Αποχαιρετισμός στον Σταύρο Τσακυράκη του Γιάννη Βούλγαρη
Έφυγε μια εμβληματική μορφή της Γενιάς του Πολυτεχνείου. Ο Σταύρος Τσακυράκης, Γραμματέας της νεολαίας του ΚΚΕ Εσωτερικού στα χρόνια του αντιδικτατορικού φοιτητικού κινήματος, συνταγματολόγος, καθηγητής της Νομικής Αθηνών, αργότερα αφοσιωμένος στην υπόθεση των δικαιωμάτων και της κοινωνικής δικαιοσύνης.
Πολίτης με όλη τη σημασία της έννοιας, σε διαρκή εγρήγορση για την τύχη αυτού του τόπου και της Ευρώπης, για την ποιότητα της Δημοκρατίας, αντίπαλος της δημαγωγίας και των εύκολων λόγων.
Η δημόσια σφαίρα έχασε μια μαχητική φωνή στρατευμένη στην υπόθεση της ελευθερίας που στάθηκε η καθοδηγητική αξία της ζωής του.
Οι φίλοι του χάσαμε την ευθύτητα, την ανιδιοτέλεια, την ανατρεπτικά παιγνιώδη διάθεση του.
Οι πολιτικά απανταχού ρηγάδες και ρηγίτισσες θα αναπολήσουν την ατομική και συλλογική τους διαδρομή, και τον σιωπηλό δεσμό που κρατάει ακόμα.
Οι φοιτητές και οι φοιτήτριες θα θυμούνται έναν Δάσκαλο συμπαραστάτη.
Γιαννης Βουλγαρης
Καθηγητής Παντείου Πανεπιστημίου
Γραμματέας Ρήγα Φεραίου 1974-1976
Ο αντρειωμένος του Μιχάλη Γ. Τριανταφυλλίδη:
Δεν είναι όλοι οι αγώνες δίκαιοι…
Το είπε ευθαρσώς, κάνοντας μας σινιάλο, να υποδεχθούμε το μνημόνιο με ζητωκραυγή…
Παντού διαβάζω, για αγώνες και αγωνίες, αυτού του ανθρώπου που ήταν το υπόδειγμα μας, για το θάρρος και την αυταπάρνηση του…
Όταν ο δάσκαλος Μανεσης, κατέβηκε πιά στην Αθήνα, σε μια από τις συναντήσεις μας, είχε πει… δεν μπορείτε βρε μισόν να βρείτε εδώ πάνω σαν τον Σταύρο;;;
Κι εκεί υπόδειγμα…
Βλέπω το Θωμά, ένα από τα καινούργια του φυντάνια και δημιουργήματα στο Πανεπιστήμιο, να λυγίζει από τον πόνο και σκέφτομαι…. Εσύ τουλάχιστον, ρε μικρέ, έχεις ένα υπόδειγμα ζωής και μιαν εικόνα αγωνιστή, να μοιάσεις και να τιμάς…
Όταν δείχνεις το δρόμο τη ς αντίστασης, απέναντι σε κάθε αθλιότητα και βρωμιά της οποίας εξουσίας και κρατάς σφιχτά την υπεροχή και αθωότητα σου, τι άλλο από υπόδειγμα ημπορεί να είσαι, για πάντα και για όλους …
Μην τολμήσετε, ρεμάλια τυφλοπόντικες, δήθεν συναγωνιστές, να πάτε και να κλαψουρίσετε, γιατί είμαι σίγουρος, ότι θα σηκωθεί και θα γελάει, τώρα πιά, ξεκαρδισμένος με την κατάντια σας…
Εσάς μπορείτε να περάσετε από το Μαξίμου, όπου η κυραΒασιλική, θα σας κερνάει και θα γλεντήσετε, για το χαμό τον άδικο, του Αντρειωμένου, που σας έχει μπει κάρφος στο μάτι σας…
Μην γελαστείτε όμως… Αφήνει πίσω του, αποφασισμένους, να ακολουθήσουν το παράδειγμα του βίου του…»
Ο Θανάσης Γεωργακόπουλος έγραψε στο Facebook:
«Αχ βρε Σταύρο τα είχες σκηνοθετήσει όλα τόσο ωραία.
Πρώτα το τελευταίο μάθημα (δε θέλησα να έρθω, ήξερα πως ήταν αποχαιρετισμός). Κι έπειτα στο νοσοκομείο. Από την πρώτη μέρα κανόνιζες τις «βάρδιες» στο νησί. Ήξερες πως δε θα άντεχες για πολύ ακόμα. Το έλεγες, άλλωστε. Ήθελες, όμως, να ρίξεις την αυλαία από κει που ξεκίνησες, από τον Μόλυβό σου.
Ακόμα και την προηγούμενη Παρασκευή, στο σπίτι, την παραμονή της αναχώρησης και παρά την εξάντλησή σου πάλι τα ίδια. Πότε θα έρθει ο ένας και πότε ο άλλος. Οι πολλοί αγαπημένοι φίλοι και οι λατρεμένοι σου μαθητές.
Όλα θα πήγαιναν σύμφωνα με το σχέδιό σου. Αν δε συνέβαινε το προχθεσινό ατύχημα.
Δεν προλάβαμε Σταυρούλη να έρθουμε. Δεν πρόλαβαν πολλοί να έρθουν.
Καλό σου ταξίδι αγαπημένε μας.
Σε ευχαριστούμε για όλα.
Η ανάρτηση του Πέτρου Παπασαραντόπουλου, στο facebook
Σύντροφε γραμματέα, καλό ταξίδι.
Στους χαλεπούς καιρούς που ζούμε, με τον ευτελισμό του δημόσιου βίου, τον εκτσογλανισμό της πολιτικής ζωής, τη χυδαιότητα, την έπαρση, την ασυναρτησία και το ψέμα ως συστατικά στοιχεία της καθημερινότητας, η ύπαρξη θετικών παραδειγμάτων είναι ανάσα ζωής, σανίδα στο ναυαγό.
Ένα τέτοιο θετικό παράδειγμα ήταν ο αγαπημένος σύντροφος και φίλος Σταύρος Τσακυράκης. Αντιστάθηκε στη δικτατορία των συνταγματαρχών και βασανίστηκε σκληρά. Δεν εξαργύρωσε τίποτα. Δεν χρησιμοποίησε «ληγμένα εισιτήρια», όπως συνήθιζε να λέει.
Διακρίθηκε ως δάσκαλος στο Συνταγματικό Δίκαιο και ήταν ανυποχώρητος υπερασπιστής των ατομικών δικαιωμάτων. Με διανοητική εντιμότητα διέσχισε μια μεγάλη διαδρομή από τη φενάκη του εξανθρωπισμού του κομμουνισμού στην υπεράσπιση της φιλελεύθερης δημοκρατίας.
Στα χρόνια της κρίσης δεν δίστασε να τοποθετηθεί αυστηρά απέναντι στον φαιοκόκκινο λαϊκισμό και να επικρίνει παλιούς του συντρόφους που αδίστακτα εφάρμοζαν ολοκληρωτικές πρακτικές στην άσκηση της εξουσίας.
Στο τελευταίο συνέδριο του Κύκλου Ιδεών, πριν από ένα μήνα, ήμασταν μαζί ομιλητές στον κύκλο για τις αντοχές των δημοκρατικών θεσμών, της κοινωνίας, και του πολιτικού συστήματος. Δεν μπόρεσε να έλθει. Είχε αρχίσει η αντίστροφη μέτρηση.
Από σύμπτωση, αυτές τις ημέρες διαβάζω το βιβλίο του Σωτήρη Βαλντέν «Δικτατορία και αντίσταση 1967-1974» με πολλές αναφορές στη δράση, το ήθος, τη σεμνότητα και την ανιδιοτέλεια του Σταύρου. Γραμματέας της ΚΟΣ και του Ρήγα Φεραίου σε εποχές που η στράτευση ήταν τεράστιο προσωπικό ρίσκο.
Σύντροφε γραμματέα, καλό ταξίδι. Δηλώνουμε παρόντες, όσο αντέξουμε.
Η φωτογραφία είναι από το εξώφυλλο του τεύχους 86 του Books’ Journal που κυκλοφόρησε τον Μάιο του 2018 με την τελευταία συνέντευξη του Σταύρου Τσακυράκη