Κοιτάζει πίσω του τα χρόνια
....μία μνήμη ασύντακτη
που λάμνει σε θολά νερά...
Νίκος Φωτόπουλος,Ουτοπίες ελαχίστου μέλλοντος
Υπάρχει μία ειδολογική/ειδοποιός διαφορά ανάμεσα σε πολλούς πολιτικούς, οι οποίοι ζούνε και διαβιώνουν με βάση τις προσωπικές τους ενδοπτικές εικόνες της πραγματικότητας [καθρέφτη,καθρεφτάκι μου] ή με αυτοαναφορικές ενοράσεις [ I have a dream] ή με σολοπσισμό του εξιδανικευμένου τους Εγώ[ή εμείς ή κανείς] και στον ελληνικό λαό,ο οποίος ,παρά τη μόνιμη παραμνησία του,αναζητεί αγωνιωδώς ‘πόρτα εισόδου’ στην επιβίωση με αξιοπρέπεια
Απέναντί του βρίσκει «καβαλημένους πολιτικάντηδες»,φαντασμένους διανοούμενους, φανατικούς μεταγραφέντες τελευταίας εσοδείας, μυθομανείς και μυθοπλάστες, ατζαμήδες και «παπατζήδες» [εδώ αριστερά, εκεί αριστερά, πού είναι η καρέκλα;], καλομοίρηδες της διαπλοκής
Μαζί του κάποιοι ελάχιστοι ρομαντικοί,εσαεί ανιδιοτελείς, μη-φθαρμένοι και μη-διεφθαρμένοι, κουρασμένοι αγωνιστές,«κακομοίρηδες’» της ανεξαρτησίας [γνώμης και δράσης]
Σ’αυτή τη Δημοκρατία της πάσας, όπου όποιον/όποιαν «πετάει» το ένα κόμμα,τον/την «αρπάζει» το αντίπαλο, σ’αυτή τη Δεξιά που το μόνο που ξέρει καλά να κάνει είναι να «μπαζώνει» την όποια αλήθεια, σ’αυτή την Αριστερά των δι-ορισμένων [κι αγιασμένων;] μισο-εκφραστών της, δεν είναι επιτρεπτό να συναντάς ανθρώπους, οι οποίοι εξ-ακολουθούν να θαυμάζουν [και να ψηφίζουν] την πονηριά, τη μπαμπεσιά, τη διπροσωπία των σαρδανάπαλων ηγετών/ηγέτιδων [sic]
Δεν είναι νοητό ύστερα από τόσες διαψεύσεις και αυταπάτες να γοητεύονται ακόμα κάποιοι από τη δημαγωγία και το λα’ι’κισμό
Αν όμως αυτή είναι η λογική[;] της πλειοψηφίας, δηλαδή να ομοιάζουν ή και να ζηλεύουν το, πλειστάκις εξαπατήσαν και προδόσαν φίλους και συντρόφους, είδωλό τους,τότε ας μην καταριώνται μετά τον εαυτό τους, ούτε να σταυροκοποιούνται σε μοναστήρια για να φύγει το Κακό,που οι ίδιοι έφεραν
ΥΓ. Ουδείς άραγε αισθάνεται την ανάγκη να ζητήσει συγγνώμη για τις απίθανες δηλώσεις,παραδηλώσεις, εκδηλώσεις που διαψεύστηκαν, αφού είχαν δηλητηριάσει την κοινή γνώμη; Ουδείς;
Κι όμως ανερυθρίαστα ζητάνε και πάλι την ψήφο του λαού για να ολοκληρώσουν την «κάθαρση» [sic]
ΥΓ2. Οι συγγράφοντες πονήματα για το Κράτος δικαίου, τις αρχές του οποίου είχαν εν ψυχρώ παραβιάσει, όταν εκτελούσαν ανώτερα καθήκοντα, σε ποιόν άραγε απευθύνονται; στην Ιστορία που [τους] γνωρίζει καλά ή στο Κατεστημένο ,που κάνει ότι δεν βλέπει;