Ακούσαμε λοιπόν τη δήλωση Βούτση.
Πρόκειται για μία άλλη εκδοχή της παλιάς δήλωσης Τσίπρα ότι είχαν αυταπάτες.
Ούτε αυταπάτες είχαν, ούτε ήταν ανέτοιμοι.
Απλά ήθελαν να κυβερνήσουν τη χώρα εκτός του ηθικού και του θεσμικού πλαισίου της Κοινοβουλευτικής Δημοκρατίας, να ανατρέψουν τις στρατηγικές επιλογές ένταξης στην ΕΟΚ και το ΝΑΤΟ.
Γι αυτό έκαναν όσα έκαναν το πρώτο εξάμηνο του 2015.
Μπορεί να μην είχαν ακριβές σχέδιο.
Οι πραξικοπηματίες άλλωστε δεν γίνεται να έχουν ακριβές σχέδιο δράσης.
Τους φτάνει ο τελικός στόχος και αυτός ήταν απόλυτα ακριβής:
*Να εγκαταστήσουν ένα τύπου Μαδούρο αυταρχικό καθεστώς αποκτώντας τον έλεγχο Βουλής, Κυβέρνησης και Δικαιοσύνης και σταδιακά τον έλεγχο στρατηγικού μεγέθους της Οικονομίας, μέσω κρατικοποίησης των Τραπεζών.
*Να ανατρέψουν την σταθερή απόφαση του ελληνικού λαού να ζήσει σε συνθήκες ατομικής ελευθερίας, σε συνθήκες ανοικτής κοινωνίας.
Ο ΣΥΡΙΖΑ ήταν ένα κόμμα του 3-4% και ταυτόχρονα απολύτως ελεγχόμενο από έναν πυρήνα σκληρών μαρξιστών προερχόμενων από το σταλινικό ΚΚΕ και από το «ανανεωτικό» ΚΚΕ εσωτερικού.
Οι δύο αυτές μαρξιστικές φατρίες συνυπήρχαν αρμονικά στο πλαίσιο της απόλυτης πίστης τους στην καταστροφική μαρξιστική αυταπάτη ότι υπάρχει «επιστήμη των μελλούμενων», στον σοσιαλισμό ως μοναδικό δρόμο της ανθρωπότητας μέχρι την ουτοπία της αναρχικής κομμουνιστικής ευδαιμονίας και τον «νέου τύπου άνθρωπο» και στον «αναντικατάστατο» ρόλο των ίδιων και του κόμματός τους ως βιγλάτορες της Ιστορίας και δραγάτες διόρθωσης των παρεκκλίσεων και συμμόρφωσης των παρεκκλινόντων.
Αυτό ήταν ο ΣΥΡΙΖΑ.
Η επιλογή τους να συγκυβερνήσουν με τους ακροδεξιούς ΑΝΕΛ δεν ήταν λάθος.
Η πατριδοκάπηλη και ταυτόχρονα ακραία αντιευρωπαϊκή/αντικαπιταλιστική ρητορική των ΑΝΕΛ ήταν «κοστούμι» με τον στόχο τους.
Καταλάβαιναν πολύ καλά τον κίνδυνο ανατροπής της κυβέρνησής τους από οποιοδήποτε άλλο δημοκρατικό κόμμα επέλεγαν να συγκυβερνήσουν.
Η κρίση είχε δημιουργήσει και τους κατάλληλους ψηφοφόρους και τους κατάλληλους συμμάχους του ΣΥΡΙΖΑ, ενώ η ύπαρξη και μόνο του σταλινικού ΚΚΕ λειτουργούσε ως προπέτασμα καπνού του μαρξιστικού προφίλ του ΣΥΡΙΖΑ.
Τεσσεράμισι χρόνια αργότερα, όταν αποδείχτηκε ότι η Δημοκρατία μας για μία ακόμη φορά παραδόξως άντεξε, όταν οι επίδοξοι καθεστωτικοί μαρξιστές φοβήθηκαν ότι στο τέλος του μονοπατιού που είχαν διαλέξει βρισκόταν αντί του νεοπερονικού καθεστώτος που ονειρεύονταν, το ενδεχόμενο του ελικοπτέρου που θα τους φυγάδευε ανατολικά, είχε έρθει η ώρα για το αφήγημα των «αυταπατών».
Η προχθεσινή «τροποποίησή» του από τον Βούτση» είχε αποδέκτη και τον ίδιο τον Τσίπρα:
Όχι ως αμφισβήτησή του, όπως ερμηνεύεται στο σύμπαν της πρωϊνάδικης χύδην δημοσιογραφίας. Πού μάθανε άλλωστε αυτοί τι εστί αριστερά, στα κωλόμπαρα, ή στα ατμοσφαιρικά γκουρμεδάδικα;
Οι έμπειροι «παλιοί» του ΣΥΡΙΖΑ άκουσαν την εμπρηστική, απόλυτα διχαστική και εχθροπαθή ομιλία του στη Βουλή και εκτίμησαν ότι «έτσι δεν πάμε πια πουθενά».
Το είχαν άλλωστε ψυλλιαστεί όταν ένας αληθινός, ευγενής και ανθρώπινος Μητσοτάκης τον έριξε τρείς φορές απανωτά στο tatami με ippon, στο μεταξύ τους πολιτικό τζούντο.
Δεν αμφισβητούν την πρωτοκαθεδρία του Τσίπρα.
Του δίνουν την ευκαιρία να καταλάβει ότι οι καιροί άλλαξαν.
Ότι δεν συμφέρει πια ούτε τον ίδιο ούτε τον ΣΥΡΙΖΑ να εγκλωβίζει τα αυθεντικά αριστερόστροφα προτερήματά του, τον αμοραλισμό, τον πολιτικό γκαιμπελισμό και την ακραία αδιαφορία για την ηθική και την θεσμική κανονικότητα της Δημοκρατίας στην ρητορική της εποχής των «αυταπατών».
Ούτε περιμένουν, ούτε τον συμβουλεύουν ούτε θέλουν να αλλάξει ο αρχηγός τους.
Δεν αλλάζει ο χαρακτήρας τουΤσίπρα.
Να προσαρμοστεί θέλουν.
Να κάνει ένα προσωπικό κεντροαριστερό ρεκτιφιέ.
Να πάψει να βρίζει μέσα στη Βουλή γιατί αν το 2015 τον ψήφιζαν ως ασυμβίβαστο αντιμνημονιακό πολέμαρχο, τώρα πια το πιθανότερο είναι να τον στείλουν οριστικά στα αζήτητα ως τσαμπουκαλεμένο συνοικιακό αλητάμπουρα.
Προετοιμάζονται να ξανακυβερνήσουν οι ανθρώποι.