Δύο θέματα την ίδια «στιγμή» δείχνουν πόσο η νομική μας επιστήμη με κορυφαίους εκπρόσωπούς της ζει σε άλλον αστερισμό. Το ρεπορτάζ στο Euronews.com είναι πολύ διαφωτιστικό. Σύμφωνα με αυτό η Κυπριακή Δημοκρατία ήταν παρούσα στην εκδίκαση της υπόθεσης που που αφορά στο καθεστώς των Βρετανικών Βάσεων στον Άγιο Μαυρίκιο στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης. Ο Γενικός Εισαγγελέας Κώστας Κληρίδης στην αγόρευσή του ως εκπρόσωπος της Κυπριακής Δημοκρατίας ανέφερε ότι «το δικαίωμα στην αυτοδιάθεση είναι το ίδιο αναφαίρετο όπως και η κυριαρχία ενός κράτους και πρόσθεσε ότι η αποικιοκρατία αποτελεί παραβίαση του διεθνούς δικαίου και του Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών». Σημείωσε επίσης ότι «με την αγόρευσή της, η Κυπριακή Δημοκρατία αναφέρθηκε στις αρχές του διεθνούς δικαίου όσον αφορά την αποαποικιοποίηση και πιο συγκεκριμένα το γεγονός ότι το δικαίωμα της αυτοδιάθεσης είναι και θα είναι πάντοτε σεβαστό και αναπαλλοτρίωτο ανεξάρτητα από τις συνθήκες που επικρατούσαν κατά την απόδοση ανεξαρτησίας»
Ο κ. Κληρίδης είπε ότι «οι αναφορές που έγιναν από την κυπριακή αντιπροσωπεία ήταν γενικής μορφής. Οι αρχές όμως, οι οποίες προωθήθηκαν και τα επιχειρήματα, έμμεσα αφορούν και επηρεάζουν το θέμα των βάσεων στην Κύπρο».
Στη δική του αγόρευση εκ μέρους της Κυπριακής Δημοκρατίας ο νομικός Πόλυς Πολυβίου σημείωσε «ότι αποικιοκρατία είναι ένα κατάλοιπο του παρελθόντος. Ας μην το διατηρήσουμε ως ένα εμπόδιο για το μέλλον. Ας το τερματίσουμε γρήγορα»» ( πηγή, http://gr.euronews.com, 5/9/18)
Ο Λ. Λουκαίδης, ένας άλλος κορυφαίος νομικός της νήσου (Δικαστής ΕΔΑΔ, πρώην Βοηθός Γενικός Εισαγγελέας) γράφει στην «Καθημερινή» στις 9 Σεπτεμβρίου:
«Η ισχύς, ο τερματισμός, η ακύρωση και όλες οι πτυχές του νομικού καθεστώτος των διεθνών συνθηκών ρυθμίζονται από τη σύμβαση της Βιέννης που κατέστη μέρος του διεθνούς δικαίου στις 27 Ιανουαρίου 1980. Αν ένα μέρος παραβιάσει μια μια πολυμερή συνθήκη….ένα μέρος από αυτήν αποκτά το δικαίωμα «να αναστείλει την εφαρμογή της συνολικά ή μερικώς στις σχέσεις με τη χώρα που διέπραξε την παράβαση». Η Τουρκία διέπραξε και διαπράττει συνεχή παραβίαση της συνθήκης εγγυήσεωνς και μπορεί να καταγγελθεί ακόμα και σήμερα… όμως έφτασε στο σημείο να επαινείται και από ξένα κράτη και οργανισμούς ότι υποβοηθεί στη λύση του κυπριακού με την ενίσχυση που δίνει στις διακοινοτικές συνομιλές. Οποία υποκρισία από μια διεθνή κοινωνία που αναμένουμε κατανόηση και διακαισύνη». Ο Λ. Λουκαίδης θέτει το ερώτημα «γιατί καμμιά από τις κυπριακές «αγωνιστικές» κυβερνήσεις ορισμένες από τις οποίες είχαν και πρόεδρο νομικό, δεν κατήγγειλαν τις συνθήκες εγγυήσεως σε σχέση με κάθε μια από τις τρεις «εγγυήτριες» χώρες δεδομένου ότι και οι τρεις παραβίασαν τις υποχρεώσεις τους» («Καθημερινή» 9/9/18)
Δεν είμαι βέβαιος αν αυτοί οι κορυφαίοι της νομικής επιστήμης του τόπου παρακολουθούν τις πολιτικές εξελίξεις ή αν επιμελώς αποφεύγουν να τις αναλύσουν για να έχουν κάποιο στιγμιαίο άλλοθι. Δηλαδή:
- Τι σημαίνει η χρήση των όρων «αποαποικιοποίηση» και «δικαίωμα αυτοδιάθεσης» όπως τους χρησιμοποιεί ο ΓΕ και τι ακριβώς σημαίνουν αυτοί οι όροι σήμερα, όπως διαμορφώνεται το κυπριακό μετά από 44 χρόνια κατοχής; Ποιος κύπριος πρόεδρος ή ποια υπαρκτή πολιτική δύναμη εκφράζεται με αυτούς τους παντελώς άστοχους όρους; Κανένας πρόεδρος και καμμία πολιτική δύναμη! Γιατί τους εφευρίσκει σήμερα ο ΓΕ; Είναι ένας νομικός που θέλει να φέρει νέους όρους στην πολιτική μας ζωή ή είναι ένας νομικός που αμφισβητεί την πολιτική που ακολούθησαν όλοι οι πρόεδροι της Κύπρου μετά το 1977-επιδίωξη ομοσπονδιακής λύσης με βάση τα ψηφίσματα του ΟΗΕ;
- Ο Λ. Λουκαϊδης θέτει το ερώτημα «γιατί καμμιά από τις κυπριακές «αγωνιστικές» κυβερνήσεις δεν κατήγγειλαν τις συνθήκες εγγυήσεως σε σχέση με κάθε μια από τις τρεις «εγγυήτριες» χώρες δεδομένου ότι και οι τρεις παραβίασαν τις υποχρεώσεις τους»; Είναι κυριολεκτικά ανεξήγητο πως ένας έγκριτος νομομαθής αποφεύγει να απαντήσει το «γιατί» δεν το έπραξαν «οι αγωνιστικές κυβερνήσεις», ίσως, γιατί όλη η συλλογιστική του δεν κατέρρεε σε μια ώρα!
- Ένας πρώην δικαστής του ΕΔΑΔ θα μπορούσε ο ίδιος να ηγηθεί μιας τέτοιας προσπάθειας την οποία απέφυγαν οι «αγωνιστικές κυβερνήσεις» και να καταγγείλει «κάθε μια από τις τρεις «εγγυήτριες» χώρες», καθώς γνωρίζει τις νομικές λεπτομέρειές της. Επειδή, επί της ουσίας, ο έγκριτος δικαστής γνωρίζει δεν θα γίνει οτιδήποτε, καταγγέλλει ολόκληρο τον πλανήτη- «οποία υποκρισία από μια διεθνή κοινωνία που αναμένουμε κατανόηση και δικαιοσύνη».
- Το θέμα, στη δική μου κρίση, δεν είναι να γίνουν κάποια σχόλια πάνω σε ανεδαφικές, νομικίστικες δοξασίες, από τις οποίες υποφέρει η νήσος για πολλές δεκαετίες. Το θέμα θα μπορούσε να τεθεί και έτσι: άτομα με επιστημονικά προσόντα, με εμπειρίες στο εξωτερικό (σπουδές, ΕΔΑΔ, επικοινωνία, θεσμικές επαφές κλπ), αντί να βοηθούν τους πολίτες του νησιού να σκέφτονται πιο σύνθετα, έρχονται να τους προκαλέσουν σύγχυση με τις πιο ανώφελες δοξασίες.
- Η Κύπρος είναι κράτος-μέλος της ΕΕ. Πέτυχε μεγάλες νίκες όταν έπαιξε στο γήπεδο του ρεαλισμού (λ.χ. υπόθεση Λοιζίδου), πέτυχε σημαντικές ανατροπές όταν αξιοποιούσε το συγκριτικό της πλεονέκτημα είτε πολιτικό (Κείμενο Συμπερασμάτων Συνόδου Κορυφής στο Ελσίνκι), είτε πολιτικό και νομικό (συμμετοχή Βαν Νούφελ ως απεσταλμένου Γιούνκερ) στις διακοινοτικές συνομιλίες υπό τον πρόεδρο Αναστασιάδη και τον τ/κ ηγέτη Μ. Ακιντζί. Η Κύπρος κέρδισε πόντους όταν ακολουθούσε την γραμμή Κρανιδιώτη στη μάχη για την ένταξη γιατί η γραμμή ήταν στιβαρή, δηλαδή ήταν ωφέλιμη για πλείονες του ενός παίκτες.
- Οι διακοινοτικές συνομιλίες ολοκληρώνονται μέχρι το τέλος του χρόνου, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο. Αν προκύψει θετικό αποτέλεσμα το Λονδίνο έχει την πολιτική βούληση να παραδώσει τη μια εκ των δύο βάσεων που διαθέτει στο νησί, αυτή στη Δεκέλεια, στην ομοσπονδιακή κυβέρνηση, πρακτικά το μέγιστο μέρος της στους ε/κ. Δεν μάς ενδιαφέρει αυτό; Είναι εκτός ατζέντας;
- Ο Π. Πολυβίου εκτιμά ότι «η αποικιοκρατία είναι ένα κατάλοιπο του παρελθόντος». Σωστά, αλλά μπορεί η Κύπρος να κρατά δύο καρπούζια (κατοχή, βάσεις) στην ίδια μασχάλη; Η κατοχή είναι το θέμα, η ενωμένη Κύπρος είναι το θέμα και όποιος δεν μπορεί να ιεραρχήσει τα δύο θέματα,, δυστυχώς, δεν έχει επαφή με τον κόσμο του ορθολογισμού.
- Η επίλυση του κυπριακού και η συμμετοχή μας στην ΕΕ αυξάνουν το ειδικό μας βάρος και επιτρέπουν καλύτερους χειρισμούς σε μια σειρά από ζητήματα. Η εντύπωση που δίνουν μερικοί ότι ακολουθώντας το παράδειγμα του Αγίου Μαυρικίου κερδίζουμε πόντους, συνιστά μια εξαιρετικά μεγάλη πλάνη. Κερδίζουμε μόνο χαμόγελα ειρωνείας, καθώς μη έχοντας το θάρρος να πάρουμε σοβαρές πολιτικές αποφάσεις για το κυπριακό, κάνουμε κύκλους πέριξ του κόσμου των φαντασιώσεων.
- Οι χειρισμοί είναι προϊόν διπλωματικής ικανότητας. Οι λύσεις θα είναι πολιτικές, αλλιώς δεν θα υπάρξουν.