Η τιμή του ντίζελ έγινε το πρόσχημα για την πολιτική διευκόλυνση του Πούτιν. Η απόφαση του Τραμπ να ανοίξει τον δρόμο στις ρωσικές εξαγωγές καυσίμων, ενώ η Ρωσία βομβαρδίζει ουκρανικές πόλεις και επιχειρεί την υποταγή μιας κυρίαρχης ευρωπαϊκής χώρας, αποκαλύπτει μια επικίνδυνη επιλογή, η επιθετικότητα μπορεί να ξεπλυθεί πολιτικά όταν εξυπηρετεί ένα προεκλογικό αφήγημα. Ο εισβολέας αποκτά οικονομική ανάσα, ο Αμερικανός πρόεδρος εμφανίζεται ως προστάτης του καταναλωτή και το κόστος μεταφέρεται στην Ουκρανία και στην ευρωπαϊκή ασφάλεια.
Οι κυρώσεις επιβάλλονται για να στερήσουν από το Κρεμλίνο τα έσοδα που χρηματοδοτούν τον πόλεμό του. Η χαλάρωσή τους προϋποθέτει ουσιαστικές, επαληθεύσιμες παραχωρήσεις. Χωρίς αυτές, επιβραβεύει την επιμονή του επιτιθέμενου και ενισχύει την πεποίθησή του ότι ο χρόνος εργάζεται υπέρ του. Η κόπωση των δημοκρατιών, οι οικονομικές πιέσεις και οι εκλογικές ανάγκες μετατρέπονται σε συμμάχους της ρωσικής στρατηγικής. Ο Πούτιν αποκτά έτσι έναν πρόσθετο λόγο να συνεχίζει, προσδοκώντας ότι κάθε νέα κρίση θα αποδυναμώνει τα μέτρα εναντίον του.
Εδώ η συναλλαγή γίνεται πολιτική συνενοχή. Η Ουάσιγκτον περιορίζει την πίεση προς τη Μόσχα, ενώ ο Τραμπ στρέφεται εναντίον του Ζελένσκι, υποδεικνύοντας ξανά ότι η Ουκρανία χρειάζεται άλλον πρόεδρο. Η ευθύνη μεταφέρεται από εκείνον που εισέβαλε σε εκείνον που αντιστέκεται. Ο Πούτιν αντιμετωπίζεται ως εταίρος προς διευκόλυνση και ο Ζελένσκι ως εμπόδιο προς απομάκρυνση. Πρόκειται για αντιστροφή της πολιτικής και ηθικής βάσης πάνω στην οποία στηρίχθηκε η δυτική υποστήριξη προς το Κίεβο.
Οι Ουκρανοί έχουν δικαίωμα να επιλέγουν την ηγεσία τους και να καθορίζουν την άμυνά τους. Πληρώνουν με αίμα την ελευθερία τους. Η κυριαρχία τους αποτελεί κατάκτηση του λαού τους, όχι διαπραγματευτικό χαρτί στα χέρια ισχυρών ηγετών. Όταν ένας σύμμαχος απαιτεί υποταγή στις προτεραιότητές του και συζητά το μέλλον μιας χώρας με τον εισβολέα της, η συμμαχία εκφυλίζεται σε κηδεμονία.
Ο «τραμπουτινισμός» φωτίζει αυτή τη συγγένεια αντιλήψεων, με σαφή διάκριση ανάμεσα στα δύο πολιτικά συστήματα. Στη Ρωσία κυριαρχεί η αυταρχική καταστολή, ενώ στις ΗΠΑ λειτουργούν ακόμη θεσμικά αντίβαρα. Το κοινό στοιχείο βρίσκεται στην προσωποποίηση της εξουσίας και στην πεποίθηση ότι οι ισχυροί δικαιούνται να αποφασίζουν για τους υπόλοιπους. Οι κανόνες γίνονται αποδεκτοί όσο υπηρετούν τον ηγέτη· μόλις τον περιορίζουν, μετατρέπονται σε εμπόδιο.
Το επιχείρημα του φθηνού καυσίμου δύσκολα καλύπτει το μέγεθος της πολιτικής παραχώρησης. Οι διαθέσιμες εκτιμήσεις δείχνουν περιορισμένη επίδραση των ανακοινωμένων ποσοτήτων στις τιμές. Το αβέβαιο καταναλωτικό όφελος συνοδεύεται από σαφή πολιτική παραχώρηση. Η διακομματική αντίδραση στο Κογκρέσο αποδεικνύει ότι υπάρχουν αμερικανικές δυνάμεις που αντιλαμβάνονται τον κίνδυνο. Η Ευρώπη χρειάζεται τη συνεργασία τους, μαζί με τη δική της στρατηγική αυτοτέλεια.
Αυτό σημαίνει κοινή αμυντική παραγωγή, σταθερή στήριξη της Ουκρανίας, προστασία των ενεργειακών υποδομών και συνεπή εφαρμογή των κυρώσεων. Σημαίνει επίσης προστασία των ευάλωτων νοικοκυριών, ώστε η οικονομική ανασφάλεια να πάψει να τροφοδοτεί όσους προτείνουν συνθηκολόγηση με αντάλλαγμα φθηνή ενέργεια.
Ο Τραμπ προσφέρει στον Πούτιν έσοδα και πολιτικό άλλοθι. Η Ευρώπη οφείλει να απαντήσει με αποφάσεις που ενισχύουν την ουκρανική άμυνα και αυξάνουν το κόστος της ρωσικής επιθετικότητας. Κάθε υποχώρηση στο όνομα του “ρεαλισμού” ενθαρρύνει το Κρεμλίνο να επιβάλλει με τη βία νέα σύνορα και νέους όρους. Και ο Πούτιν έχει κάθε λόγο να συνεχίζει όσο οι αντίπαλοί του πληρώνουν για να τον κατευνάσουν.