Την τελευταία φορά που καιγόταν το Παρίσι, το πρόσωπό του ήταν το πρόσωπο της εξέγερσης. Ο Dany le Rouge (Ντάνι ο Κόκκινος ήταν το παρατσούκλι του τόσο για την πολιτική του όσο και για το χρώμα των μαλλιών του) ήταν ο ήρωας μιας γενιάς.
Ακόμα και όταν ο Ντανιέλ Κον-Μπεντίτ, ηγέτης της εξέγερσης του Μάη του 1968, άλλαξε τα χρώματά του και έγινε Ντάνι ο Πράσινος και έγινε mainstream – εκπροσωπώντας κόμματα οικολογίας στη Γαλλία, την Γερμανία και τις Βρυξέλλες- δεν κατάφερε να απαλλαγεί από την φήμη του ως επαναστάτη και πολιτικού ταραξία.
Μετά από μισό αιώνα, το Παρίσι καίγεται και οχυρώνεται ξανά, τα πεζοδρόμια ξηλώνονται και πετιούνται στην αστυνομία και πάλι, αλλά ο Κον-Μπεντίτ δεν βλέπει σύγκριση με τις περασμένες συγκρούσεις. Βλέπει τα κίτρινα γιλέκα όχι ως επαναστάτες αλλά σαν ένα κίνημα που προσανατολίζεται επικίνδυνα στον ολοκληρωτισμό.
Σε συνέντευξη στον Observer, ο Κον-Μπεντίτ, τώρα φίλος και σύμβουλος του προέδρου Μακρόν, λέει: «Αυτό το κίνημα είναι πολύ διαφορετικό από το Μάη του ’68. Τότε θέλαμε να απαλλαγούμε από ένα στρατηγό (τον Σαρλ ντε Γκολ). Σήμερα αυτοί οι άνθρωποι επιθυμούν να βάλουν ένα στρατηγό στην εξουσία» λέει αναφερόμενος στις εκκλήσεις κάποιων από τα κίτρινα γιλέκα προς τον στρατηγό Πιερ ντε Βιλιέ, που παραιτήθηκε από το υπουργείο Άμυνας μετά από διένεξη με τον Μακρόν τον Ιούλιο του 2017, να αναλάβει πρωθυπουργός.
«Κανείς το ’68 δεν απειλούσε με θάνατο εκείνους που ήθελαν να μιλήσουν. Αυτή είναι η εξουσία της βίας. Όλοι εκείνοι στην αριστερά που σκέφτονται ότι είναι αριστερή επανάσταση κάνουν λάθος: προσανατολίζεται στα δεξιά. Το να ακούς ότι τα κίτρινα γιλέκα που θέλουν να διαπραγματευτούν δέχονται απειλές για τη ζωή τους είναι απόδειξη αυτής της απολυταρχικής δεξιάς».
Οι μέρες του Κόκκινου Ντάνι /φωτογραφία : Jacques Haillot/Sygma via Getty Images
«Ακούω ότι άνθρωποι της Ανυπόταχτης Γαλλίας (του Μελανσόν), λένε ότι πρόκειται για μεγάλη λαϊκή εξέγερση, αλλά αυτοί είναι οι ίδιοι συνηθισμένοι άνθρωποι που έσπρωξαν τον Τραμπ στην εξουσία.
«Είδαμε τι έκαναν οι ‘συνηθισμένοι’ άνθρωποι στην Γερμανία του 1933. Δεν είναι όλοι οι συνηθισμένοι άνθρωποι καλοί… δεν είναι τυχαίο ότι αυτό το κίνημα προτείνει τον στρατηγό ντε Βιλιέ ως εναλλακτικό ηγέτη».
Ο Κον-Μπεντίτ μιλά από οικογενειακή εμπειρία. Οι γονείς του ήταν γερμανο-εβραίοι που εγκατέλειψαν την ναζιστική Γερμανία το 1933. Στα 73 του, έχει διπλή υπηκοότητα και μοιράζει το χρόνο τους στις δύο χώρες.
Είναι έμπιστος του Μακρόν – λέγεται ότι ο πρόεδρος του είχε προτείνει την θέση του υπουργού περιβάλλοντος, την οποία ο Κον-Μπεντίτ απέρριψε.
Αυτό όμως δεν τον εμποδίζει να ασκεί κριτική στον Μακρόν και την κυβέρνησή του, κατηγορώντας τον ότι δεν έχει εκπληρώσει τις προεκλογικές υποσχέσεις ότι θα αντιμετωπίσει την «αδικία, ανισότητα και κοινωνική διαίρεση» που έδωσαν έναυσμα στα κίτρινα γιλέκα, πρόβλημα που θεωρεί ότι έρχεται από παλιά.
«Από το 1995, όταν ο Ζακ Σιράκ μιλούσε για ‘κοινωνική διάσπαση’, καμιά πολιτική εξουσία δεν έχει βρει την λύση γι’αυτό και την βαθιά ριζωμένη ανισότητα και κοινωνική αδικία που βρίσκονται στο βάθος αυτού του ζούμε. Το πρόβλημα είναι ο Μακρόν υποσχέθηκε ότι θα είναι διαφορετικός».
«Έχει ανοίξει ένα κουτί της Πανδώρας και βγήκαν η βαθιά πικρία ως κομμάτι της Γαλλίας. Ο κόσμος λέει ‘έδωσες δώρα στους πλούσιους και δώρα στις επιχειρήσεις, αλλά τι γίνεται με αυτούς που ζουν με συντάξεις των 1.200€ το μήνα; Έδωσες πράγματα σε όσους έχουν ήδη χρήματα και τίποτε σε εμάς’. Η κυβέρνηση δεν έχει μπορέσει να το αντικρούσει αυτό. Τώρα είναι επείγον, υπάρχει μια σύγκλιση αιτημάτων, το κουτί άνοιξε και προκάλεσε έκρηξη».
Αν και παραδέχεται ότι το κάψιμο των αυτοκινήτων και η βία στους δρόμους είναι «πολύ γαλλικό», λέει ότι υπάρχει κάτι το «επικίνδυνο …και τρομακτικό» στα σημερινά κύματα βίας. «Έχουν γίνει πολλές μεγάλες εξεγέρσεις της εργατικής τάξης στην γαλλική ιστορία. Και υπάρχει και η μυθολογία της Γαλλικής Επανάστασης. Είναι κομμάτι της γενετικής κουλτούρας. Αλλά είμαστε μάρτυρες μιας ακραίας βίας χωρίς προηγούμενο» λέει.
«Μαθητές να καίνε τα σχολεία τους, διαδηλωτές να προσπαθούν να βάλουν φωτιά σε κτίρια που έχουν μέσα ανθρώπους.. είναι τρομερό. Βλέπουμε ότι κάποιοι από το κίνημα των κίτρινων γιλέκων μπορεί να είναι πολύ βίαιοι, κάποιοι σαν χούλιγκανς, κάποιοι που είναι δυσαρεστημένοι νέοι των προαστίων. Πρόκειται για εκρηκτικό μείγμα».
«Θα ήταν κρίμα αν αυτή η βία καταστρέψει ό,τι πέτυχε το κίνημα, που είναι να υπογραμμίσει την κατάσταση του κόσμου στην κατώτατη βαθμίδα. Η ευθύνη της γαλλικής κυβέρνησης είναι να κεφαλαιοποιήσει αυτή την μεγάλη επίδειξη αλληλεγγύης και να προτείνει διαπραγματεύσεις, ιδιαίτερα με τα συνδικάτα. Αν είναι έξυπνη, αυτό θα κάνει».
Ο Κον-Μπεντίτ είπε ότι η γαλλική κυβέρνηση χρειάζεται «ολοκληρωτική επανεκκίνηση» που θα περιλαμβάνει «φορολογική επανάσταση» για να γίνουν πιο δίκαιες οι εισφορές. «Στα κίτρινα γιλέκα λέω, αν το κίνημα γίνει πιο βίαιο, το μόνο που θα γίνει είναι περισσότερος καπιταλισμός, όχι λιγότερος. Ερχεται μια στιγμή που η βία γίνεται αντιπαραγωγική. Καταλαβαίνω ότι δεν είναι όλα τα κίτρινα γιλέκα έτσι, αλλά όταν βλέπουμε το αυτοκίνητο του Μακρόν να δέχεται χτυπήματα, όταν βλέπουμε γραμμένο στην Αψίδα του Θριάμβου ‘π@@α τη γριά σου, όχι εμάς’ στην εποχή του #MeToo, πρέπει να σταθούμε και να σκεφτούμε: αυτό είναι που θέλουμε; Επειδή είναι κοινωνικό κίνημα, δεν σημαίνει ότι επιτρέπονται όλα».
Από την άλλη, προσθέτει, ο πρόεδρος πρέπει να «εξηγήσει ότι καταλαβαίνει τα λάθη της κυβέρνησής του και αυτό του τώρα προτείνει». Όταν το Παρίσι κάηκε τον Μάη του 1968, και 6.000 φοιτητές πάλεψαν με 1.500 αστυνομικούς, αυτό ήταν επανάσταση. Τώρα ο Κον-Μπεντίτ ανησυχεί ότι η εξέγερση κινδυνεύει να γίνει «απολυταρχικός κίνδυνος».
«Δεν ξέρω πού πηγαίνει όλο αυτό και δεν έχω μαγική σφαίρα» λέει. «Αλλά είναι εξαιρετικά συμβολικό ότι εκείνοι που θέλουν διαπραγμάτευση δέχονται απειλές κατά της ζωής τους και ότι άλλοι θέλουν να βάλουν ένα στρατηγό στην εξουσία. Αυτό δεν έγινε το Μάη του ’68. Δεν είναι επαναστατικό, προκαλεί τρόμο».
πηγή guardian.com