Η αγόρευση του Σπύρου Λυκούδη* στη Βουλή
Η Απογύμνωση της «ριζοσπαστικής Αριστεράς»
Εν είδει Προλόγου
Η Θλιβερή επέτειος του 3ου Μνημονίου των Τσίπρα – Καμμένου τείνει να αποτελέσει ιστορική ανάμνηση. Στην εξασθένιση της πολιτικής μνήμης, σε μια χώρα όπου η αριστερή τουλάχιστον Λωτοφαγία διεκδικεί τα πρωτεία, ποντάρει σήμερα ο πρόεδρος νεοπαγούς, προσωποπαγούς και αρχηγικού κόμματος, της ΕΛ.Α.Σ. Το ταλέντο του αρχηγού της στον τομέα των πολιτικών μεταμφιέσεων, της πολιτικής «κωλοτούμπας» και απάτης δύσκολα αμφισβητείται.
Γι’ αυτό δεν πρέπει να ξεχνάμε.
Σαν σήμερα, 14 Αυγούστου, πριν 11 χρόνια διεξήχθη μια μνημειώδης μάχη στη Βουλή σχετικά με το 3ο Μνημόνιο, ιδιοκτησίας Τσίπρα-Καμμένου, το επαχθέστερο όλων, οι συνέπειες του οποίου είναι ακόμα αισθητές.
Η ιστορική ευθύνη όλων τότε παραμένει αυταπόδεικτη.
Η τύχη της χώρας κρεμόταν από μια κλωστή.
Ο Τσίπρας είχε βάλει φαρδιά - πλατιά την υπογραφή του στο 3ο Μνημόνιο αλλά συνάμα είχε χάσει και την πλειοψηφία στη Βουλή λόγω της αρνητικής στάσης των βουλευτών της λεγόμενης Αριστερής Πλατφόρμας υπό τον Π. Λαφαζάνη. Το πιο σημαντικό όμως ήταν ότι η συναίνεση των δημοκρατικών κομμάτων της αντιπολίτευσης ( ΝΔ, ΠΑΣΟΚ και το Ποτάμι) ήταν απαίτηση και αναγκαίος όρος των εταίρων και δανειστών μας. Γι’ αυτό και οι τοποθετήσεις των αγορητών προσλαμβάνουν μεγάλη ιστορική σημασία.
Τι είχε προηγηθεί;
Διαπραγματεύτηκα σε προηγούμενο άρθρο μου εδώ (4/7/2026) το θέμα του αντι-συνταγματικού και άθλιου Δημοψηφίσματος, στις 5 Ιουλίου 2015 και τις συνέπειές του. Με το Δημοψήφισμα, ο Τσίπρας και η κυβερνώσα κομματική κλίκα του επιδίωξαν να μεταθέσουν τις δικές τους βαρύτατες, εγκληματικές πολιτικές ευθύνες στο «λαό». Εμφανής Απάτη. Τον εαυτό τους, κυριολεκτικά, προσπάθησαν να σώσουν. Κι έτρεξε ο «σοφός» λαός να πανηγυρίσει με χορούς, «εν χορδαίς και οργάνοις» στο Σύνταγμα το γεγονός ότι ακολούθησε με «αξιοπρέπεια» τους ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ στο χείλος της αβύσσου.
Μετά το Δημοψήφισμα
Τη Δευτέρα, 6/7/2015, ξημέρωσε η πιο κρίσιμη ημέρα της Μεταπολίτευσης. Η χώρα ή θα παρέμεινε στην ευρωζώνη και την ΕΕ ή θα όδευε με ακρίβεια φυσικού φαινομένου στην άτακτη χρεοκοπία, την ολοκληρωτική κατάρρευση, τη φτώχεια και εξαθλίωση, εξαρτώμενη από την ανθρωπιστική βοήθεια. Την πρόσφερε άλλωστε «γενναιόφρονα» ο Σόιμπλε, ο Υπουργός Οικονομικών της Γερμανίας. Με την απειλή εξόδου από το ευρώ οι νεομαρξιστές και νεοσταλινικοί «φωστήρες» του ΣΥΡΙΖΑ έπαιζαν το παιγνίδι του Σόιμπλε, όπως οι ίδιοι αργότερα παραδέχτηκαν.
Game Over
Ήταν ο ίδιος ο Τσίπρας που διαβεβαίωνε ως Π/Θ πλέον ότι δε θα υπέγραφε ΠΟΤΕ Μνημόνιο που έβαλε τελικά την υπογραφή του στο 3ο επονείδιστο και χειρότερο όλων Μνημόνιο.
Τα ψέματα, η παραπλάνηση, η ολοκληρωτική και χυδαία προπαγάνδα, η φενάκη και απάτη της Αντιμνημονιακής Επαγγελίας είχαν καταρρεύσει με πάταγο. Η πραγματικότητα έπαιρνε την εκδίκησή της.
Ο τότε Πρόεδρος της Δημοκρατίας Προκόπης Παυλόπουλος μετά από αίτημα του πανικόβλητου τότε Π/Θ συγκάλεσε εσπευσμένα σύσκεψη των πολιτικών αρχηγών.
Δεν γνωρίζουμε όλες τις πτυχές της. Το σημαντικό είναι ότι η Σύσκεψη κατέληξε σε ένα Κοινό Ανακοινωθέν. Η πολιτική του σημασία συνίστατο στην εντολή προς τον πανικόβλητο και απογυμνωμένο από κάθε διαπραγματευτική δύναμη Π/Θ της χώρας να πάει στις Βρυξέλλες και να φέρει το δικό του Μνημόνιο, αλλά εντός του ευρώ και της ΕΕ. Άλλη επιλογή δεν υπήρχε εντός της ευρωζώνης ούτε γι’ αυτόν και δυστυχώς ούτε για τη χώρα εκεί που την είχε εκουσίως και σκοπίμως οδηγήσει ως μαθητευόμενος αριστερός μάγος.
Η πολιτική κατάσταση τότε μπορεί άνετα να συνοψιστεί σε δημοσιεύματα που φέρουν πολιτικό αρχηγό που στήριξε το «ΝΑΙ» στο Δημοψήφισμα να τονίζει στη Σύσκεψη απερίφραστα τα εξής:
«Αν δεν υπάρξει συναίνεση, η Ελλάδα θα διολισθήσει σε συνθήκες αναρχίας και εξαθλίωσης. Ο κόσμος έχει φτάσει στα όριά του, υπάρχει διχασμός και οι παρατάξεις θα συγκρουστούν. Θα βρεθούμε στα πρόθυρα εμφυλίου πολέμου. Δεν μπορείτε να συνεχίσετε, εκτός αν έχετε έτοιμα τα ελικόπτερα».
Αυτές ήταν οι συνέπειες του Εφιαλτικού Α’ Εξαμήνου διακυβέρνησης των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ. Η χώρα βρισκόταν στο χείλος του γκρεμού.
Ακολούθησαν οι δραματικές στιγμές των διαπραγματεύσεων στο έκτακτο Ευρωπαϊκό Συμβούλιο στις Βρυξέλλες, ο επιχείλιος έρπης, η συμφωνία στις 12 Ιουλίου, ήτοι η νέα δανειακή σύμβαση, το νέο, επαχθέστερο όλων 3ο Μνημόνιο, ιδιοκτησία πλέον του Τσίπρα και της κυβέρνησής ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ.
Ιστορική Μάχη στη Βουλή
Το 3ο Μνημόνιο έπρεπε, φυσικά, να εγκριθεί από τη Βουλή. Βρισκόμασταν πλέον στα μέσα Αυγούστου του σωτήριου έτους 2015. Οι πόρτες της Κολάσεως που είχαν ανοίξει με το Δημοψήφισμα δεν είχαν κλείσει. Η απειλή της χρεοκοπίας ήταν ακόμα παρούσα. Η σωτηρία της χώρας εξαρτάτο από τη στάση και ψήφο των δημοκρατικών κομμάτων της Αντιπολίτευσης (ΝΔ, το Ποτάμι, ΠΑΣΟΚ). Έβαλαν το εθνικό συμφέρον πάνω από το κομματικό. Αυτή είναι η ιστορική αλήθεια.
Το 3ο και επαχθέστερο Μνημόνιο δεν ήταν δικό τους. Προέκυψε από την καταστροφική πολιτική ρήξης με την ΕΕ της κυβέρνησης των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ. Κατόπιν, μετά την ψήφισή του Μνημονίου, η εφαρμογή του ήταν αποκλειστικά υπόθεση της κυβέρνησης.
Γι’ αυτό η συζήτηση στην Ολομέλεια της Βουλής στις 14 Αυγούστου αποτέλεσε ιστορικό και πολιτικό ορόσημο.
Θα ήθελα να ξεχωρίσω την αγόρευση του Σπύρου Λυκούδη, όχι για να υποβαθμίσω άλλες αγορεύσεις και παρεμβάσεις, εξαιρετικά σημαντικές, αλλά λόγω του ιδιαίτερου πολιτικού βάρους του πολιτικού ανδρός, καθόσον σήκωνε στους ώμους του μέρος της ιστορικής ευθύνης της Ανανεωτικής Αριστεράς, ως μέρος της λύσης. Όχι βέβαια εκείνης της ψευδώνυμης που αποτελούσε μέρος του κόμματος και της κυβέρνησης, ως μέρος του προβλήματος.
Ο Λυκούδης ήταν ο τελευταίος των Μοϊκανών.
Νωρίτερα, στη αγόρευσή του στις 27 Ιουνίου για την απάτη του «Δημοψηφίσματος», ο Λυκούδης είχε επισημάνει το πόσο λεπτή ήταν η γραμμή που χώριζε το «πρώτη φορά Αριστερά» από το «ποτέ ξανά Αριστερά». Επρόκειτο για εκτίμηση όχι για προφητεία. Δεν πέρασε πολύς χρόνος για να επαληθευτεί πλήρως. Ακόμα και σήμερα, 11 χρόνια αργότερα, συνεχίζεται η σήψη, ο πλήρης ξεπεσμός, ηθικός αμοραλισμός, η απαξίωση και ο αυτο-εξευτελισμός του ΣΥΡΙΖΑ και της αριστεράς του Τσίπρα.
Ο Σπύρος Λυκούδης, είχε σφρίγος, συγκροτημένο προοδευτικό πολιτικό λόγο, θάρρος καταλυτικής κριτικής και ηθικής καταδίκης έναντι των πρώην «συντρόφων» του, όραμα για μια νέα Αριστερά, σύγχρονη, δημοκρατική, μεταρρυθμιστική, ευρωπαϊκή αναγκαίο και αναπόσπαστο συστατικό στοιχείο μιας νέας, σύγχρονης κυβερνητικής κεντροαριστεράς, για μια σύγχρονη, δίκαιη, ευρωπαϊκή και ισχυρή Ελλάδα.
Η Πολιτική του Κίνηση «ΜΕΤΑρρυθμιστές της Αριστεράς» συνεργαζόταν στενά με «το Ποτάμι» του Σταύρου Θεοδωράκη για την καλύτερη πολιτική παρουσία στη Βουλή και την κοινωνία.
Ο Σπύρος Λυκούδης αγορεύει από το βήμα της Βουλής. Ο τίτλος της αγόρευσης είναι συνδηλωτικός:
Απάτες και «αυταπάτες».
Μεταφέρεται αυτούσια.
14 Αυγούστου 2015
Κυρίες και Κύριοι Συνάδελφοι,
Με το Μνημόνιο των ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ με την υπογραφή του κ. Τσίπρα που συζητάμε σήμερα και καλούμαστε να ψηφίσουμε φτάνουμε σε ένα σημαντικό ΟΡΟΣΗΜΟ στη μεταπολιτευτική πολιτική πορεία της χώρας.
ΟΡΟΣΗΜΟ με πολλαπλές και έκδηλες πολιτικές σηματοδοτήσεις και συμπεράσματα:
1. Ότι η οικονομική κρίση, οι ανεύθυνες, τραγικές διαχρονικές κυβερνητικές πολιτικές, η πολιτική συμπεριφορά και οι εν γένει παθογένειες του πολιτικού συστήματος, της οικονομίας και της κοινωνίας μας οδήγησαν στην χρεοκοπία και στα Μνημόνια, κι όχι το αντίστροφο.
2. Ότι η αντι-μνημονιακή απάτη κατέρρευσε ως χάρτινος πύργος. Δεν μπορούσε να γίνει διαφορετικά. Αποτέλεσε μια κίβδηλη, ψευδή και επικίνδυνα διχαστική πολιτική διαχωριστική γραμμή, επιζήμια για τα εθνικά συμφέροντα. Καλλιέργησε την ανευθυνότητα, το μίσος, τον απύθμενο και ακατανόητο αντι-ευρωπαϊσμό και αντι-δυτικισμό, την άλλη όψη του νομίσματος, υπό τα ηχηρά χειροκροτήματα της Λεπέν, του Φαράζ και του πολιτικού συνονθυλεύματος που επιδιώκει τη διάλυση της Ευρώπης. Τροφοδότησε τη «Συμμορία της Δραχμής». Το τίμημα ήταν πανάκριβο και το πληρώνουν σήμερα για μια ακόμη φορά τα πιο αδύναμα και ανυπεράσπιστα κοινωνικά στρώματα.
3. Ότι κάποιος «άλλος» δρόμος ήταν δήθεν εφικτός. Δεν υπήρχε, όμως, παρά μόνο στη φαντασία των αιθεροβαμόνων αλλά δυστυχώς και στο σχέδιο και την προοπτική πολιτικών δυνάμεων εντός του ΣΥΡΙΖΑ. Ένας δρόμος γεωπολιτικής απομόνωσης, οικονομικής εξαθλίωσης και πολιτικού ολοκληρωτισμού με τον οποίο, δυστυχώς, φλερτάριζαν, μέχρι την τελευταία στιγμή, ο εθνικός μας νάρκισσος με τη γηγενή και αλλογενή παρέα του υπό τις ευλογίες και την κάλυψη του ίδιου του πρωθυπουργού καθώς και οι διάφορες αριστερές συνιστώσες του ΣΥΡΙΖΑ.
4. Ότι οι καθεστωτικές και ολοκληρωτικές νοοτροπίες και πρακτικές υπονομεύουν τους δημοκρατικούς θεσμούς και θέτουν σε κίνδυνο τη φιλελεύθερη κοινοβουλευτική μας δημοκρατία, τη διαρκέστερη και ασφαλέστερη στη νεότερη ιστορία μας.
5. Ότι η δήθεν «σκληρή» διαπραγμάτευση δεν ήταν παρά μια επικοινωνιακή φούσκα που έσκασε με πάταγο. Τόσο «σκληρή» μάλιστα που έφερε χειρότερα, χείριστα αποτελέσματα κι ένα κατά πολύ αυξημένο δημόσιο χρέος. Η κυβερνητική ανικανότητα μεταμφιέστηκε έντεχνα σε «ηρωισμό». Επιλέχθηκε προπαγανδιστικά από τους κυβερνώντες το «πέσαμε σαν ήρωες» μήπως και εξαπατηθεί πάλι η κοινωνία.
6. Ότι η κυβέρνηση αντιμετώπισε τους εταίρους, φίλους και συμμάχους μας στην Ευρώπη ως εχθρούς με τους οποίους ήταν σε «πόλεμο». Γι’ αυτό και ακολούθησε μια αλλοπρόσαλλη διαπραγματευτική πολιτική απειλών για αυτοχειρία, εθελούσια αυτοκτονία και ρώσικη ρουλέτα ευφάνταστης ελληνικής κοπής. Για να οδηγήσει ηθελημένα την οικονομία σε πλήρη ασφυξία και κατάρρευση, να κλείσει τις Τράπεζες με πολύ αγάπη. Για να αποτύχει πλήρως, για να μην πω κάτι βαρύτερο, αλλά και για να γλυτώσει τα χειρότερα και την πλήρη καταστροφή της χώρας προστρέχοντας στη βοήθεια των Αμερικάνων (αλήθεια, το «δολοφόνοι των λαών» που πήγε;) και να τους ευχαριστήσει δια στόματος του κ. Δραγασάκη. Για να προστρέξουν τελικά ως αρωγοί μας όλες εκείνες οι φύσει σύμμαχες δυνάμεις και ηγέτες που ο ΣΥΡΙΖΑ ως αντιπολίτευση καθύβριζε ανεύθυνα, ο Γιούνγκερ, ο Ολάντ, ο Ρέντσι, η «συμβιβασμένη» και «νεο-φιλελεύθερη» σοσιαλδημοκρατία, δημοκράτες και φιλελεύθεροι ευρωπαϊστές.
7. Ότι επιδιώκεται πάλι η μετάθεση ευθυνών εκτός συνόρων. Καλλιεργείται και πάλι με τόση δαπανηρή για τη χώρα συχνότητα ο μύθος του «θύματος». Θύμα, όμως, δεν έπεσε ο κ. Τσίπρας κάποιων άλλων «κακών» ξένων αλλά των δικών του αυταπατών και φαντασιώσεων. Το πραγματικό θύμα δεν είναι ο κ. Τσίπρας αλλά ο ελληνικός λαός που έπεσε θύμα της παραπλάνησης του κ. Τσίπρα και καλείται τώρα να πληρώσει βαρύτατο τίμημα, βαρύτατο λογαριασμό. Διότι, την απάτη είναι εύκολο να ξεσκεπάσει κανείς, η αυταπάτη όμως αποτελεί μέρος της ιδεολογικής συγκρότησης ατομικών και συλλογικών φορέων που είναι καταδικασμένοι να τις επαναλαμβάνουν. Διότι, αυταπάτη είναι να παραπλανάς (να απατάς) τον ίδιο σου τον εαυτό με το να αποδέχεσαι ως αληθινό κάτι που δεν είναι, επειδή δεν θέλεις ή δεν μπορείς να αντιληφθείς την πραγματικότητα, επειδή η πρόσληψη της πραγματικότητας αυτής γίνεται με ιδεολογικές παρωπίδες και άτρωτες επιθυμίες.
«Πιστεύαμε πως αν απειλούσαμε με έξοδο, οι Ευρωπαίοι θα τρόμαζαν. Αποδείχθηκε λάθος εκτίμηση. Πριν από τρία χρόνια μπορεί να ίσχυε αλλά εν τω μεταξύ πήραν τα μέτρα τους. Προς έκπληξή μας ο κ. Σόιμπλε μας είπε να φύγουμε και ότι θα μας βοηθούσε γι’ αυτό». Λόγια Γ. Δραγασάκη στη χθεσινή συνέντευξη στην ΕΡΤ. Με αυτήν τη γραμμή πορευτήκατε τρία χρόνια.
Πρόκειται για νηπιακή πολιτική σκέψη που μόνο εθνικές καταστροφές ολκής μπορούν να οδηγήσουν στη «βίαιη ωρίμανσή» της. Διότι, η πραγματικότητα, όσο κι αν δεν την αντέχουν μερικοί, έρχεται πάντα ως αμείλικτος τιμωρός. Δεν θα χειροκροτήσουμε τον κ. Τσίπρα που την ύστατη στιγμή φάνηκε να συνέρχεται από τις αυταπάτες του, όπως ο ίδιος παραδέχτηκε, κι έπραξε το αυτονόητο, αυτό που υπαγορεύει η ευθύνη της θεσμικής του θέσης, ότι τα εθνικά συμφέρονται τίθενται πάντα υπεράνω των κομματικών και των προσωπικών. Αφού μέσα σε 6 μήνες διαλύθηκε κυριολεκτικά η χώρα, δεν μπορούν να επιχειρούν τώρα να παρουσιαστούν ως σωτήρες χωρίς ίχνος αυτοκριτικής, χωρίς μία «συγγνώμη».
8. Ότι ο κ. Τσίπρας εκβιάστηκε και τελικά υπέκυψε. Τι σημαίνει «εκβιάστηκε»; Κανένας μας δεν ένιωσε άνετα με τη συμπεριφορά ορισμένων εταίρων μας. Κανείς μας δεν ένιωσε άνετα που γύρισε με την ουρά στα σκέλια ο πρωθυπουργός. Αλλά τι περίμενε; Ότι θα τον υποδέχονταν μετά βαΐων και κλάδων όταν ο ίδιος απειλούσε να τα τινάξει στον αέρα, όταν ο ίδιος έσκαβε το λάκκο μέσα στον οποίο έπεσε τελικά; Αυτο-παγιδεύτηκε με την άφρονα πολιτική του. Και τώρα; Που με βέλη εξ οικείων, κατηγορείται ότι προετοιμάζει ένα «ανούσιο, αντιδημοκρατικό και εκβιαστικό Συνέδριο»; Τι είναι τελικά ο κ. Τσίπρας; Εκβιαζόμενος από τη μια μεριά, εκβιαστής από την άλλη; Δεν ξέρω. Διαλέγετε και παίρνετε.
9. Ότι η κυβέρνηση αυτή είχε κάποιο «αριστερό» πρόσημο και πρόσωπο. Τίποτα δεν απέχει περισσότερο από την πραγματικότητα. Αρίστευσε μεν στην αχαλίνωτη προπαγάνδα, τον εδεσματικό εμβαπτισμό και την ευφάνταστη ονοματολογία, απέτυχε δε σε όλα τα άλλα, με τις παλαιοκομματικές πρακτικές της, την παρωχημένη ιδεολογία της, τη δημοκοπία της, τον νεποτισμό, την κομματοκρατία, την αδράνεια και την ανικανότητά της, εκτός ελαχίστων εξαιρέσεων. Πρώτευσε στην αναπαραγωγή και αναπαλαίωση του πολιτικού συστήματος και απώλεσε με τις πρακτικές της κάθε ίχνος «ηθικού» πλεονεκτήματος. Δεν συμφωνώ με όσους αρνούνται στην Αριστερά ένα ηθικό πλεονέκτημα που κατέκτησε με χρόνια αγώνων, θυσιών και προσφοράς. Μόνο που αυτό το ηθικό πλεονέκτημα το επιβεβαιώνεις κάθε ώρα με τη στάση του, δεν το κατέχεις εξ ορισμού. Το διαβόητο και εμφανώς αφερέγγυο και φαντασιακό «πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης» αποδήμησε προς Κύριον. Έπεα πτερόεντα. Βασικές αρχές , όπως η υπόσχεση νέου, αναλογικού εκλογικού νόμου καταπατήθηκαν βάναυσα για τις καρέκλες της εξουσίας.
10. Ότι η υπερηφάνεια και αξιοπρέπεια μιας χώρας μετράται με ψευδο - παληκαρισμούς. Όχι αγαπητοί συνάδελφοι. Μετράται με τα εθνικά επιτεύγματα μέσα σε δύσκολες και ανταγωνιστικές διεθνείς συνθήκες. Δεν μετράται με την περιφορά του πινακίου της δανειακής επαιτείας. Μετράται με την τακτοποίηση του εθνικού οίκου, με την ικανότητα να προκαλείς παραδοχή και σεβασμό σε φίλους και εχθρούς για τις αξίες, τη θετική και εποικοδομητική συμβολή, με τις επιδόσεις σου σε κρίσιμους τομείς που μόνο αυτές δημιουργούν τη βάση της ισχύος και επιρροής σου.
Η επαγγελία της προεκλογικής ελπίδας όχι μόνο αποδείχτηκε φρούδα, φτερό στο άνεμο, αλλά μετατράπηκε σε οδύνη και επονείδιστο Μνημόνιο. Η Ευρώπη αλλάζει αλλά ερήμην μας, σε κατεύθυνση και με ρυθμούς που δεν θέλουμε ούτε μπορούμε να ακολουθήσουμε. Γι’ αυτό, αν τελικά αποφύγουμε τον αυτο-αποκλεισμό μας, πρέπει να τρέξουμε για να προλάβουμε το τελευταίο βαγόνι του τρένου, την ύστατη ώρα. Δεν ακούμε τον θόρυβο εκτός των τειχών;
Κυρίες και Κύριοι συνάδελφοι,
Προσπάθησα να συμπυκνώσω σε 10 Σημεία ορισμένα βασικά διδάγματα και ορισμένες διαπιστώσεις που μας υπαγορεύει η ίδια η σημερινή μας τραγική κατάσταση για την οποία την απόλυτη ευθύνη φέρει η «αριστερή» μας κυβέρνηση μαζί με τους κυβερνητικούς της εταίρους, που έχουν εμφανώς καταπιεί τη γλώσσα τους.
ΕΛΠΙΖΩ και ΕΥΧΟΜΑΙ το ΟΡΟΣΗΜΟ αυτό, μεστό πολυσήμαντου πολιτικού περιεχομένου καθώς είναι, να αποτελέσει για όλες τις δημοκρατικές πολιτικές δυνάμεις αφετηρία πολιτικού φρονηματισμού, αυτογνωσίας, υπευθυνότητας και συναίνεσης ούτως ώστε να ξεπεραστούν από κοινού τα σοβαρά προβλήματα που αντιμετωπίζει η χώρα το συντομότερο δυνατό για να βγει στο ξέφωτο της ανάπτυξης, της ευημερίας και της θετικής και δημιουργικής της συμβολής μέσα στην ευρωπαϊκή οικογένεια. Να κάνει ένα νέο Ξεκίνημα χωρίς να επαναλάβει τα λάθη του παρελθόντος, χωρίς τους ξεπερασμένους και καταστροφικούς διχασμούς, χωρίς τις ιδεολογικές και πολιτικές παρωπίδες και εμμονές που κρατούν τη χώρα δέσμια στην παρακμή και δεν της επιτρέπουν να ανοίξει τα φτερά της προς το μέλλον. Χωρίς τις πρακτικές που μας έφεραν έως εδώ. Τότε, μόνο μπορούν οι πολιτικές δυνάμεις να ξεδιπλώσουν τα δικά τους σχέδια και τις δικές τους επιλογές για τη χώρα σε μια γόνιμη πολιτική αντιπαράθεση σε συνθήκες οικονομικής και κοινωνικής σταθεροποίησης.
Διαπιστώνω, δυστυχώς ότι από την πλευρά της σημερινής συγκυβέρνησης του δεξιού και αριστερού εθνολαϊκισμού τα παθήματα δεν έγιναν μαθήματα. Διότι, ενώ για πρώτη φορά στην περίοδο της κρίσης οι δυνάμεις της δημοκρατικής αντιπολίτευσης δεν έχουν μόνο το θάρρος να αναλάβουν τις πολιτικές τους ευθύνες ασκώντας το πατριωτικό τους καθήκον αλλά και παρέχουν το έδαφος για ουσιαστική κι όχι προσχηματική συνεννόηση, σε πλήρη αντίθεση με την ψευδεπίγραφη αντι-μνημονιακή υστερία στο παρελθόν από τους σημερινούς κυβερνώντες, προετοιμάζεται και πάλι για λόγους καθαρά εσωκομματικούς μια νέα εκλογική αναμέτρηση. Πρόκειται για επιλογή που δεν πρόκειται να προσφέρει τίποτα στη διαλυμένη οικονομία και στο χειμαζόμενο ελληνικό λαό από τα εγκληματικά λάθη, την πολιτική και τις παραλείψεις μιας ανερμάτιστης και ανίκανης κυβέρνησης. Αντίθετα, θα επιδεινώσει μια ήδη βεβαρημένη κατάσταση για να επιστρέψουμε με οποιοδήποτε εκλογικό αποτέλεσμα και πάλι στο σημείο μηδέν, σε χειρότερη αφετηρία.
Η σημερινή πολιτική ερμαφρόδιτη κατάσταση βεβαίως δεν μπορεί να συνεχιστεί. Ζημιώνει τη χώρα. Δεν μπορεί ο πρωθυπουργός μιας κυβέρνηση μειοψηφίας να σφυρίζει αδιάφορα και να πατά σε δύο βάρκες.
Επομένως, ήρθε η ώρα των οριστικών αποφάσεων. Είτε πανικόβλητη προσφυγή στις κάλπες με πλήρη όμως και αποκλειστική ευθύνη του κ. Τσίπρα για τις συνέπειες (και τις περιέγραψα) είτε εθνική συνεννόηση μέχρι να βγούμε στο ξέφωτο ενωμένοι και συνυπεύθυνοι για το καλό της χώρας. Είναι σαφέστατο ότι το εθνικό συμφέρον επιβάλλει τη δεύτερη επιλογή, την επιλογή της ευθύνης.
ΣΗΜΕΙΩΣΗ I: Το τρίτο μνημόνιο υπερψηφίστηκε τελικά με 222 «Ναι», 64 «Όχι» και 11 «Παρών», χάρη στη στήριξη των κομμάτων της αντιπολίτευσης (ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, Το Ποτάμι), καθώς ο ΣΥΡΙΖΑ υπέστη βαθύ εσωκομματικό ρήγμα με 43 απώλειες/διαφωνίες βουλευτών του.
Ίσως αυτή η ορθή και μεγίστη των πάντων πολιτική προτεραιότητα να έθεσε σε δεύτερη μοίρα την ανάγκη να τεθούν πολιτικοί όροι στην κυβέρνηση μειοψηφίας του Τσίπρα. Γιατί δεν έγινε κάτι τέτοιο αποτελεί ένα από τα ιστορικά ζητούμενα της περιόδου εκείνης.
Κι έτσι ο Τσίπρας ανενόχλητος προχώρησε στην προκήρυξη εκλογών για τις 20 Σεπτεμβρίου 2015 τις οποίες και κέρδισε χωρίς απόλυτη πλειοψηφία, με το 35,46% της ψήφου και 145 έδρες. Ελάχιστες οι απώλειες σε σχέση με τις εκλογές στις 25/1/15 (36,34% της ψήφου και 149 έδρες). Κι αυτές οι εκλογές έγιναν με το bonus των 50 εδρών για το πρώτο κόμμα, αυτού του άθλιου εκλογικού νόμου των «αστικών» κομμάτων. Σχηματίστηκε εκ νέου κυβέρνηση συνασπισμού με τους ΑΝ.ΕΛ του Πάνου Καμμένου (3,69% και 10 έδρες) ως στρατηγική επιλογή κι όχι δήθεν ως επιλογή ανάγκης.
ΣΗΜΕΙΩΣΗ II: Το ανήκεστο, μη ανακτήσιμο οικονομικό και πολιτικό κόστος του αχρείαστου 3ου Μνημονίου ήταν τεράστιο. Θα χρειαστεί να επανέλθουμε.
*Ο Σπύρος Λυκούδης ήταν Αντιπρόεδρος της Βουλής. Ως ιστορικό στέλεχος της Ανανεωτικής Αριστεράς και επικεφαλής της Πολιτικής Κίνησης ΜΕΤΑρρυθμιστές της Αριστεράς για τη Δημοκρατία και την Ανάπτυξη, την οποία είχε ο ίδιος συγκροτήσει τον Οκτώβριο το 2014, συνεργάστηκε εκλογικά και πολιτικά με το νεότευκτο κόμμα Το Ποτάμι του Σταύρου Θεοδωράκη. Στις βουλευτικές εκλογές της 25ης Ιανουαρίου 2015 εξελέγη πρώτος βουλευτής του κόμματος στην Α΄ Αθηνών. Στη συνέχεια εξελέγη Αντιπρόεδρος της Βουλής με 210 ψήφους.