Η Ομιλία του Γιάννη Μεϊμάρογλου στη συνεδρίαση της Κεντρικής Επιτροπής του Κινήματος Αλλαγής
Συντρόφισσες και σύντροφοι,
Οι πολιτικές εξελίξεις στην Ευρώπη – και όχι μόνο – είναι ιδιαίτερα ανησυχητικές. Ένα ντόμινο λαϊκιστών ηγετών αναδεικνύεται στην εξουσία. Ο παγκόσμιος συσχετισμός γέρνει ολοένα και περισσότερο προς την πλευρά ακραίων, ανεξέλεγκτων δυνάμεων.
Από την άποψη αυτή, οι ευρωπαϊκές εκλογές της επόμενης χρονιάς θα είναι καθοριστικές για το μέλλον της Ένωσης. Η κρισιμότητα του αποτελέσματος της εσωτερικής μας κάλπης δεν πρέπει να μας οδηγήσει στην υποτίμηση του αποτελέσματος της ευρωκάλπης. Χωρίς ισχυρή φιλοευρωπαϊκή πλειοψηφία σε Ελλάδα και Ευρώπη, η χώρα μας δεν μπορεί να προσδοκά να μπει στο δρόμο της οικονομικής και κοινωνικής ανάπτυξης.
Κακά τα ψέμματα, η σοσιαλδημοκρατία φέρνει σοβαρή ευθύνη για την δυσμενή κατάσταση που διαμορφώθηκε στην Ευρώπη. Ένα κομμάτι της, καθόλου ασήμαντο, εξελίσσεται ιδεολογικά και πολιτικά στο ΚΚΕ της εποχής μας παραμένοντας δέσμια των αγκυλώσεών της, αρνούμενη να συνειδητοποιήσει τις ραγδαίες παγκόσμιες εξελίξεις.
Ο Κόρμπιν αναδείχτηκε σε Πόντιο Πιλάτο του Brexit. Οι Γάλλοι σοσιαλιστές εξελίσσονται σε ουρά των «ανυπότακτων» του Μελανσόν και των «κίτρινων γιλέκων», ενώ οι Γερμανοί σοσιαλδημοκράτες αναζητούν τις αιτίες της ήττας τους στη συνεργασία με το συντηρητικό κόμμα. Η «αριστερή στροφή» της σοσιαλδημοκρατίας, που επικαλούνται με τόσο καμάρι και οι εγχώριοι οπαδοί του λεγόμενου προοδευτικού μετώπου με τον ΣΥΡΙΖΑ, δεν οδήγησε μόνο στην υποχώρηση των δυνάμεών της. Οδήγησε χιλιάδες μέλη και οπαδούς της στην αγκαλιά των ανερχόμενων δυνάμεων του λαϊκισμού κάθε χρώματος και μορφής.
Η συρρίκνωση των δυνάμεων της ευρωπαϊκής σοσιαλδημοκρατίας δεν οφείλεται στο ότι δεν ακολούθησε επαρκώς «αριστερή» πολιτική. Οφείλεται στο ότι δεν πήρε η ίδια την πρωτοβουλία, δεν πρότεινε τολμηρά βήματα για την ουσιαστική προώθηση της ευρωπαϊκής ενοποίησης, ακόμα και σε ευνοϊκά γι αυτήν θέματα. Είναι χαρακτηριστικό για παράδειγμα ότι το πολιτικό κόστος της μεταναστευτικής πολιτικής στη Γερμανία, το σήκωσε η Μέρκελ.
Ας μην τρέφουμε αυταπάτες για την προτίμηση που δείχνουν στον Έλληνα πρωθυπουργό οι ευρωπαίοι σοσιαλδημοκράτες. Ο Τσίπρας εκφράζει με τον πιο εύγλωττο τρόπο την πολιτική της δήθεν αριστερής στροφής. Δεν πρόκειται για σοσιαλδημοκρατικοποίηση του ΣΥΡΙΖΑ αλλά για συριζοποίηση της Σοσιαλδημοκρατίας. Από την άποψη αυτή, αν θέλουμε να δώσουμε στην Σοσιαλδημοκρατία την αναγκαία σύγχρονη μεταρρυθμιστική πνοή, πρέπει να δώσουμε μάχη και μέσα στην ευρωομάδα μας, εξετάζοντας παράλληλα συμμαχίες και με νέες ομάδες που αποκτούν δυναμική και απαντούν στις σημερινές ανάγκες και προοπτικές της Ενωμένης Ευρώπης.
Αγαπητοί σύντροφοι,
Πορευόμαστε προς τις εκλογές με καθαρή και σταθερή νομίζω πολιτική σκέψη. Ζητάμε ισχυρή πολιτική παρουσία στην επόμενη Βουλή για να μπορέσουμε να διαπραγματευτούμε με βάση το πολιτικό μας πρόγραμμα και τη κοινοβουλευτική μας δύναμη και να συμβάλλουμε στον σχηματισμό μιας όσο γίνεται ευρύτερης και ισχυρής μεταρρυθμιστικής κυβέρνησης τετραετίας. Η χώρα, όσο τουλάχιστον εξαρτάται από το Κίνημα Αλλαγής, δεν πρέπει να μείνει ακυβέρνητη, μπλέκοντας σε νέες, χειρότερες περιπέτειες.
Ας απορρίψουμε την ιδέα ότι θα είναι καλύτερα για μας να εξασφαλίσει αυτοδυναμία η ΝΔ, ώστε να αποφύγουμε τα διλήμματα και να μπορέσουμε να επιδοθούμε απρόσκοπτα στο αντιπολιτευτικό μας έργο. Οι πολιτικές δυνάμεις δίνουν την εκλογική μάχη για να νικήσουν για να αναλάβουν ευθύνες για το μέλλον της χώρας τους και όχι για να κρυφτούν πίσω από άλλες. Ας μην ξεχνάμε άλλωστε ότι η Καραμανλική πτέρυγα της ΝΔ είναι συμβεβλημένη με τον Τσίπρα από την αρχή και μάλιστα δια πολιτειακών και πολιτικών αντιπροσώπων της. Η επόμενη κυβέρνηση θα χρειαστεί μεταρρυθμιστική πνοή και όχι ανασχετικά βαρίδια.
Δύο είναι κατά τη γνώμη μου τα ζητήματα που θα κρίνουν την εκλογική απήχηση και δυναμική του Κινήματος Αλλαγής. Το πρώτο είναι η απόρριψη κάθε ιδέας για την συγκρότηση προοδευτικού δήθεν μετώπου με τον ΣΥΡΙΖΑ. Η πολιτική του Κινήματος Αλλαγής δεν πρέπει να δημιουργεί συγχίσεις και δεν να αφήνει τέτοια περιθώρια.
Στην κατεύθυνση αυτή, σοβαρό ρόλο έπαιξε η αποφασιστική στάση που κρατήσαμε απέναντι στους λασπολόγους του Κώστα Σημίτη. Ήταν η αυθόρμητη πολιτική αντίδραση της δημοκρατικής παράταξης απέναντι σε μια χυδαία επίθεση όχι μόνο στον πρωθυπουργό μιας πολύ σημαντικής μεταπολιτευτικής οκταετίας, αλλά κυρίως επίθεση ενάντια στο κυβερνητικό έργο αυτής της περιόδου και τα στελέχη που το υπηρέτησαν συνολικά. Γι αυτό και η συσπείρωση που επιτεύχθηκε ξεπέρασε κατά πολύ τα όρια του Κινήματος Αλλαγής.
Στην αντίθετη κατεύθυνση κινείται η επισημοποιηθείσα συνεργασία με τις δημοτικές παρατάξεις του ΣΥΡΙΖΑ σε ορισμένες περιφέρειες της χώρας. Κι αυτό γιατί οι περιφερειακές εκλογές ξεπερνούν το στενό αυτοδιοικητικό πλαίσιο, αποκτώντας πάντα ένα ευρύτερο πολιτικό χαρακτήρα. Και είναι διαφορετικό πράγμα η στήριξη ενός υποψηφίου και άλλο πράγμα η εκπόνηση κοινού προγράμματος με δυνάμεις με τις οποίες σε βασικά ζητήματα που αφορούν ακόμα και την τοπική αυτοδιοίκηση – για τον Κλεισθένη για παράδειγμα – βρισκόμαστε στον αντίποδα. Πολύ φοβάμαι ότι οι βαμμένες στα χρώματα του Κινήματος Αλλαγής και του ΣΥΡΙΖΑ περιφέρειες θα στείλουν το βράδυ των εκλογών αντιφατικά μηνύματα στο εκλογικό σώμα και αρκετούς ψηφοφόρους στις κάλπες της συντηρητικής παράταξης.
Το δεύτερο σοβαρό ζήτημα που θα κρίνει την εκλογική μας επίδοση είναι η ανάγκη να διευρυνθεί το ΚΙΝΑΛ προς τις δυνάμεις του προοδευτικού, μεταρρυθμιστικού και φιλελεύθερου πολιτικού Κέντρου. Χρειάζεται να διεκδικήσουμε τον χώρο αυτόν με ειλικρίνεια και αξιοπιστία, να μην φοβηθούμε να πάρουμε θέσεις που ξεφεύγουν από τα μεταπολιτευτικά ταμπού που μας κάνουν πλέον ζημιά. Είναι κρίμα, για παράδειγμα, που δεν μπορούμε ακόμα να πούμε καθαρά ότι πρέπει να καταργηθεί το άσυλο των εγκληματικών ομάδων που λυμαίνονται τα πανεπιστήμια της χώρας και απαγορεύουν την ελεύθερη και δημοκρατική διακίνηση των ιδεών. Ας μην χαρίσουμε το προοδευτικό Κέντρο στη ΝΔ.
Οι ευκαιρίες στην πολιτική δεν παρουσιάζονται κάθε μέρα. Η μεγάλη ευκαιρία για το Κίνημα Αλλαγής – και μια ακόμα ευκαιρία για την δημοκρατική παράταξη και τον προοδευτικό χώρο – είναι μπροστά μας. Δεν πρέπει να την αφήσουμε να πάει κι αυτή χαμένη. Χρειάζεται συνέπεια και αξιοπιστία για την εκπλήρωση του στόχου μας. Χρειάζεται ένα ισχυρό μεταρρυθμιστικό ρεύμα που θα συμβάλει στην ισχυροποίηση και διεύρυνση της απήχησης του Κινήματος Αλλαγής. Για την στρατηγική ήττα του ΣΥΡΙΖΑ, για τη στρατηγική ήττα του λαϊκισμού, δεξιού κι αριστερού!