Το τραγικό περιστατικό που κατέληξε στον θάνατο του Ζακ Κωστόπουλου δεν πρέπει να περάσει ως ένα ακόμα γεγονός καταγραμμένο στο βιβλίο συμβάντων κάποιου αστυνομικού τμήματος, γιατί η βία των χτυπημάτων που τον σκότωσαν δεν ήρθε από το πουθενά.
Δεν έχει σημασία ποιος ήταν ο άτυχος αυτός άνθρωπος. Δεν πέθανε επειδή ήταν ό,τι ήταν. Και δεν είμαι εγώ που θα επιτρέψω στον εαυτό μου να αποφανθεί(!) περί της νομικής ενοχής του οποιουδήποτε, ή της αιτίας θανάτου του.
Έχω (και πρέπει όλοι μας να έχουμε) συνείδηση ότι τη νομική πλευρά του ζητήματος οφείλουμε να αφήσουμε στους θεσμικά κατάλληλους γιατί αλλιώς δεν θα χρειαζόμασταν την Δικαιοσύνη.
Αφού λοιπόν υπάρχει νομική (θεσμική) πλευρά, είναι φανερό ότι επιχειρούμε να κατανοήσουμε το γεγονός, στο πλαίσιο της σημερινής θεσμικής κοινωνίας, απορρίπτουμε δηλαδή την υπόθεση ότι πρόκειται είτε για εκδήλωση πρωτόγονης αντανακλαστικής βίας, είτε για υπόθεση που ανάγεται σε ψυχοπαθολογικό πλαίσιο.
Καταλαβαίνουμε ότι πρόκειται για εκδήλωση βίας που αντανακλά κοινωνικά χαρακτηριστικά, ανεξάρτητα από το αν συμφωνούμε όλοι ποια είναι αυτά και πως προέκυψαν.
Πρόκειται λοιπόν για την προσωπική μου προσέγγιση, για την δική μου προσπάθεια να καταλάβω.
Η βία είναι ιστορικό φαινόμενο. Σε κάθε σύγχρονη εθνική κοινωνία, έχει πάντα την δικιά της ιδιαίτερη Ιστορία. Όσο πιο παλιά ανατρέχουμε στην Ιστορία μας τόσο περισσότερο χώρο κατέχει η βία σε όλες τις εκφάνσεις της εθνικής μας πορείας.
Σταθμός καίριος στη θέση της βίας στη ζωή μας είναι ο εμφύλιος 1943-1949.
Οι μεγαλύτεροι ζήσαμε ή διαβάσαμε πόσο αγρίεψε η ελληνική κοινωνία όταν από τη μία τα φασιστοειδή των πρώην Ταγμάτων Ασφαλείας και από την άλλη οι δικαστές/εκτελεστές της ΚουΚουΕδικης ΟΠΛΑ, έθεταν σε ολόκληρη την Ελληνική κοινωνία με την πειστικότητα των όπλων, το δίλλημα «ή εμείς ή αυτοί», «ή τους τελειώνουμε ή μας τελειώνουν». Ήταν ένα δίλημμα που κράτησε νωπό το εμφύλιο αίμα για αρκετές δεκαετίες.
Στα πρόσωπα ηγετών όπως ο Κωνσταντίνος Καραμανλής, ο Ανδρέας Παπανδρέου, ο Χαρίλαος Φλωράκης και ο Λεωνίδας Κύρκος εκφράστηκε η σταθερή απόφαση του ελληνικού λαού να ζήσει με δημοκρατία και ομαλότητα, αξιοποιώντας τις ευκαιρίες για να ευημερήσει.
Πέρασαν πολλά χρόνια μέχρι το 2010, που ένα παλληκαράκι που μπήκε στην ΚΝΕ όταν πια έπεφτε το τείχος του σοσιαλιστικού ζόφου, έθεσε για λογαριασμό του μαρξιστικού πολιτικού κόμματος ΣΥΡΙΖΑ, ακριβώς το ίδιο εμφυλιοπολεμικό δίλημμα μεταξύ «του λαού που υπέφερε από τα μνημόνια και των Γερμανοτσολιάδων προδοτών»! Εκείνος ήταν δυστυχώς με τον λαό, ενώ εγώ ήμουν ευτυχώς με τους προδότες, προδότης!
Θυμόμαστε φυσικά ότι η ρητορική αυτή του ΣΥΡΙΖΑ και του Τσίπρα είχε ασμένως υιοθετηθεί και από τη ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ. Μόνο που αυτή τη φορά η Ιστορία λειτούργησε πράγματι ως φάρσα, αφού σταλινικοί Νεοκομμουνιστές και χιτλερικοί Νεοναζί βρέθηκαν από την ίδια πλευρά, να υπερασπίζονται το λαό από το «4ο Ράιχ», τον «ναζί Σόιμπλε», τους «ευρωπαίους τοκογλύφους» και τους «ντόπιους λακέδες του καπιταλισμού-καζίνο»!
Αλλά, ήταν μόνο η κρατική χρεοκοπία και οι αναγκαστικές περικοπές εισοδημάτων που την ακολούθησαν, οι μοναδικές αιτίες που τους επέτρεψαν να εξαπλώσουν την πρωτοφανή σε ένταση και έκταση ρητορική και πρακτική της βίας, ή υπήρχε προηγούμενο;
O νους μου δεν μπορεί να μην πάει πίσω, στην συνδικαλιστική βία της ΔΕΗ από την αρχή της μεταπολίτευσης, στην βία των συνδικαλιστικών αντιδράσεων στην ιδιωτικοποίηση της ΕΑΣ που «το 1992 είχε επιχειρήσει να ιδιωτικοποιήσει η κυβέρνηση Μητσοτάκη. Αποκορύφωμα των ακραίων αντιδράσεων από την πλευρά των σκληροπυρηνικών απεργών της ΕΑΣ ήταν το υποχρεωτικό. στριπτήζ 13 υποψηφίων οδηγών στην οδό Σωκράτους στις 9 Σεπτεμβρίου του ίδιου χρόνου. Οι άτυχοι άνδρες, ένας-ένας πέρασαν από τα χέρια των απεργών. Στην αρχή τους ξυλοκόπησαν, στη συνέχεια τους έφτυσαν και στο τέλος τους έγδυσαν, μπροστά από το Εφετείο, το οποίο τότε βρισκόταν στην οδό Σωκράτους. Η κωμικοτραγική εικόνα συμπληρωνόταν από τους αστυνομικούς του τμήματος Ομονοίας, οι οποίοι έδιναν μια προσωρινή λύση στους γυμνούς άνδρες προσφέροντάς τους λευκά σεντόνια». Ήταν μια «καλή βία» μια «δίκαιη βία», μια «ηθική, μια δικαιολογημένη βία»! http://www.kathimerini.gr/317130/article/epikairothta/politikh/apergies-poy-eftasan-sta-akra
Ήταν οι πρώτες μεταπολιτευτικές, λαϊκιστικές απόπειρες ηθικής νομιμοποίησης της μη κρατικής βίας, μία από τις πρώτες προσπάθειες αντικατάστασης των συναινετικών διαδικασιών μεταξύ των κοινωνικών εταίρων, από τη δύναμη επιβολής εξαχρειωμένων αριστερόστροφων συνδικαλιστικών «πρωτοποριών» εν ονόματι του δίκιου του εργάτη!
Το «δίκιο του εργάτη» έγινε βία του άεργου συνδικαλιστή και όσοι την υπερασπίστηκαν στο δρόμο, στο γραφείο, στο εργοστάσιο και στα δικαστήρια (μεταξύ των οποίων και ο Κουτσόγιωργας!) έδωσαν το εναρκτήριο λάκτισμα στο παιχνίδι ενός νέου κύκλου σύγχρονης βίας στην ελληνική κοινωνία.
Όμως, το 2010, που ο ΣΥΡΙΖΑ με Τσακαλώτο, Κατρούγκαλο και Βαρουφάκη έβγαζε στο Σύνταγμα βόλτα την τυφλή βία αγκαλιά με τους νεοναζί καλώντας να στηθούν κρεμάλες και να καεί η Βουλή, το 2010 που ο ίδιος ο Τσίπρας βύθιζε την κοινωνία στη ρητορική της εμφυλιοπολεμικής βίας, το 2010 που ΣΥΡΙΖΑίοι τραμπούκοι έκαναν ντού σε συγκεντρώσεις του ΠΑΣΟΚ, πετροβολώντας ανθρώπους και γιαουρτώνοντας βουλευτές, η βία εξαπλώθηκε στην κοινωνία και έπιασε στασίδι στα πιο καθυστερημένα πολιτικά και πολιτιστικά στρώματα, στα χειρότερα ένστικτα που ξυπνάνε και επικρατούν σε κάθε λαό, όταν τυφλός φανατισμός και κάθετος διχασμός αντικαθιστούν τη νηφαλιότητα και τη λογική.
Και όταν το μαρξιστικό κόμμα του ΣΥΡΙΖΑ έγινε κυβέρνηση ήταν πια θέμα χρόνου να λάβει η βία καθεστωτικά χαρακτηριστικά, να αρχίσουν να τρομοκρατούν δικαστικούς λειτουργούς και δημοσιογράφους, να δημιουργήσουν την Γκαιμπελική βία της μανιφακτούρας του «Dogumento» και διαστρεβλώνοντας αναίσχυντα την ουσία της υπόθεσης NOVARTIS να αποδοθούν σε ένα κρεσέντο βίαιης συκοφάντησης και τρομοκράτησης πολιτικών τους αντιπάλων, αφήνοντας μάλιστα στο απυρόβλητο την ίδια την NOVARTIS!
Στο μεταξύ ξεθαρρεμένοι οι Χρυσαυγίτες άρχισαν να εξαπλώνουν τη βία κατά μεταναστών μέχρι που «τους έκατσε η στραβή» με την δολοφονία του Παύλου Φύσσα, ενός ακροαριστερού ακτιβιστή που το τρομακτικό μίσος των στίχων του μπορούσε να συγκριθεί μόνο με το απύθμενο μίσος των στίχων του ΚΑΙΑΔΑ ή Γερμενή, βουλευτή της ΧΡΥΣΗΣ ΑΥΓΗΣ! http://www.topontiki.gr/article/149529/tzimeros-o-fyssas-itan-idios-kai-aparallahtos-me-toys-dolofonoys-toy-photo και https://www.imerodromos.gr/kaiadas/
Την δολοφονία του Παύλου Φύσσα ακολούθησαν τα «επαναστατικά αντίποινα» της διπλής δολοφονίας των μελών της Χρυσής Αυγής, Γιώργου Φουντούλη και Μανώλη Καπελώνη, στο Νέο Ηράκλειο, από την οργάνωση «Μαχόμενες Επαναστατικές Λαϊκές ομάδες».
Τότε ξανα-μάθαμε το μαρξιστικό μας μάθημα πως επειδή «η βία είναι η μαμμή της Ιστορίας» υπάρχουν καλές και κακές δολοφονίες καλή και κακή βία.
Η δολοφονία του Παύλου Φύσσα ήταν κακή δολοφονία και κακή βία σε αντίθεση με την δολοφονία των δύο Χρυσαυγιτών και των τριών εργαζομένων στην Μαρφίν που ήταν επαναστατικές δολοφονίες, καλή βία!
Δίκαιες δολοφονίες σαν αυτές του Κουφοντίνα, όπως υποστήριξαν στη δίκη του στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ.
Και ενώ οι μαρξιστές υπουργοί δικαιοσύνης ψάχνουν και δεν βρίσκουν εδώ και δύο χρόνια αίθουσα για να γίνει η δίκη της Χρυσής Αυγής, πράγμα που από μόνο του συνιστά βίαιη περιφρόνηση ολόκληρης της κοινωνίας, ενώ ολόκληρη η κυβέρνηση συνεχίζει να ασχολείται κυρίως με την βίαιη στοχοποίηση πολιτικών της αντιπάλων, αδιαφορεί για το σαρωτικό κύμα μικρής εγκληματικότητας που χτυπά καθημερινά την πόρτα μας, ένα κύμα που προσβάλλοντας αμέτρητα νοικοκυριά και επιχειρήσεις, δημιούργησε εκτός από ανασφάλεια, μία αποθήκη τυφλής οργής έτοιμης να «λιανίσει» κάθε δυστυχή Ζακ.
Δεν ξέρω αν τον σκότωσαν τα χτυπήματα που δέχτηκε από ανθρώπους που έχουν στομώσει πια από βία, οργή και ψέμα. Αν αυτό αποδειχθεί θα τιμωρηθούν όπως αποφασίσει η Δικαιοσύνη εφαρμόζοντας τους Νόμους μας.
Αλλά όσο οι ίδιοι Νόμοι δεν αγγίζουν τα «καλά» καθημερινά «εγκληματάκια» του Ρουβίκωνα, τα ποδοσφαιρικά εγκλήματα των «λαών» του κάθε Σαββίδη, του κάθε Μελισσανίδη και του κάθε Μαρινάκη και τα μεγάλα εγκλήματα της κατάχρησης εξουσίας, τόσο τα τοιχώματα της αποθήκης της τυφλής οργής θα πιέζονται μέχρι να υπάρξει διάρρηξη και βίαιη εκτόνωση.
Και τότε δεν έχει πια σημασία αν θα την πληρώσει ο ΝεοΔημοκράτης Χατζηδάκης, ο ΠασοΚος Πάγκαλος ή ο ΣΥΡΙΖΑίος Κωνσταντινέας.
Γιατί θα την πληρώσουμε όλοι μας.
Αρχής γενομένης από τον Ζακ Κωστόπουλο.
Έναν εξαρτημένο φτωχοδιάβολο που ενώ ήθελε η ζωή του να κυλήσει ως μικρό ηλιοτρόπιο τέλειωσε ξαφνικά ως ρατσιστικό ανέκδοτο.