Κάποιος άπειρος ας με χορέψει στο άπειρο

Να πειραματιστούμε στην αυθεντικότητα και στο μαζί

Γκέλη Ντηλιά, Εποχική μελαγχολία

Τελικά στην Ελλάδα είναι πολύ εύκολο να γίνεις διάσημος, έστω για 5’ λεπτά: δεν έχεις να κάνεις ή να πεις κάτι περισσότερο ή πιο συγκεκριμένο από το ότι «η χώρα βρίσκεται σε παρακμή,στο χείλος του γκρεμού» και κάτι τέτοια εσχατολογικά

Άπαντες παίζουν το παιχνίδι των σωτήρων

Δυστυχώς ακόμα και διακεκριμένοι επιστήμονες του εξωτερικού, οι οποίοι δέχονται να βραβευτούν από τα «κακά και υποβαθμισμένα» ελληνικά πανεπιστήμια[sic], προβαίνουν σε παρόμοιες δηλώσεις, υπονοώντας προφανώς ότι οι ίδιοι μπορούν να λύσουν όλα τα προβλήματα, αλλά το «σύστημα» [;] δεν τους αφήνει

Άπαντες φέρνουν σε αντίστοιξη την Πολιτική με την Ηθική

Μία σύγχυση πολιτικής ηθικής [διάβαζε, ασυνέπειας, φαυλότητας, διαπλοκής], κομματικής ηθικής [διάβαζε,τυφλής πειθαρχίας] και προσωπικής ηθικής [διάβαζε, ανηθικότητας, μη-τήρησης δεοντολογίας ανθρωπιάς, ενσυναίσθησης] πλανάται πάνω από την Πόλη

Άπαντες αναμιγνύουν ζητήματα λειτουργίας θεσμών με αρχές και αξίες θεματοφυλάκων

Ακόμα όμως κι ένα άψογο κράτος δικαίου κι ένας τέλειος νόμος μπορεί «να προδοθούν» από την άνομη δράση πολιτικών ή και πολιτών

Η Δημοκρατία δεν είναι μία μονομαχία παραγόντων κάποιας ελίτ για ηγεμόνευση ή μία μονομανία αρχηγών κάποιων κομμάτων για την κατοχή της εξουσίας. Έχει κανόνες και όρια, που καμμία πολιτική ή κομματική σκοπιμότητα δεν δικαιούνται να παραβιάζουν ατιμωρητί

Οι ιδεολογικές «ταμπέλες», ακόμα κι αν είναι σήμερα ξεθωριασμένες, αντιστοιχούν σε μία συγκεκριμένη κοσμοθεωρία, αλλά κυρίως σε μία στάση ζωής. Δεν αρκεί το να εξορκίζεις το Κακό για να θεωρηθείς «καλός»

Κι όμως, η πολιτική ρητορική περιορίζεται σε ατάκες και κλισέ, που όσοι τα χρησιμοποιούν νομίζουν ότι έτσι [αυτο] χαρακτηρίζονται αριστεροί ή δεξιοί [ενώ απλώς είναι «παπαγαλάκια»]

Έτσι αν ταχθείς με νομικά [και όχι μόνον] επιχειρήματα κατά της αναγνώρισης «ιδιώνυμου» [!!!] για τη θέσπιση της «γυναικοκτονίας» εντάσσεσαι στους διακατεχόμενους από παλαιοπατριαρχική νοοτροπία, ενώ αν υποστηρίξεις ότι το bullying είναι μία [κερδοφόρα] κατασκευή κι όχι το βασικό σχολικό πρόβλημα θα σε πούνε υπέρμαχο της ανοχής [αν όχι και της βίας]

Όλοι και όλα κινούνται σε μία θεωρητική θολούρα και σε μία διανοητική σούπα και δυστυχώς ελάχιστοι πολίτες [ως μέρος του κατά τα άλλα «σοφού λαού»] έχουν την ψυχραιμία να δούνε τα πράγματα και τα πρόσωπα χωρίς παρα-μορφωτικούς φακούς

«Με ποιόν είσαι;» είναι το κρίσιμο δίλημμα κι όχι «Το ποιός έχει δίκιο;»

Πόσο χρόνο δίνετε σε αυτή την κουλτούρα, μέχρι να κάνει το επόμενο λάθος;

ΥΓ. Έχει ενδιαφέρον το ότι οι γόνοι των πολιτικών της μίας όχθης «απαλλοτριώναν» τράπεζες, ενώ οι γόνοι των πολιτικών της άλλης όχθης συμμετέχουν σε οικονομικά σκάνδαλα

Τί συμπέρασμα βγάζετε για τις όχθες;