Η εκδήλωση Μάρκο Ρούμπιο ήταν υποδειγματική, με φόντο την Ακρόπολη. Ο έπαινος στην κληρονομιά της αθηναϊκής αρχαιότητας (8/10):
ΜΡ: «Η Αθήνα μάς έδωσε τη δημοκρατία, ο Πλάτων και ο Αριστοτέλης μάς έδωσαν τη δυτική φιλοσοφία. Οι αντιλήψεις για τον νόμο, την αρετή, την ιδιότητα του πολίτη και τη δημοκρατική διακυβέρνηση διαμορφώθηκαν στις ελληνικές πόλεις-κράτη»
• Ο δίκαιος έπαινος είναι έγκυρος- απουσιάζει κάτι το ουσιώδες. Η Αθηναϊκή δημοκρατία βασιζόταν στη δουλοκτησία. Ο δίκαιος έπαινος για την Αθηναϊκή δημοκρατία ολοκληρώνεται μόνο αν βλέπουμε το όλον, στην Ελλάδα και στον άλλον κόσμο λ.χ. Φαραώ, Μεγάλος Βασιλέας, ή και εντός, «στρατοκρατία» στην Σπάρτη. Οι αρχαίοι Αθηναίοι έκτισαν κορυφαία αντιπροσωπευτικά συστήματα διακυβέρνησης για την εποχή τους -Ηλιαία, Εκκλησία του Δήμου, Βουλή-γι’ αυτό και η ευρύτατη αναγνώρισή τους ως «κτήμα ες αεί»
ΜΡ: «Οι Έλληνες δεν διαμόρφωσαν απλώς την Ιστορία, μας την χάρισαν. Οι αρχαίοι Έλληνες ήταν οι πρώτοι που έστρεψαν το βλέμμα τους προς τα έξω».
• Αν και η σκέψη ΜΡ πάει αλλού, έχει πίσω της μιαν πολύ χαρακτηριστική ουρά, αυτήν που οι νεοέλληνες αποφεύγουν να εμβαθύνουν. Οι αρχαίοι «έπαιξαν» στο ανοικτό γήπεδο, (Εύξεινος Πόντος, Ηράκλειες Στήλες, Ιταλία), συνοπτικά ότι συνιστούσε το «χρυσόμαλλο δέρας» της εποχής τους: εμπορική επέκταση, επιρροές, δίνω, παίρνω, έτσι αντέχω στο πεδίο μόνο με την συνεννόηση με τους άλλοις λαούς. «Οι αρχαίοι Έλληνες έστρεψαν το βλέμμα τους προς τα έξω» γιατί ήταν ανοικτοί στις ιδέες, εξωστρεφείς και δραστήριοι. Έκτισαν μιαν απίθανη μυθολογία και έδωσαν στον πρώτο τους θεό, τίτλο: «Ξένιος Ζευς». Τι τίτλο θα έδινε ο Μ. Ρούμπιο στο δικό του θεό στον Λευκό Οίκο;
• Ότι επαίνεσε ο ΜΡ για την αρχαιότητα, η νεοελληνική πραγματικότητα σήμερα βρίσκεται, εν πολλοίς, στον αντίποδα. Μια Ελλάδα μίζερη, ανασφαλής, βουτηγμένη στις δοξασίες του ανορθολογισμού και της παραμυθολογίας. Έτσι και οι (κατά κανόνα) ήττες κάθε εκσυγχρονιστικής προσπάθειας
• Σωστά ο Μ. Ρούμπιο σημείωσε πως «το να γνωρίσουμε εκείνους, σημαίνει να γνωρίσουμε τον εαυτό μας». Σε αφορμή ακριβώς αυτό το σημείο, «παρεμβαίνει» ο Κ. Σημίτης, «σχολιάζει» και «προεκτείνει» Ρούμπιο :
«Ο Ζορμπάς αποτελεί την τυπική έκφραση του έλληνα, ο οποίος, σε αντίθεση με άλλους λαούς, παρουσιάζει μια ιδιαίτερη ικανότητα, ατομιστής, έξυπνος, αποδεικνύοντας το «δαιμόνιο της φυλής». Είναι όμως οι έλληνες που πρόκοψαν στις ΗΠΑ, στη Γερμανία, στην Αυστραλία όλοι Ζορμπάδες; Γενιές από αμόρφωτους πρώτους μετανάστες, εξελίσσονται κοινωνικά και οικονομικά, σε κοινωνίες που ζητούν αυτοπειθαρχία, συνέπεια, σύστημα στη δουλειά, αυτό αποδεικνύει ότι οι αρετές αυτές δεν τούς είναι ξένες. Η κατανάλωση της παράδοσης είναι ένδειξη παρακμής. Οδηγεί στη νοοτροπία υπηρετών που χορεύουν συρτάκι και έχουν αρχαϊκά ονόματα, για να μπορέσουν να διατηρήσουν κάποια υπόσταση» (πηγή: Κ. Σημίτης, «Προτάσεις για μιαν άλλη πολιτική», σελ 114, 1992)
ΜΡ: «Αυτό που άνθισε εδώ, σε αυτόν τον τόπο, ήταν η δυτική επιθυμία να ανακαλύψει».
• Πάντως η αρχαιοελληνική κουλτούρα δεν συμφωνεί με τις υπερβολές ΜΡ. Καμμία «δυτική επιθυμία», μόνο πολίτες με ανοικτούς ορίζοντες, έτοιμοι να «δώσουν» λ.χ. Όμηρον και να «πάρουν» λ.χ. αλφάβητο, αριθμητική, αστρονομία, γεωμετρία, αρχιτεκτονική. Δεν κοίταζαν αν η ανακάλυψη ήταν από τους Φοίνικες, τους Πέρσες ή τους Άραβες, φτάνει να βελτίωνε το επίπεδο της ανάπτυξής τους.
ΜΡ: «Τα εθνικά συμφέροντα δεν εξαφανίστηκαν μπροστά στους διεθνείς θεσμούς. Ο πόλεμος δεν εξαφανίστηκε, απλώς επειδή εμείς προτιμούσαμε την ειρήνη».
• Τα γεγονότα μιλούν: χθες Παναμάς, Καναδάς, Γροιλανδία, Κόλπος Μεξικού, Βενεζουέλα, Ιράν. Λίγο πίσω, η διάλυση από τον Τραμπ της Συμφωνίας «6 συν 2» του 2015 για τον έλεγχο του πυρηνικού προγράμματος του Ιράν (2018). Αυτή η διάλυση άνοιξε τη λεωφόρο για όσα βλέπουμε σήμερα. Μόνο στον τερματισμό του πολέμου Αρμενίας-Αζερμπαϊτζάν ο ΜΡ έχει δίκαιο (2025)
ΜΡ: «Άλλα κράτη συνέχισαν να εξοπλίζονται και να επιδιώκουν μεγαλύτερη επιρροή, ανταγωνιζόμενα για εδάφη, τεχνολογία, πόρους, αγορές, ενέργεια και ισχύ. Τώρα υπάρχει ξανά πόλεμος, υπάρχει ξανά ανταγωνισμός μεταξύ μεγάλων δυνάμεων», (Πηγή: skai.gr)
• Ο ΜΡ τα λέει όλα αυτά για τους άλλους. Τι να πεις...