής και της περιουσίας των πολιτών κ.τ.ό.). Αρα η γενίκευση της λέξης μπάτσος, που βλέπουμε να κυριαρχεί λ.χ. στον μεταγλωττισμό των περισσότερων τηλεοπτικών έργων, σε τηλεοπτικές σειρές κλπ., για να αποδώσει το άχρωμο αγγλικό cop, και το σώμα των αστυνομικών μειώνει κοινωνικά και ηθικά και αφαιρεί από την ελληνική γλώσσα τη δυνατότητα να διαφοροποιεί σημασιολογικά τη χρήση των δύο λέξεων, επιβάλλοντας βαθμηδόν σε όλες τις περιπτώσεις τη μία από αυτές, το μπάτσος».

(Γιώργος Μπαμπινιώτης, 1998)

Ποιος να αντισταθεί στην προσβλητική αυτή ηθική μείωση του θεσμού και των λειτουργών του; Δεν κάνουν δα καλά πράματα οι …μπάτσοι!

Μας βάζουν κλήσεις οι μπάτσοι, μας κάνουν αλκοτέστ οι μπάτσοι, μας κάνουν ξαφνικούς ελέγχους οι μπάτσοι, όλο τέτοια πράματα οι μπάτσοι!

Από την άλλη βέβαια όταν σπάνε το μαγαζί μας οι κόκκινοι τραμπούκοι της παγκόσμιας μαρξιστικής καταστροφικής αυταπάτης, καλούμε πάντα την αστυνομία, ποτέ τους μπάτσους ή την μπατσαρία!

Το ίδιο και όταν γίνεται διάρρηξη στο σπίτι μας:

Καλούμε με αγωνία την αστυνομία ευχόμενοι να φτάσει όσο το δυνατόν γρηγορότερα το περιπολικό, ποτέ το …μπατσάδικο!

Ένας αταβιστικός οχετός αριστερόστροφων ιδεοληψιών πυροδοτεί επί δεκαετίες (αναπάντητα) τις σπίθες που κάνουν πάλι σήμερα αφελείς και βαλτές φωνές να κρώζουν «βοήθεια οι μπάτσοι», με τα μυαλά σε απεργία διαρκείας πια, λόγω ιδεολογικού …ψεκασμού.

Στο μυαλό διαφόρων, η δημόσια ασφάλεια έγινε λιγότερο δημόσια και αφορά πια μόνο στην ασφάλεια όσων επιχειρούν να σκοτώσουν με βόμβες μολότοφ, όχι αστυνομικούς, όχι σκληρά εργαζόμενους κάτω από πολύ επικίνδυνες συνθήκες, αλλά …μπάτσους!

Η δημόσια ασφάλεια, από νόμιμος περιορισμός του εγκληματία να εγκληματήσει και ταυτόχρονα νόμιμος έλεγχος των ορίων μέσα στα οποία η αστυνομία μπορεί και πρέπει να τον εμποδίσει, άλλαξε σε ασφαλή και ανεμπόδιστη προστασία όσων κατασκευάζουν μολότοφ και τις ρίχνουν πάνω σε …μπάτσους ξέροντας ότι οι μολότοφ σκοτώνουν.

Ασφαλή μέσα στο άσυλο προστασίας …της ελευθερίας του Λόγου και των Ιδεών!

Ανεμπόδιστη με το παράδειγμα του τότε Προέδρου της Βουλής Κου Βούτση που αποφάσισε και διέταξε την απελευθέρωσή τους και τους πλήρωσε και το ταξί!

-Ποιος είναι λοιπόν ο εγκληματίας;

-Μα αυτός που επιχειρεί να σκοτώσει εργαζόμενους αστυνομικούς εκτοξεύοντας μολότοφ εναντίον τους.

Βέβαια, έχει το ελαφρυντικό ότι δεν θα σκοτώσει αστυνομικούς, μπάτσους θα σκοτώσει και σ’ αυτήν την περίπτωση η μολότοφ δεν είναι φονικό όπλο, αλλά οργισμένη ανάρτηση στο φέης μπουκ, ενώ και ο φόνος δεν είναι φόνος είναι η σαρωτική προέλαση της κόκκινης σημαίας της επανάστασης!

Αν ο αδελφός μας εργάζεται στα ΜΑΤ να μην ανησυχούμε αν κάθε παιδάκι που παίζει  δέκα με δώδεκα το βράδυ επανάσταση στα Εξάρχεια και στο Πολυτεχνείο  του πετάει μολότοφ με σκοπό να τον σκοτώσει, γιατί… μπάτσος είναι όχι αδελφός μας.

Κι αν από την μολότοφ που πέταξε στους μπάτσους καίγονταν κατά λάθος  η μάνα κι ο πατέρας του δεν θα ζητούσε ευθύνες από τους μπάτσους αλλά από …την αστυνομία που δεν τους προστάτευσε!

-Τι είπατε, δεν σκοτώνουν οι μολότοφ;

-Kαι τους τρείς εργαζόμενους στη ΜΑΡΦΙΝ τί τους σκότωσε, τα συνθήματα, το κάπνισμα, η χοληστερίνη, τί;

Άλλο βέβαια οι εκατοντάδες αστυνομικοί που μένουν στα νοσοκομεία και για μήνες υποφέρουν από τα εγκαύματα καθώς σκάνε απάνω τους οι μολότοφ.

Αυτοί είναι παράπλευρες απώλειες όπως ο Αξαρλιάν.

Δυό φορές δικαιολογημένες, μια για την επανάσταση κι άλλη μια επειδή είναι …μπάτσοι (γουρούνια-δολοφόνοι) που κανένας τους δεν έχει μάνα και πατέρα, δεν έχει σύζυγο και παιδιά που τον περιμένουν με αγωνία να γυρίσει σπίτι.

Και κάπως έτσι νάτονε κι ο φασουλής ο Τσίπρας στο μπαλκόνι, να μας παραδώσει πάλι μαθήματα δημοκρατίας, ενώ ποτέ μα ποτέ δεν καταδίκασε ούτε αυτός ούτε το κόμμα του τις καθημερινές απόπειρες φόνου κατά αστυνομικών με μολότοφ.

Και κάπως έτσι λογικοί άνθρωποι χάνουν κάθε ίχνος σοβαρότητας και αξιοπρέπειας αναρτώντας φωτογραφία όπου αστυνομικοί συλλαμβάνουν έναν υποψήφιο δολοφόνο τους τραβώντας τον από το παντελόνι και από το πουλόβερ, με λίβελους περί σχεδιασμένου ξεγυμνώματος διαδηλωτή(!) και πρωτοφανούς αστυνομικής βίας!

Και τι έγινε που οι αστυνομικοί δήλωσαν ότι αυτή η εικόνα αφορά σε σύλληψη υποψήφιου δολοφόνου με μολότοφ στα χέρια δυο ώρες μετά τη διαδήλωση σε άλλο μέρος;

Tους μπάτσους θα πιστεύουμε τώρα;

Και τις αναδημοσιεύουν «πιτσιρίκια» κοντά στα 40! Που τα μεγαλώσαμε χωρίς ποτέ να τους πούμε ότι το αυτοκίνητο στα 18, το καθημερινό πλουσιοπάροχο χαρτζιλίκι για μεταμεσονύκτια ποτάκια, το «δικό τους δωμάτιο ακόμα και πριν από το μαιευτήριο», η ετήσια ανανέωση της κονσόλας βιντεοπαιχνιδιών και έξυπνου κινητού, οι πληρωμένες διακοπές στο Αιγαίο, τα γουήκ-εντ στην Αράχωβα, τα ακριβά μεταπτυχιακά και οι περατζάδες με τα Εράσμους ανά τας ευρώπας  (των τοκογλύφων!) δεν ήταν ούτε αυτονόητες ούτε διαρκείς δυνατότητές μας!

Τέτοιοι μαλάκες είμασταν κι εμείς!

Αυτά τα πιτσιρίκια τα έχω ζήσει: Τα καμαρώναμε να σενιάρονται κατά τις 11 για να πάνε για μπύρες-after στο «γκάζι», συζητώντας για τέχνη, για σοσιαλισμό (προαιρετικά), για καταλήψεις και για …μπάτσους (γουρούνια-δολοφόνους).

Κι άμα «κάτσει» και κανένα από αυτά ερωτευτεί κανένανε μπάτσο, έ τότε είναι καλός μπάτσος, μέχρι και …αστυνομικός!

Λοιπόν για να τελειώνουμε:

Είναι προετοιμασία φόνου η κατοχή μολότοφ και απόπειρες φόνου όσες εκτοξεύσεις δεν έχουν σκοτώσει αστυνομικούς μέχρι σήμερα.

Και πριν κάποιος καταδικαστεί για φόνο αστυνομικού καλό θα ήταν για όλη την κοινωνία μας να προλάβει να καταδικαστεί απλά για απόπειρα φόνου, έστω και εναντίον …μπάτσου.

Θα είναι μία καλή αρχή για τη Δημοκρατία μας.

Ίσως τότε θυμηθούμε ότι έχουμε διαλέξει να ζούμε στον ελεύθερο κόσμο.

Στον κόσμο όπου η ελευθερία υπάρχει μόνο αν υπάρχει ασφάλεια.

Στον κόσμο όπου όταν το πρωΐ χτυπάει η πόρτα σου ξέρεις ότι είναι ο γαλατάς και όχι ο τοπικός κομισάριος «ασφαλείας» δια τα περαιτέρω.

Υπάρχουν δύο είδη ασφάλειας.

Η ασφάλεια ως προσωπικό αγαθό στις Δημοκρατίες και η ασφάλεια δικτατορικών καθεστώτων.

Την πρώτη την υπηρετεί η αστυνομία.

Την δεύτερη οι μπάτσοι.

Εμείς εδώ έχουμε Δημοκρατία.

Περίεργη Δημοκρατία όπου νέοι άνθρωποι, υποχρεώνονται να εργάζονται για την ασφάλειά μας κάτω από καθημερινή βροχή μολότοφ.

Αυτό πρέπει να το σταματήσουμε.

ΥΓ. -Έχουν υπερβεί τα όρια του Νόμου αστυνομικοί κατά την τέλεση των καθηκόντων τους;

-Ναι και πάλι κάποιοι θα τα υπερβούν.

– Έχει ποτέ στη διάρκεια της μεταπολίτευσης διαταχθεί η αστυνομία από κάποια κυρέρνηση να υπερβεί τα όρια του Νόμου;

-Ποτέ, εκτός από τότε που κατά διαταγή του τότε πρωθυπουργού Αλέξη Τσίπρα υπερέβη τον καλώς νοούμενο ρόλο της, αναγκασμένη να κλείνει καθημερινά την Ηρώδου Αττικού με τρία αστυνομικά αυτοκίνητα και πολλούς αστυνομικούς.

-Μα δεν ήταν για την ασφάλεια του πρωθυπουργού;

Όχι! Ήταν για την προστασία της εικόνας του «αριστερού παιδιού του λαού από την οδό Κοκκερέλ στην Άνω Κυψέλη» που προϋπέθετε να μην μπορούν να διαμαρτυρηθούν έξω από το «μέγαρο του λαού» οι πχ συνταξιούχοι, την ώρα που ο Κατρούγκαλος πετσόκοβε τις συντάξεις τους στη Βουλή, ενώ μέσα στο «μέγαρο του λαού» ο Καρανίκας ετοίμαζε το νομοσχέδιο για την ανάπτυξη με βάση την ολόπλευρη χρήση της κάνναβης.