Οι καραμέλες κάνουν κακό γιατί έχουνε πολύ ζάχαρη.                                                                                                Οι πολιτικές καραμέλες κάνουνε μεγαλύτερο κακό γιατί αντί για ζάχαρη περιέχουν γλυκανάλατα στερεότυπα, ή αλλιώς υπνωτικά συνείδησης, μειωτικά της δυνατότητας αναστοχασμού.

Σύμφωνα με ένα τέτοιο, ο Έλληνας πολίτης στις ερχόμενες εκλογές θα ψηφίσει με κριτήριο την καθημερινότητά του και την τσέπη του, οπότε η μεν κυβέρνηση έχει αποδοθεί στη «μάχη της καθημερινότητας», η δε αντιπολίτευση στη μάχη να πείσει ότι η δική της «μάχη της καθημερινότητας» θα είναι πιο αποτελεσματική για την τσέπη μας.

Τι είναι λοιπόν η καθημερινότητα στην πολιτική μας αργκό;

Μην είν’ οι κάμποι;

Μην είναι τα μετεωρολογικά φαινόμενα;

Μην είναι οι δηλώσεις πολιτικών;

Ή είναι κάτι άλλο;

Και τι άλλο;

Ναι λοιπόν, η καθημερινότητα για την απόλυτη (δυστυχώς) πλειοψηφία του κομματικού μας στερεώματος και του εκλογικού σώματος είναι η ανεργία, η ακρίβεια, οι περικοπές των συντάξεων, οι φόροι και η αναποτελεσματικότητα του Κράτους!

Κατά τη «μέση κομματική υποκρισία» ο «μέσος Έλληνας ψηφοφόρος» είναι τόσο βλαξ που αδυνατεί να ξεχωρίσει τα διαρθρωτικά προβλήματα του κοινωνικοοικονομικού μας μοντέλου από τις επιπτώσεις τους.

Η ανεργία όμως δεν είναι το ίδιο με την καθημερινή αγωνιώδη αντιμετώπιση της απόλυτης έλλειψης εισοδήματος, γιατί αν ήταν το ίδιο, το «γιατρικό» θα ήταν τα μεγαλύτερα επιδόματα, ή έστω οι ελεημοσύνες του Τσίπρα από την υπερφορολόγηση που μας επέβαλε, που δημιουργεί ανεργία.

Αντίστοιχα η ακρίβεια, δεν είναι το ίδιο με την καθημερινή αντιμετώπιση της σχετικής έλλειψης εισοδήματος, γιατί αν ήταν το ίδιο η λύση θα ήταν να τυπώνουμε δικό μας χρήμα κατά τη βούληση του κάθε ΓιάΝη και του κάθε ΓιάΝΝη.

Opos Venezouela!

Οι περικοπές στις συντάξεις δεν είναι το ίδιο με την καθημερινή μάχη πολλών (όχι όλων) συνταξιούχων να αντεπεξέλθουν στα ανελαστικά τους έξοδα, γιατί αν ήταν το ίδιο θα έπρεπε να φορολογήσουμε περισσότερο επιχειρήσεις και μισθωτούς, ακόμα και να δανειστεί το Κράτος με υψηλά επιτόκια, για να μην περικόψουμε τις συντάξεις, να κάνουμε δηλαδή αυτό που ετοιμάζεται να κάνει η κυβερνητική συμμορία προεκλογικά.

Στο κάτω-κάτω τι θέλουμε;

Έναν τσαμπουκαλή ηγέτη σαν τον Πούτιν θέλουμε να πάρει απάνω του το συνταξιοδοτικό μας!

Η αναποτελεσματικότητα του Κράτους δεν είναι το ίδιο με την καθημερινή ταλαιπωρία εκατοντάδων χιλιάδων Ελλήνων πολιτών από αυτό, γιατί αν ήταν το ίδιο θα μπορούσε το Κράτος να αλλάξει με έναν νόμο και ένα άρθρο που θα έγραφε ότι απαγορεύεται να ταλαιπωρεί τους πολίτες και-που θα πήγαινε-σε καναδυό τέρμινα θα άλλαζε!

Δεν μένει λοιπόν, κατά τη «μέση πολιτική βλακεία», παρά να πάμε στις κάλπες με το κριτήριο της τσέπης μας.

Που σημαίνει να γουστάρουμε όποιον ΘΑ μας δώσει τα περισσότερα.

Έστω από το μπαλκόνι της ΔΕΘ.

Που θα τα βρεί;

Δεν είναι δική μας δουλειά, εμείς λεφτά θέλουμε!

Τα λεφτά μας!

Αυτά που μας πήρανε μέσα από την τσέπη μας(!) το ΔΝΤ, ο Σόιμπλε και οι Ευρωπαίοι τοκογλύφοι/τραπεζίτες!

Ζήτω ο Γιωργάκης, ο Κωστάκης, ο Κουτσούμπας κι ο Αλεξάκης, οι πιο επιμελείς μαθητές του Ανδρέα της καρδιάς μας!

Που ότι και να κάνουν δεν φτάνουν την Αλέκα.

Που προηγείται πάντα με 1400 το μήνα καθαρά!