Η φύση δεν εκδικείται, απλώς επιστρέφει στον άνθρωπο το αποτύπωμα των πράξεών του, αποκαλύπτοντας πόσο εύθραυστη είναι η ψευδαίσθηση της κυριαρχίας.

Ο ΑλεχάντροΓκονσάλεςΙνιάριτου στήνει την ιστορία του πάνω σε μια ειρωνική αντιστροφή, ο άνθρωπος που έχει συνηθίσει να αγοράζει τον κόσμο, να τον διαμορφώνει και να τον υποτάσσει στις επιθυμίες του, βρίσκεται ξαφνικά αντιμέτωπος με έναν κόσμο που δεν αγοράζεται. Ο ΝτίγκερΡόκγουελ (Τομ Κρουζ), ένας πανίσχυρος πετρελαϊκός μεγιστάνας, με τις γεωτρήσεις του στη Γροιλανδία, έχει συμβάλει αποφασιστικά στην οικολογική καταστροφή που απειλεί τον πλανήτη. Όταν η κρίση φτάνει στο σημείο χωρίς επιστροφή, αντί να κρυφτεί πίσω από τους μηχανισμούς της εξουσίας του, αποφασίζει να γίνει ο ίδιος ο «σωτήρας» της ανθρωπότητας.

Ο  Ντίγκερ, θαυμάσιος ο Τομ Κρουζ στο ρόλο,  είναι ένας άνθρωπος που έχει μάθει να κινείται στον κόσμο σαν να του ανήκει. Πετρελαϊκός μεγιστάνας, αμύθητα πλούσιος και συνηθισμένος να μετατρέπει κάθε εμπόδιο σε επιχειρηματική ευκαιρία, βρίσκεται ξαφνικά αντιμέτωπος με μια κρίση που δεν μπορεί να εξαγοράσει. Η οικολογική καταστροφή που έχει πάρει παγκόσμιες διαστάσεις απειλεί να αλλάξει οριστικά τη ζωή στον πλανήτη, με τη Γροιλανδία να βρίσκεται στο επίκεντρο των εξελίξεων.

Ο Ρόκγουελ, αντί να αποσυρθεί, αποφασίζει να αναλάβει δράση. Η απόφασή του έχει κάτι από ηρωισμό και κάτι από παραλήρημα, ο άνθρωπος που πλούτισε εκμεταλλευόμενος τη γη επιχειρεί τώρα να τη σώσει. Για να το πετύχει, οργανώνει μια παράτολμη αποστολή στη Γροιλανδία και προσπαθεί να συγκεντρώσει γύρω του ανθρώπους, γνώσεις και πολιτική ισχύ. Όμως η επιχείρηση δεν είναι μόνο ένας αγώνας ενάντια στον χρόνο και στη φύση. Είναι και μια μάχη για το ποιος θα αναλάβει την ευθύνη για όσα συνέβησαν και ποιος θα εμφανιστεί τελικά ως ο άνθρωπος που προσπάθησε να τα διορθώσει

Στην Ουάσιγκτον, ο πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών Κόμπσον, τον οποίο υποδύεται ο Τζον Γκούντμαν, καλείται να διαχειριστεί μια κρίση που ξεπερνά τα όρια της πολιτικής. Ο Ρόκγουελ χρειάζεται την κρατική μηχανή, ενώ ο πρόεδρος χρειάζεται τις δυνατότητες και τους πόρους ενός ανθρώπου που έχει συνηθίσει να λειτουργεί έξω από τους συνηθισμένους κανόνες. Ανάμεσά τους βρίσκεται ο Γκανές του Ριζ Άχμεντ, ένας από τους ανθρώπους του προεδρικού κύκλου που συμμετέχουν στην προσπάθεια να κατανοηθεί η πραγματική έκταση της απειλής και να βρεθεί τρόπος αντιμετώπισής της.

Καθώς η αποστολή εξελίσσεται, ο Ρόκγουελ αναγκάζεται να αντιμετωπίσει μια αντίφαση που γίνεται όλο και πιο δύσκολο να κρυφτεί, για να σώσει τον κόσμο, πρέπει να παραδεχτεί ότι αποτελεί μέρος της αιτίας που τον έφερε στα πρόθυρα της καταστροφής. Όσο πλησιάζει η ώρα της κρίσης, το προσωπικό του εγχείρημα μετατρέπεται σε μια επικίνδυνη αναμέτρηση ανάμεσα στην πολιτική εξουσία, την οικονομική δύναμη και την ίδια τη φύση  με τον άνθρωπο που θεωρούσε ότι μπορούσε να ελέγξει τα πάντα να ανακαλύπτει, ίσως για πρώτη φορά, τα όρια της δικής του παντοδυναμίας.

Ο Ινιάριτου κινηματογραφεί το Digger σαν μια δυστοπική φάρσα που διαρκώς μεγαλώνει, μέχρι το προσωπικό παραλήρημα του ήρωα να αποκτήσει διαστάσεις πλανητικής καταστροφής. Μαζί με τον ΕμανουέλΛουμπέτσκι επιλέγει μια εικόνα με έντονη κινηματογραφική υλικότητα, επιστρέφοντας στο VistaVision και στο φιλμ, ενώ οι ειδικά κατασκευασμένοι παλιοί Leica φακοί προσδίδουν στην εικόνα μια ελαφρά αδρότητα και μια αίσθηση άλλης εποχής, έτσι η μορφή υπηρετεί έναν κόσμο που μοιάζει ταυτόχρονα πραγματικός και παράλογος.

Μέσα στα ανοιχτά κάδρα του, ο Ινιάριτου τοποθετεί το χρήμα, την πολιτική εξουσία και την οικολογική καταστροφή στο ίδιο σατιρικό τοπίο. Γι’ αυτό και η συγγένεια που διακρίνεται με το «SOS Πεντάγωνο καλεί Μόσχα» του ΣτάνλεϊΚιούμπρικ είναι εμφανής. Και στις δύο ταινίες, άνθρωποι που πιστεύουν ότι μπορούν να ελέγξουν την Iστορία οδηγούνται, σχεδόν ακούσια, στο απόλυτο παράλογο. Μόνο που ο Κιούμπρικ κοιτούσε προς τον πυρηνικό όλεθρο, ενώ ο Ινιάριτου κοιτάζει έναν πλανήτη που λιώνει. Το γέλιο, και στις δύο περιπτώσεις, είναι η τελευταία άμυνα απέναντι σε μια πραγματικότητα που έχει πάψει να είναι αστεία. Το Digger επιμένει ότι η εξουσία, όταν απαλλάσσεται από όρια και ευθύνη, μετατρέπει την απληστία σε δικαίωμα και τον άνθρωπο σε ιδιοκτήτη όσων δεν του ανήκουν.