Άρχισαν να ψηφίζουν οι Ιρακινοί στις πρώτες βουλευτικές εκλογές μετά την ήττα του Ισλαμικού Κράτους, αλλά πολύ λίγοι ελπίζουν ότι οι νέοι ηγέτες τους θα φέρουν την σταθερότητα και την οικονομική ευημερία που τους έχουν υποσχεθεί.
Η πετρελαιοπαραγωγική χώρα παλεύει να βρει μια φόρμουλα σταθερότητας μετά την ανατροπή του Σαντάμ Χουσεΐν το 2003 και πολλοί Ιρακινοί έχουν χάσει την πίστη τους στους πολιτικούς.
Όποιος επιλεγεί από το νέο κοινοβούλιο ως πρωθυπουργός θα βρεθεί αντιμέτωπος με μια σειρά προκλήσεων μετά από τον πόλεμο εναντίον του ΙΚ που έχει στοιχίσει στη χώρα περίπου 100 δισεκατομμύρια.
Μεγάλο μέρος της πόλης της Μοσούλης είναι ερείπια μετά τις μάχες για να εκδιωχθεί το ΙΚ και θα απαιτηθούν δισεκατομμύρια για την ανοικοδόμησή της. Η οικονομία είναι στάσιμη.
Οι εντάσεις ανάμεσα σε σέκτες που κατέληξαν σε εμφύλιο το 2006-2007 εξακολουθούν να είναι κύρια απειλή για την ασφάλεια. Και οι δύο κύριοι υποστηρικτές του Ιράκ – Ουάσιγκτον και Τεχεράνη – είναι στα μαχαίρια.
Οι τρεις κύριες εθνοτικές και θρησκευτικές ομάδες – η πλειοψηφία Σιιτών Αράβων και οι Σουνίτες και οι Κούρδοι – αντιπαλεύουν για δεκαετίες και οι δογματικές διαιρέσεις παραμένουν το ίδιο βαθειές.
Δημοσιογράφοι του Reuters ήταν παρόντες στο άνοιγμα των εκλογικών κέντρων στην Βαγδάτη και άλλες πόλεις.
«Θα πάρω μέρος αλλά θα βάλω ‘Χ’ στο ψηφοδέλτιο. Δεν υπάρχει ασφάλεια, δουλειές, υπηρεσίες. Οι υποψήφιοι απλώς κοιτάνε να γεμίσουν τις τσέπες τους και όχι να βοηθήσουν το λαό» λέει ο 61-χρονος Jamal Mowasawi.
Οι τρεις κύριοι υποψήφιοι για την πρωθυπουργία (ο σημερινός πρωθυπουργός Χαϊντέρ Αλ-Αμπαντί, ο προκάτοχός του Νούρι αλ-Μαλικί και ο επικεφαλής της σιιτικής πολιτοφυλακής Χαντί αλ-Αμιρί) χρειάζονται την στήριξη του Ιράν.
Η απόφαση του προέδρου Τραμπ να αποσύρει τις ΗΠΑ από την συμφωνία για τα πυρηνικά θα αναγκάσει το Ιράν να διατηρήσει την τεράστια πολιτική και στρατιωτική του επιρροή στο Ιράκ, που είναι η πιο σημαντική αραβική χώρα για την Τεχεράνη.
Ο Αμπαντί θεωρείται από αναλυτές ότι έχει βραχεία κεφαλή, αλλά η νίκη είναι αβέβαιη για τον άνθρωπο που είχε δώσει ελπίδες ότι μπορεί να ενώσει όταν είχε πάρει την εξουσία. Αλλά ενώ προσπάθησε να προσεγγίσει την μειονότητα των Σουνιτών, αποξένωσε τους Κούρδους όταν κατέστειλε την προσπάθειά τους για ανεξαρτησία.
Εχει βελτιώσει την θέση του με την νίκη εναντίον του ΙΚ, το οποίο κατείχε το ένα τρίτο της χώρας. Αλλά θεωρείται ότι του λείπει το χάρισμα και δεν έχει καταφέρει να βελτιώσει την οικονομία και να αντιμετωπίσει την διαφθορά. Επίσης δεν μπορεί να βασίζεται αποκλειστικά στις ψήφους της κοινότητάς του καθώς η βάση των σιιτών ψηφοφόρων είναι ιδιαίτερα διχασμένη αυτή την χρονιά, αναγκάζοντάς τον να αναζητήσει στήριξη από άλλες ομάδες.
Ακόμα και αν η Συμμαχία Νίκης του Αμπαντί κερδίσει τις περισσότερες έδρες, θα πρέπει να διαπραγματευτεί για την δημιουργία κυβέρνησης συνασπισμού, που πρέπει να γίνει μέσα σε 90 μέρες από την εκλογή.
«Είναι τα ίδια πρόσωπα και τα ίδια προγράμματα. Ο Αμπαντί είναι ο καλύτερος από τους χειρότερους. Τουλάχιστον επί της θητείας του είχαμε την απελευθέρωση (από το ΙΚ)» λέει ο 50-χρονος Χαζέμ αλ-Χασάν από την Βαγδάτη.
Ο Αμίρι πέρασε πάνω από δύο δεκαετίες αντιμαχόμενος τον Σαντάμ εξόριστος από το Ιράν. Ο 63χρονος είναι επικεφαλής της Οργάνωσης Μπαντρ, που είναι η ραχοκοκκαλιά των εθελοντικών δυνάμεων που αντιπάλεψαν το ΙΚ. Ελπίζει να κεφαλαιοποιήσει τις επιτυχίες από τις μάχες. Νίκη του Αμίρι θα είναι νίκη του Ιράν.
πηγή reuters.com