Η τελευταία Πολιτική Απάτη ως Αρχή μιας Άλλης

Σαν σήμερα, πριν 11 χρόνια ακριβώς, στις 5 Ιουλίου 2015, οι πολίτες κλήθηκαν από την κυβέρνηση των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ, ήτοι τον φαιοκόκκινο εθνικολαϊκιστικό κυβερνητικό συνασπισμό μεταξύ ενός Αριστερού συνονθυλεύματος κομμουνιστικής καταγωγής και προέλευσης, τον ΣΥΡΙΖΑ, με ένα ακροδεξιό κομματικό μόρφωμα, τους ΑΝ.ΕΛ (Ανεξάρτητοι Έλληνες του Πάνου Καμμένου) στις κάλπες αιφνιδίως για να αποφασίσουν, στην κυριολεξία, το μέλλον της χώρας σε ένα άθλιο Δημοψήφισμα. Άθλιο από όλες τις απόψεις.

Σε εικόνες, η πορεία προς το Δημοψήφισμα και η κατάληξή του περιγράφονται γλαφυρά από τους πρωταγωνιστές των δραματικών εκείνων πολιτικών εξελίξεων ιστορικής σημασίας στο 6^ο και τελευταίο επεισόδιο ντοκιμαντέρ που προβλήθηκε στις 8/6 στην τηλεόραση του ΣΚΑΪ της σειράς «Στο Χιλιοστό». Εξαιρετική προσπάθεια και αποτέλεσμα των δημοσιογράφων και ανταποκριτών στις Βρυξέλλες εκείνη την περίοδο. Ακολούθησαν πιστά το ευπώλητο βιβλίο τους « Η Τελευταία Μπλόφα» ¹

Μπορεί μια εικόνα να αξίζει 1.000 λέξεις κατά τη γνωστή ρήση, ωστόσο και οι λέξεις έχουν τη δική τους δύναμη και δυναμική. Στο ντοκιμαντέρ, η έλλειψη αφηγητή, παρά το αξιοθαύμαστο editing, αναπόφευκτα άφησε ορισμένα κενά αλλά, γενικότερα, η οικονομία εικόνων και χρόνου δεν μπορούσε εκ των πραγμάτων να καλύψει όλες τις διαστάσεις ενός τέτοιου σημαντικού και μοναδικού γεγονότος της Μεταπολίτευσης. Τελειώνει με τη μελαγχολική διαπίστωση του Γιάννη Στουρνάρα και με φόντο τον Παρθενώνα, πως αν δεν υπήρχε αυτός….ποιός ξέρει που θα ήταν η χώρα σήμερα….

«Κάναμε λάθη» σε σχέση με το Α’ και Β’ Μνημόνιο, στο σχεδιασμό και την εφαρμογή τους, δε διστάζουν να πουν «οι ξένοι». Δεν ήταν, όμως, αυτοί που χρεοκόπησαν τη χώρα. Η οίκαδε πλειοψηφία των πολιτών αρνείται ακόμα να αναγνωρίσει τις ευθύνες της, να δει κατάματα και να συζητήσει τις αιτίες και τα λάθη που έφεραν τη χώρα στο χείλος της καταστροφής. Η μετάθεση ευθυνών είναι μια γενικευμένη, επαναλαμβανόμενη και προβλέψιμη αντίδραση και στάση του εξυπνότερου λαού του κόσμου, στάση και πάντα επιφέρει ακριβό τίμημα.

Πολιτικά Αδιέξοδα-Η Επιλογή του Δημοψηφίσματος

Η απόφαση για διεξαγωγή Δημοψηφίσματος μπορεί να υπήρχε πάντα ως επιλογή στα ηγετικά κλιμάκια της κυβέρνησης των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ για να πουλήσουν στους πολίτες μια ακόμα ψευδαίσθηση «άμεσης δημοκρατίας», από αυτές που πούλησαν αφθόνως και αποτελεσματικά στην πλατεία Συντάγματος των «Αγανακτισμένων». «Τι έχουμε να χάσουμε»;, «τι το χειρότερο μπορεί να μας συμβεί»; διακινούσε ως συνθήματα η νεοσταλινική κλίκα και οι έχοντες εντρυφήσει στον Μαρξισμό και Λενινισμό. Η άνοδος στην εξουσία με την ψήφο των πολιτών, οι οποίοι πίστεψαν «έναν άλλο κόσμο εφικτό» από την «πρώτη φορά Αριστερά» με την Ακροδεξιά, την οποία άνετα βάπτισαν «κεντρώα», αποτέλεσε εξ αντικειμένου συγκυριακό μεν αλλά μεγάλο πολιτικό επίτευγμα με διαρκείς πολιτικές συνέπειες. Αφελείς, ως μη όφειλαν, μπορεί κανείς να τους χαρακτηρίσει.. ας πούμε ότι δεν γνώριζαν τι τους περίμενε στην πραγματικότητα. Είχαν πιστέψει στη Μεγάλη Αντι-μνημονιακή Πολιτική Απάτη που σύντομα κατέρρευσε ως χάρτινος πύργος. Ανεύθυνοι, όμως, πολίτες απλώς δεν υπάρχουν στα δημοκρατικά πολιτεύματα. Και τα χειρότερα, τα πολύ χειρότερα επήλθαν ως φυσικό φαινόμενο, ως επακόλουθο της πολιτικής που ακολουθούσε ο Βαρουφάκης. Την πολιτική του αυτή υποστήριζε όλη η ηγετική κυβερνητική και κομματική ομάδα όσο κι ας προσπαθούν εκ των υστέρων να τον εκβάλλουν ως «αποδιοπομπαίο τράγο». Του φόρτωσαν τα πάντα, ενώ άπαντες συμφωνούσαν με την πολιτική που ακολουθούσε. Τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά της προσωπικότητάς του και της συμπεριφοράς του έναντι των «θεσμών», όπως και μεταβαπτίστηκε η «τρόικα» (Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, Ευρωπαϊκή Επιτροπή, Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα) των Μνημονίων, οι ίδιο άνθρωποι με άλλο νόημα, αποτέλεσαν ένα άλλο πρόβλημα.

Το πολιτικό αδιέξοδο στο οποίο είχε φτάσει ο Τσίπρας ήταν εμφανές. Στις 30 Ιουνίου έληγε η 4μηνη παράταση του Προγράμματος (Μνημονίου)που είχε συμφωνηθεί στις 20/2. Συμφωνία που δεν τόλμησε να φέρει στη Βουλή. Το σκίσιμο των Μνημονίων « με ένα Νόμο και με ένα ¨Αρθρο» είχε πάει…περίπατο. Στο διάστημα αυτό

Πρώτον, δεν είχε καταφέρει να βρει χρηματοδότηση από Κίνα, Ιράν, Βενεζουέλα και τον Πούτιν της Ρωσίας, ο οποίος προφανώς τον έφτυσε. Το ομολογεί ο ίδιος στο ογκώδες βιβλίο του «Ιθάκη». Γιατί, άραγε, αναζητούσε χρηματοδότηση ενώ ήταν σε Πρόγραμμα (Μνημόνιο) με τους Ευρωπαίους εταίρους και δανειστές μας;

Νοήμων οπαδός του Τσίπρα

Πέραν της προθεσμίας αυτής άπαντες γνώριζαν ότι η χρεοκοπία της χώρας θα επερχόταν με τη βεβαιότητα φυσικού. Η χρηματοδότηση από «άλλες πηγές» επιδιώχτηκε για να διασφαλίσει κάποια συναλλαγματικά αποθέματα στην πορεία προς το παράλληλο νόμισμα και τελικά το εθνικό νόμισμα, τη δραχμή, σημαντικό στοιχείο της μετάβασης μαζί με «άλλα μέτρα» που σύμφωνα με τον ίδιο τον Γιάννη Δραγασάκη, τον τότε Αντιπρόεδρο της κυβέρνησης, θα απαιτούσαν «προσφυγή σε μη δημοκρατικά μέσα». Δεν είπε ποια ακριβώς ήταν τα μέτρα αυτά που θα απαιτούσαν πολιτική εκτροπή.

Δεύτερον, η κυβέρνηση των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ είχε πέσει η ίδια στην παγίδα που είχε στήσει με τόση αυταρέσκεια, αλαζονεία και αυτοπεποίθηση στους εταίρους και δανειστές της χώρας στην ΕΕ. Όπως έχουν δηλώσει τόσο ο Γιάννης Δραγασάκης όσο και ο Ευκλείδης Τσακαλώτος η κυβέρνηση, με την πολιτική της, την απειλή αυτοκτονίας, εξόδου δηλαδή από την Ευρωζώνη (Grexit), με τον υπολογισμό ότι οι εταίροι θα έκαναν πίσω και θα ικανοποιούσαν τις όποιες απαιτήσεις της «αριστερής κυβέρνησης» φοβούμενοι τη διάδοση του ιού σε άλλες χώρες της Ευρωζώνης, έπαιζαν το παιγνίδι του Σόιμπλε, του Υπουργού Οικονομικών της γερμανικής κυβέρνησης Μέρκελ. Είναι απορίας άξιον που δεν το γνώριζαν, διότι ο Σόιμπλε το είχε προτείνει στην Ελλάδα με τη προσφορά «γενναιόδωρης» ανθρωπιστικής βοήθειας 50 δις ευρώ. Ωστόσο, όχι μόνο η Επιτροπή είχε το δικό της Σχέδιο (το δικό της Plan B, με την επωνυμία «Αλβανία» οι πτυχές του οποίου παραμένουν ακόμα απόρρητες) σε περίπτωση Grexit αλλά διαμήνυε σαφώς στους Έλληνες «διαπραγματευτές» ότι «πολιτική λύση» δεν υπήρχε. Οι «θεσμοί» περίμεναν τις προτάσεις της ελληνικής κυβέρνησης για το νέο Μνημόνιο, δικής της ιδιοκτησίας.

Η διαβόητη «σκληρή διαπραγμάτευση» για την «αξιοπρέπεια του λαού» ήταν ανύπαρκτη. Διαπραγμάτευση δεν υπήρχε ποτέ στην ουσία, απλώς καθυστέρηση. Και συνειδητή παραπλάνηση και εξαπάτηση των πολιτών.

Ο Κουτσούμπας το είχε πιάσειτο νόημα. Ο Τσίπρας και ο συγκυβερνήτης του Καμμένος σε συγκέντρωση του «ΟΧΙ»

Οι προετοιμασίες για το παράλληλο νόμισμα δε φάνηκε να αποδίδουν τα αναμενόμενα. Ο Τσίπρας το γνώριζε. Κι είχε στα χέρια του Υπόμνημα εκ 18 σελίδων που του είχε παραδώσει ο Τζέιμς Γκαλμπραίηθ, ο Αμερικανός οικονομολόγος και φίλος του Βαρουφάκη που προετοίμαζε μαζί με μια μικρή ομάδα «μυστικά» τη μετάβαση σε «παράλληλο νόμισμα»² στο Υπουργείο Οικονομικών. Γιατί ο Τσίπρας δε δίνει στη δημοσιότητα το Μνημόνιο αυτό για να μάθουν οι πολίτες τι ακριβώς απεργαζόταν η αριστερή τους κυβέρνηση;

(Περί της πολιτικής για τη μετάβαση στη δραχμή και τη «συμμορία της δραχμής» θα χρειαστεί να επανέλθουμε ξεχωριστά. Παρουσιάζει ιδιαίτερο ενδιαφέρον).

Ο Υπουργός Οικονομικών Γιάνης Βαρουφάκης στη Βουλή (16/6/2015)

Επομένως, έφτασε ο κόμπος στο χτένι. Ο ιδανικός αυτόχειρας πλησίαζε στο τέλος του. Έσφιγγε συνεχώς τη θηλειά που είχε βάλει στο λαιμό του και την τελευταία στιγμή, όταν απέμεινε να κλωτσήσει το σκαμνί κατάλαβε πως το μοναδικό θύμα θα ήταν ο ίδιος. Άξιζε να πεθάνει; Άξιζε να αντιμετωπίσει αργότερα κάποιο Ειδικό Δικαστήριο; Ταυτόχρονα, ο απειλών με αυτοκτονία ισχυριζόταν ότι είχε πέσει θύμα εκβιασμών από τους εταίρους. Πλήρης αναστροφή της πραγματικής πραγματικότητας όπως και ο ισχυρισμός ότι οι εταίροι μας ήθελαν να ανατρέψουν την κυβέρνηση τα «Αριστεράς». Το αντίθετο ακριβώς συνέβαινε. Υπήρξε αρχικά, με την ανάληψη της νέας κυβέρνησης που προέκυψε από τις εκλογές της 25^ης Ιανουαρίου 2015, όλη την καλή διάθεση κατανόησης, βοήθειας κ.τ.λ. Όλα τα αποθέματα καλής θέλησης, όμως, εξαντλήθηκαν σύντομα λόγω της κυβερνητικής πολιτικής, της ανύπαρκτης δηλαδή διαπραγμάτευσης. Οι εταίροι μας κατάλαβαν γρήγορα ότι η παραμονή της χώρας στο ευρώ δεν ήταν επείγουσα προτεραιότητα της νέας κυβέρνησης. Παρ’ όλα αυτά έκαναν υπομονή, έδειχναν διάθεση εξεύρεσης λύσης, μολονότι τα προβλήματα συσσωρεύονταν με ραγδαία ταχύτητα και η πολιτική των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ οδηγούσε σκόπιμα τη χώρα στο χείλος του γκρεμού. Δεν είναι τυχαίο που στο τέλος μόνο 3 κράτη της ευρωζώνης ήταν κατά του Grexit (H Γαλλία του Ολάντ, η Ιταλία του Ρέντσι και η Κύπρος. Κι ήταν ένας πολιτικός της ευρωπαϊκής κεντροδεξιάς, ο πρόεδρος της Επιτροπής Γιούνγκερ, που προσπαθούσε με το κύρος και την επιρροή του να σώσει την Ελλάδα από την καταστροφή.³

Εκ των υστέρων κάποιοι απολογητές του εφιαλτικού Α’ Εξαμήνου του 2015 ισχυρίζονται ότι εάν το αποτέλεσμα του Δημοψηφίσματος ήταν «ΝΑΙ» η κυβέρνηση θα παραιτείτο!!!. Παραίτηση και κατά συνέπεια νέα προσφυγή στις κάλπες. Με ποιο πολιτικό στόχο, άραγε, τη ρήξη με την ΕΕ και το Grexit; Διότι, δε θα απέμεινε κάτι άλλο στον ΣΥΡΙΖΑ ως λόγος πολιτικής ύπαρξης. Πρόκειται για γελοία και ανυπόστατη εκ των υστέρων άποψη που ακριβώς ανατρέπει τον ισχυρισμό ότι η κυβέρνηση δεν επιδίωκε τη μετάβαση στο εθνικό νόμισμα. Ας το έλεγε να το ξέρουν οι ψηφοφόροι. Γιατί το κράτησε «μυστικό»; Άλλωστε, γιατί να παραιτηθεί εφόσον η εντολή θα ήταν τόσο σαφής, όσο ισχυριζόταν η παράταξη του «ΝΑΙ», ήτοι παραμονή στο ευρώ και την ΕΕ; Απλώς, ο Τσίπρας άνετα μπορούσε να πει, «μου δώσατε εντολή να δεχτώ την πρόταση (την ανύπαρκτη βέβαια) των δανειστών, πάω στις Βρυξέλλες να εφαρμόσω τη λαϊκή εντολή. Ο «λαός» μου έδωσε την εντολή. Νίπτω τας χείρας μου. Θα κάνω το καλύτερο δυνατόν». Κατά συνέπεια, σε περίπτωση επικράτησης του ΝΑΙ η εντολή θα ήταν σαφέστατη, δεν θα υπήρχε κανένας λόγος σύγκλισης του Συμβουλίου των αρχηγών των πολιτικών κομμάτων από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας την επομένη, στις 6/7, σε εμφανείς συνθήκες πολιτικού πανικού του Τσίπρα. Κι άλλες πολιτικές κινήσεις που ακολούθησαν δε θα είχαν κανένα νόημα.

Όπως έωλος είναι ο εκ των υστέρων και πάλι ισχυρισμός από τον κ. Γ. Δραγασάκη ότι μόνο ένα 30% του κόμματος ήταν υπέρ της δραχμής. Παραμονή στο ευρώ χωρίς Μνημόνια και δεσμευτικές υποχρεώσεις δεν ήταν απλώς όνειρο θερινής νυκτός αλλά και συνειδητής εξαπάτησης και παραπλάνησης των πολιτών.

Μετάθεση Ευθυνών

Η προσφυγή σε Δημοψήφισμα δεν ήταν κάποιο Plan B, όπως και πάλι εκ των υστέρων ισχυρίζεται ο Τσίπρας, (δηλαδή το Plan A, ήταν η δραχμή, το Grexit, η μπλόφα;) αλλά προσπάθεια φυγής προς τα εμπρός με τη μετάθεση της ευθύνης στο «λαό». Το ΝΑΙ, ήταν εύκολα διαχειρίσιμο, αλλά το «ΟΧΙ», αν και αναμενόμενο παρά τη συγχορδία των ΜΜΕ και όλων των σοβαρών πολιτικών, πρώην Π/Θ κ.τ.λ. υπέρ του ΝΑΙ, είχε απρόβλεπτες συνέπειες, δύσκολα διαχειρίσιμες από πολιτική άποψη. Θα επανέλθω πιο κάτω επ’ αυτού. Έπρεπε να πατήσει κανείς απότομα φρένο λίγο πριν από το το χείλος του γκρεμού όπου οδηγούσε με μεγάλη ταχύτητα το όχημα της χώρας η κυβέρνηση, με αβέβαιο αποτέλεσμα. Δεν πιάνουν πάντα τα φρένα.

Το παιγνίδι της μετάθεσης ευθυνών, στο οποίο βαθμολογείται σχεδόν με άριστα ο Τσίπρας, παίζει και στο ογκώδες βιβλίο του, τη δήθεν «Ιθάκη» του. Οι «άλλοι» μέχρι πρόσφατα «Δικοί» του, ορκίζοντας στο όνομά του, διέπρεπαν σε δεξιοτεχνία του θυμιατού, ήταν οι φταίχτες, εκτός από Αυτόν, φυσικά. Κατά συνέπεια έπρεπε να απαλλαγεί από τους «φταίχτες», τα περιττά βαρίδια, σε μεγάλο βαθμό. Το ίδιο έπραξε και με τις πρόσφατες πολιτικές του κινήσεις, μετέθεσε τις ευθύνες στους άλλους και πέταξε τους πρώην συντρόφους και πιστούς ακολούθους του πρώτα στον «Εξώστη» και μετά στον Καιάδα. Κι έτσι, η απόφαση για το Δημοψήφισμα υπάκουσε απολύτως στον ίδιο στόχο. Τη μετάθεση ευθυνών.

Ο Τσίπρας είχε διακόψει τις διαπραγματεύσεις στις 25 Ιουνίου στις Βρυξέλλες και τη επομένη ανακοίνωσε στους συνεργάτες του ότι θα προκηρύξει Δημοψήφισμα. Επιστρέφοντας στην Αθήνα συγκάλεσε Υπουργικό Συμβούλιο και ενημέρωσε τηλεφωνικώς τον Ολάντ και την Μέρκελ έχοντας διευκρινίσει ότι θα στήριζε το ΟΧΙ. Η οργή των εταίρων ήταν έκδηλη. Τη συνόψισε ο Ντόναλντ Τουσκ, τότε πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου και σημερινός Π/Θ της Πολωνίας, ο οποίος, λίγο αργότερα, στην ύστατη φάση του δράματος, έπαιξε σημαντικό ρόλο στη διάσωση της χώρας.

«Εμείς συζητάμε επί ώρες πώς να σε βοηθήσουμε κι εσύ συζητάς με τους δικούς σου πώς να μας εξαπατήσετε και μην ξεχνάς πως και οι υπόλοιποι Ευρωπαίοι μπορούν να κάνουν δημοψηφίσματα για το αν οι λαοί τους θέλουν να πληρώσουν τον λογαριασμό. Του είπα «θα βρεθείς με τα δημοψηφίσματά σου στα βαθιά σκ..ά’».

Όπως, πράγματι, σύντομα βρέθηκε. Και μάλιστα πολύ βαθιά.

Θεσμική Εκτροπή-Προμελετημένο Πολιτικό Έγκλημα

Δε χρειάζεται να επαναλάβει κανείς ότι επρόκειτο για ένα άθλιο δημοψήφισμα που δεν παραβίαζε μόνο το Σύνταγμα (ο τότε Πρόεδρος της Δημοκρατίας φέρει βαρύτατες ευθύνες που το αποδέχτηκε) το ποίο και σαφώς το απαγορεύει για λόγους δημοσιονομικούς, αλλά παραβίαζε κάθε κανόνα διεθνούς δημοκρατικής πρακτικής. Πάνω απ’ όλα επρόκειτο για ένα ερώτημα διατυπωμένο στα αγγλικά, ακατανόητο στη διατύπωσή του και ανύπαρκτο στην πραγματικότητα, καθόσον η πρόταση των δανειστών την οποία οι πολίτες κλήθηκαν δήθεν να στηρίξουν ή να απορρίψουν, είχε αποσυρθεί. Ήταν ουσιαστικά ανύπαρκτη. Κι όλα αυτά εντός μιας εβδομάδας. Θρίαμβος της Ενημέρωσης. Το νέο Μνημόνιο έτσι κι αλλιώς ήταν πραγματικότητα, το είχε αποδεχτεί η κυβέρνηση έχοντας υποβάλει πρόταση κόστους 8 δις ευρώ και άνω. Δηλαδή το Δημοψήφισμα έγινε για κάποια διαφορά μεταξύ κυβέρνησης και δανειστών της τάξης των 600εκ ή κάποιου 10% του αναμενόμενου συνολικού «κόστους»!! Γελείο!

Είχε, λοιπόν, όλα τα στοιχεία του προσχήματος, της παραπλάνησης του προμελετημένου εγκλήματος για εσωτερική κατανάλωση που απέβλεπε στην πολιτική επιβίωση των εμπνευστών του κι όχι της χώρας.

Το Σάββατο, 27/6 συνεδρίασε η Ολομέλεια της Βουλής εκτάκτως. Αξίζει να ξαναδιαβάσει κανείς τις αγορεύσεις των αρχηγών των κομμάτων της αντιπολίτευσης, ιδιαίτερα της ελάσσονος, του Ευάγγελου Βενιζέλου⁴, Κοινοβουλευτικού Εκπροσώπου του ΠΑΣΟΚ και του Σπύρου Λυκούδη⁵, Αντιπροέδρου της Βουλής, ιστορικό στέλεχος της Ανανεωτικής Αριστεράς εκλεγμένου με «το Ποτάμι».

Ακολούθησε ένας αγώνας δρόμου και με την επιμονή και αποφασιστικότητα του Γιάννη Στουρνάρα, διοικητή της Τράπεζας της Ελλάδος, αποφασίστηκε το η τραπεζική αργία και οι έλεγχοι Κεφαλαίου. Τις τράπεζες της έκλισε η πολιτική της κυβέρνησης. Τη Δευτέρα, 29/6 σχηματίστηκαν οι ντροπιαστικές ουρές έξω από τις τράπεζες με δικαίωμα ανάληψης 60 ευρώ. Θα μείνουν χαραγμένες στη μνήμη πολλών για πάντα, όχι όμως και αυτών που άνετα ψήφισαν ΟΧΙ. Αυτοί ήταν περήφανοι και ενθουσιασμένοι που, επί τέλους, κάποιος Έλληνας Π/Θ, σε αντίθεση με τους υποτελείς και φοβικούς προκατόχους του, όρθωνε το ανάστημά του στη θλιβερή Ευρώπη και τους ανάλγητους δανειστές που δεν μας άφηναν πλέον να απολαμβάνουμε την ευημερία μας με δανεικά και…αγύριστα! Κοιτούσαν με θαυμασμό τα πέδιλα κάποιου Βέλγου τροτσκιστή και ακτιβιστή, του Ερίκ Τουσέν (Eric Toussaint), «ειδικού» σε θέματα διαγραφής «παράνομου, επαχθούς, και επονείδιστου χρέους». Τον είχε προσκαλέσει επί τούτου η Πρόεδρος της Βουλής Ζωή Κωνσταντοπούλου σε κάποια «Επιτροπή Αλήθειας Δημόσιου Χρέους» που η ίδια είχε συγκροτήσει. Ατμόσφαιρα Όργουελ και ολοκληρωτική προπαγάνδα. Η δημοτικότητα του Τσίπρα είχε φτάσει σε απίστευτα ύψη. Αργότερα….για μια σημαντική μερίδα εκ αυτών των θερμών και φανατισμένων οπαδών του Τσίπρα και του ΣΥΡΙΖΑ ήταν πλέον αργά. Πολύ αργά. Ας πρόσεχαν. Η αυτο-διάλυση και τέλειος αυτο-εξευτελισμός αυτού του λαϊκιστικού συνονθυλεύματος δεν άργησε πολύ. Εξαφανίστηκε ως διάττοντας αστέρας.

Ο Τσίπρας τάχτηκε ανοιχτά υπέρ του ΟΧΙ και ισχυρίστηκε ότι αυτό σήμαινε εντολή εντός του ευρώ. Γνώριζε άριστα ότι το πραγματικό ερώτημα του Δημοψηφίσματος ήταν μέσα ή έξω από το ευρώ, ευρώ ή δραχμή. Ως τέτοιο, άλλωστε είχαν εκλάβει και μια απόπειρα του Γιώργου Παπανδρέου ως Π/Θ να προκηρύξει παρόμοιο Δημοψήφισμα το 2011 η αποφυγή του οποίου τελικά οδήγησε σε σοβαρές πολιτικές συνέπειες.⁶

Προς την Κυριακή του Δημοψηφίσματος συνέβησαν δυο άλλα γεγονότα, τα οποία χρήζουν πολιτικής στάθμισης και μάλλον υποβαθμίζονται.

Το πρώτο έχει σχέση με τις Ένοπλες Δυνάμεις. Ο Πάνος Καμμένος, Υπουργός Άμυνας, δήλωσε (2/7/2015) μεταξύ άλλων ότι οι Ένοπλες Δυνάμεις διασφάλιζαν «την σταθερότητα στο εσωτερικό», ενώπιον ενός σιωπηλού Τσίπρα ο οποίος είχε πραγματοποιήσει περίεργη επίσκεψη στο Υπουργείο Εθνικής Άμυνας και ο οποίος δεν θεώρησε σκόπιμο ή δεν τόλμησε να αντιδράσει. Το γεγονός αυτό ξεσήκωσε θύελλα διαμαρτυριών των δημοκρατικών κομμάτων της αντιπολίτευσης ως απτό δείγμα εμφανούς εκτροπής.⁷

Το δεύτερο έχει σχέση με την αποστολή από τον ίδιο τον Τσίπρα του Γιάννη Τόλιου, ΓΓ Βιομηχανίας και έμπιστο κομματικό στέλεχος, στη Μόσχα την παραμονή του Δημοψηφίσματος, στις 3/7, για να διερευνήσει τις δυνατότητες εκτύπωσης δραχμών. Η αποστολή εκτελέστηκε και ο Τόλιος επέστρεψε στην Αθήνα το βράδυ της Κυριακής του Δημοψηφίσματος φέρνοντας τα μαντάτα και υποβάλλοντας Ειδική Έκθεση στον Τσίπρα.⁸

Πυκνό νέφος σιωπής καλύπτει την αποστολή αυτή. Μέχρι τελευταία στιγμή ο Τσίπρας παραπλανούσε, επαιτούσε, κορόιδευε στην ουσία και τον εαυτό του.

Προ ολίγων ημερών, στις 19 Ιουνίου, ο Τσίπρας, ήταν καλεσμένος του Πούτιν στο Διεθνές Οικονομικό Φόρουμ της Αγίας Πετρούπολης και μίλησε ενώπιον του Ρώσου προέδρου ως τιμώμενος ξένος ηγέτης και είπε τα εξής: «Είμαστε λαός της θάλασσας που δεν φοβάται να ανοιχτεί σε μεγάλα πελάγη, σε καινούργιες θάλασσες, προκειμένου να φτάσουμε σε νέα και ασφαλή λιμάνια» Πού πας ρε Καραμήτρο; που θα έγραφε και η «Πανδώρα».

Οι «Κωλοτούμπες»

Όταν έγινε σαφές ότι επικράτησε το «ΟΧΙ» ο Πρόεδρος της Γαλλίας Ολάντ τηλεφώνησε στον Τσίπρα και του είπε: «εσύ κέρδισες, η χώρα σου έχασε». Η εκτίμηση ήταν σαφής. Τον ρώτησε, μάλιστα ευλόγως, εάν ήθελε να παραμείνει ή όχι στο ευρώ. Δε θα τον ρωτούσε εάν δεν ερμήνευε το «ΟΧΙ» ως εντολή Grexit. Ο Τσίπρας απάντησε ότι θέλει να μείνει στο ευρώ. Η πρώτη «κωλοτούμπα» μόλις συντελέστηκε ενώ οι πανηγυρικοί χοροί στο Σύνταγμα καλά κρατούσαν. Ο Ολάντ αργότερα συντονίστηκε με την Μέρκελ για κοινή στάση απέναντι στην ελληνική κυβέρνηση. Εάν η εντολή του ΟΧΙ ήταν παραμονή στο ευρώ προς τι όλη αυτή η αναταραχή και ο πανικός, το εσπευσμένο αίτημα του Τσίπρα προς τον ΠτΔ για σύγκλιση του Συμβουλίου πολιτικών αρχηγών την επομένη, η ερμηνεία του αποτελέσματος από τον ΠτΔ που απείλησε με παραίτηση σε περίπτωση διαφορετικής προσέγγισης του αποτελέσματος, το τηλεφωνικό ραντεβού του Προέδρου Π. Παυλόπουλου με Ολάντ στις 6/7 στις 12.45, ως τελεσίγραφο, για να διαβιβάσει την ομόφωνη απόφαση των πολιτικών αρχηγών μετά την απαίτηση των εταίρων;

Δε θα έπρεπε κανονικά ο Τσίπρας, που υποτίθεται ότι έκανε το Δημοψήφισμα για να ενισχύσει τη διαπραγματευτική του θέση, εξοπλισμένος με τη λαϊκή εντολή, αγέρωχος και «αξιοπρεπής» να πάει την επομένη στις Βρυξέλλες και να τρίψει το αποτέλεσμα στα μούτρα των εκβιαστών του;

Χορευτικό δρώμενο νεολαίας στο Σύνταγμα για τη νίκη του “ΟΧΙ”.

Η πραγματικότητα ήταν ότι με την προσφυγή σε Δημοψήφισμα ο Τσίπρας έχασε κάθε αξιοπιστία, εκμηδένισε κάθε ίχνος εμπιστοσύνης, η ισχνή διαπραγματευτική του δύναμη αποδυναμώθηκε και εξανεμίστηκε. Θα πήγαινε τελικά στις Βρυξέλλες με την ουρά στα σκέλια, γονυπετής και επαίτης. Ο ίδιος μπορεί να έσωσε το πολιτικό του τομάρι αλλά ταπείνωσε και ζημίωσε αφάνταστα τη χώρα. Το τίμημα ήταν βαρύτατο. Το συνολικό κόστος απύθμενο. Το 3^ο Μνημόνιο που συμφώνησε τις επόμενες μέρες ήταν εξευτελιστικό και ταπεινωτικό. Αλλά, εξακολουθεί και σήμερα να σφυρίζει αδιάφορα. Θρασύτατος, όπως πάντα. «Ξελάσπωσε τη χώρα»!!

Η Επόμενη Μέρα

Χωρίς σχόλια για τους ξενόγλωσσους

Το τι συνέβη την επόμενη ημέρα, τη Δευτέρα 6/7, που δρομολόγησε καθοριστικές πολιτικές εξελίξεις και οδήγησε στην υπογραφή του 3^ου και επαχθέστερου Μνημονίου από τον κ. Τσίπρα (ορκιζόταν δημόσια ότι ποτέ δε θα υπέγραφε Μνημόνιο), καθώς και άλλες πολιτικές εξελίξεις είναι μια άλλη ιστορία στενά συνυφασμένη με τα αποτελέσματα του Δημοψηφίσματος: ΟΧΙ 61,31 %, ΝΑΙ 38,69.

***

Η «πραγματικότητα» τη Δευτέρα, 6/7/2015 όπως αποτυπώθηκε στα πρωτοσέλιδα των πολιτικών εφημερίδων.

***

Πώς ο Τσίπρας έκανε τη διαβόητη πλέον διεθνώς κακόηχη «kolotoumba» του;

Πώς αυτοακυρώθηκε το Δημοψήφισμα;

Πόσο κόστισε στη χώρα το 3^ο αχρείαστο και επαχθέστερο Μνημόνιο;

Πώς απαιτείται με θρασύτητα να χειροκροτήσουμε τον «Σωτήρα» της χώρας, ωσάν να επιβραβεύεται κάποιος που δεν έδωσε τη χαριστική βολή στο ημιθανές θύμα του.

Θα χρειαστεί να επανέλθουμε.

«Υπάρχει το δημόσιο χρέος αλήθειας ως πολιτικό κι ιστορικό μέγεθος», για να δανειστώ τίτλο καθημερινής εφημερίδας.