Η Αξιοπιστία του πολιτικού λόγου είναι πολύ δύσκολη υπόθεση.

Χρειάζεται πολλά από αυτούς που πολιτικολογούν δημόσια, για να δημιουργήσουν θετικό αποτέλεσμα στο πολιτικό φορέα που εκπροσωπούν.

Χρειάζεται, εν συναίσθηση, ταπεινότητα, αλλά κυρίως γνώση, τεκμηρίωση και … επιχειρήματα.

Δυστυχώς, τα κόμματα και οι πολιτευτές τους, δεν έχουν καταλάβει ότι το να λες ( ΝΑΙ ) σε όλα που υποστηρίζει το κόμμα σου και ( ΟΧΙ ) σε όλα που λένε οι πολιτικοί αντίπαλοι σου,δεν βοηθά καθόλου  στην αύξηση της αξιοπιστία σου και την αποδοχή σου από την κοινωνία.

Αντίθετα δείχνει μονολιθικότητα, αλαζονεία, ιδεοληψία και… δημιουργεί απέχθεια και αποστροφή.

Μία τέτοια απόλυτη συμπεριφορά, προσμοιάζει με τα πολωτικά διλήμματα του προηγούμενου αιώνα, που χρησιμοποιούνταν από τα κόμματα για  να δημιουργήσουν τεχνητή πόλωση συσπείρωση και κομματικούς ‘’οπαδούς ‘’.

Ο Ολοκληρωτικός Μηδενισμός των πεπραγμένων του αντιπάλου δημιουργεί αντίδραση και αποστροφή στους σκεπτόμενους πολίτες, αντί να ενεργοποιεί υποστηρικτικά.

Δεν πείθει ότι εσύ είσαι καλύτερος και  ‘’ μπορείς ‘’  όταν …μηδενίζεις κάθε ενέργεια του αντιπάλου σου.

Αντίθετα όταν παραδεχτείς τα ‘’κάποια’’ θετικά σημεία και καταδείξεις τα  ‘’ αρνητικά ‘’ με επιχειρήματα και αντικειμενικές αποδείξεις τότε ο ακροατή σου, ανοίγει ‘’ τα αυτιά και τα μάτια του ‘’, σε παρακολουθεί με ενδιαφέρον, διώχνει την αίσθηση ότι ισοπεδώνεις τα πάντα από κομματική σκοπιμότητα, ή ποτισμένος από διχαστική αντιπαλότητα, ιδεοληψία και από έλλειψη αντικειμενικής κρίσης.

Μόνο μία εμπεριστατωμένη κριτική απόρριψη με επιχειρήματα, στοιχεία, αποδείξεις και λογική μπορεί να συνεπάρει δείχνοντας την ωριμότητα, την αντικειμενικότητα σου και δημιουργεί εμπιστοσύνη και ασφάλεια, ότι γνωρίζεις το ( ΠΩΣ ) θα ανατρέψεις κάτι αρνητικό

Μερικά παραδείγματα που η απολυτότητα των απόψεων της αντιπολίτευσης κάνει κακό αντί να δημιουργεί αξιοπιστία στην αντιπολιτευτική θέση της.

Πρώτο παράδειγμα  Οι δείκτες της Οικονομίας !

Η επενδυτική βαθμίδα, η αποκλιμάκωση του δημόσιου χρέους, η εξυγίανση των τραπεζών, η ψηφιοποίηση του κράτους και ένα προβλέψιμο περιβάλλον μείωσαν αισθητά το countryriskμαζί με το RRF που πρόσθεσε άφθονο και φθηνότερο χρήμα και δημιούργησαν μία θετική κατασταση, για την Οικονομία της χώρας.

Αν όλα αυτά, δεν τα παραδέχεσαι και τα μηδενίζεις μειώνεις την αξιοπιστία σου στην πραγματική κριτική που πρέπει να ασκηθεί με τεκμηριωμένο λόγο.

Η κριτική πρέπει να σταθεί στο πώς χρησιμοποιήθηκαν όλα αυτά τα θετικά για την Ελληνική Οικονομία

Που πήγαν τα χρήματα του RRF( ; )

Σε τί ‘’ έργα ‘’ και με ποιες διαδικασίες, είναι η βασική ερώτηση !

Η αμέσως επόμενες ερωτήσεις είναι :

• Τι θετικές επιπτώσεις υπήρξαν,… ή …δεν υπήρξαν για τα εισοδήματα των πολιτών .
• Πόσο αυξήθηκε το διαθέσιμο εισόδημα τους.

Τα νεότερα στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ  δείχνουν ότι το 66,6% του φτωχού πληθυσμού ανέφερε καθυστερήσεις στην εξόφληση λογαριασμών ηλεκτρικού ρεύματος, νερού ή φυσικού αερίου, ενώ το 99,9% δήλωσε αδυναμία αντιμετώπισης μιας έκτακτης δαπάνης περίπου 500 ευρώ. (ΕΛΣΤΑΤ, 19.3.2026⁠).

Η ονομαστική μεγέθυνση δεν πρέπει να συγχέεται με την πραγματική ευημερία.

Ακολουθούν ερωτήσεις, όπως :

• Πώς συγκρίνονται αυτοί οι ‘’ δείκτες ‘’ με την πορεία ανάλογων δεικτών σε ανταγωνιστικές ( οικονομικά ) ή σε …γειτονικές χώρες.
• Πόσο βελτιώθηκε η οικονομική θέση της χώρας στη Ε.Ε.

• Πόσο αυξήθηκαν τα δάνεια από τίς τράπεζες στην πραγματική οικονομία !
• Πόσο έκλεισε η ψαλίδα ..η δεν έκλεισε  στο Εμπορικό  Ισοζύγιο Πληρωμών ( Διαφορά Εξαγωγών από Εισαγωγές  )
• Τί είδους και τι ποιότητας επενδύσεις προσελκύσαμε σαν χώρα !

Ο ακαθάριστος σχηματισμός παγίου κεφαλαίου αυξήθηκε από περίπου 11% του ΑΕΠ το 2019 σε 16,8% το 2025.

Η πρόοδος είναι μεγάλη, αλλά το 21,4% της ΕΕ υπογραμμίζει ότι η απόσταση παραμένει.

Το ζητούμενο δεν είναι απλώς περισσότερες επενδύσεις, αλλά επενδύσεις που θα αυξήσουν παραγωγικότητα, εξαγωγές και την δυνατότητα παραγωγής αξίας από την χώρα.

Δεν είναι όλα τα κεφάλαια ίδια !

Η αγορά ενός έτοιμου ξενοδοχείου ή μιας υπάρχουσας εταιρείας μπορεί να καταγραφεί ως επένδυση, αλλά δεν αυξάνει κατ’ ανάγκην την παραγωγική ικανότητα.

Ένα νέο εργοστάσιο,ή μια εξαγωγική μονάδα €300 εκατ. έχουν διαφορετική επίδραση από την αγορά υφιστάμενου περιουσιακού στοιχείου ίδιας αξίας.

Αν όλα μπαίνουν στο ίδιο σακί, μπορεί να ευημερεί η στατιστική, ενώ στην πραγματικότητα απλώς αλλάζουν χέρια ήδη υπάρχοντα περιουσιακά στοιχεία, χωρίς να δημιουργείται αντίστοιχη νέα παραγωγική ικανότητα.

Οι μεγάλες επενδύσεις απαιτούν εισαγωγές μηχανημάτων, τεχνολογίας και ενέργειας.

Αν αυξάνονται οι εισαγωγές μας, με τέτοιου είδους προϊόντα,  το μήνυμα είναι θετικό για την οικονομία μας .

Υπάρχουν τέτοιες εισαγωγές ;

Αν μια επένδυση εισάγει εξοπλισμό €500 εκατ. και στη συνέχεια παράγει για χρόνια προϊόντα ή υπηρεσίες πολλαπλάσιας αξίας, το αρχικό κόστος έχει οικονομική λογική.

Πρόβλημα υπάρχει όταν οι εισαγωγές αυξάνονται μόνιμα χωρίς αντίστοιχη άνοδο παραγωγής, εξαγωγών ή υποκατάσταση άλλων εισαγωγών.

Μία τέτοια κριτική – αντιπολίτευση – δημιουργεί σίγουρα ενδιαφέρον και μεγαλύτερη αξιοπιστία,… από την καθολική άρνηση .

Δεύτερο παράδειγμα Ο «Κουμπαράς για τη Νέα Γενιά»,

Ο «Κουμπαράς για τη Νέα Γενιά», που εξήγγειλε ο Πρωθυπουργός από τη ΔΕΘ, διαθέτει επικοινωνιακή ευρηματικότητα, όχι όμως και αναδιανεμητική αρτιότητα.

Η αξιοπιστία σου κερδίζεται όχι όταν τον απορρίψεις αλλά όταν με στοιχεία αποδείξεις τα αρνητικά του.

Σύμφωνα με την εξαγγελία, οι γονείς θα μπορούν να ανοίγουν ειδικό λογαριασμό μέσα στα δύο πρώτα χρόνια από τη γέννηση του παιδιού και το κράτος θα καταθέτει ισόποση ενίσχυση, έως 1.200 ευρώ ετησίως

Το ύψος της δημόσιας στήριξης δεν θα εξαρτάται από τις ανάγκες του παιδιού, αλλά από την οικονομική επιφάνεια των γονέων του.

Η εξαγγελία προϋποθέτει ότι οι οικογένειες διαθέτουν σταθερό αποταμιευτικό πλεόνασμα.

Το πρώτο τρίμηνο του 2026 το ποσοστό αποταμίευσης στη χώρα μας, χειροτέρεψε σημαντικά φτάνοντας -3,3%, η μόνη χώρα με αρνητικό ποσοστό αποταμίευσης στην Ε.Ε.

Όταν προηγούνται το ενοίκιο, η ενέργεια, τα τρόφιμα, οι μετακινήσεις και τα φάρμακα, η αποταμίευση δεν είναι ζήτημα οικονομικής παιδείας ή αυτοπειθαρχίας αλλά διαθέσιμου εισοδήματος.

Αρνητική αποταμίευση σημαίνει ότι, συνολικά, τα νοικοκυριά δαπανούν περισσότερα από το διαθέσιμο εισόδημά τους και αναγκάζονται είτε να αναλώσουν προηγούμενες οικονομίες είτε να δανειστούν. (Eurostat⁠)

Συνεπώς το πρόγραμμα  παράγει άνισα αποτελέσματα, επειδή η πρόσβαση στο πλήρες όφελος εξαρτάται από πόρους που δεν κατανέμονται ισότιμα.