Αν θα θέλαμε να ξεχωρίσουμε τις δύο ατμομηχανές της Ευρώπης, θα λέγαμε ότι η Γερμανία είναι η ατμομηχανή της οικονομικής πειθαρχίας και η Γαλλία της φιλελεύθερης Δημοκρατίας. Τίτλοι που κατοχυρώθηκαν μέσα από την ιστορική τους διαδρομή αλλά και τη συμβολή τους στην πορεία της Ενωμένης Ευρώπης και οι οποίοι αμφισβητούνται σήμερα από την οικονομική και κοινωνική συγκυρία και στις δύο χώρες.

Ποιος θα τολμούσε να διανοηθεί πριν μερικά χρόνια ότι η Γερμανία που κουνούσε απειλητικά το δάχτυλό της στους «άτακτους» οικονομικά Ευρωπαίους εταίρους της - και στην Ελλάδα - θα αντιμετώπιζε η ίδια μια τόσο σοβαρή οικονομική ύφεση. Και ποιος θα μπορούσε να φανταστεί ότι, οκτώ δεκαετίες μετά το τέλος του παγκόσμιου πολεμικού εφιάλτη, ένα νεοναζιστικό κόμμα θα διεκδικούσε να παίξει πρωταγωνιστικό ρόλο στη διακυβέρνηση της χώρας.

Κι από την άλλη, ποιος θα μπορούσε επίσης να φανταστεί ότι η πατρίδα του φιλελευθερισμού και της μεγάλης Γαλλικής επανάστασης, εξήντα σχεδόν χρόνια μετά τον οραματικό Μάη του ‘68, θα εμφανιζόταν σχεδόν συμβιβασμένη με την ιδέα ότι η αρχηγός της εθνικιστικής Ακροδεξιάς θα κατοικοεδρεύει πιθανότατα στα επόμενα πέντε χρόνια στο Μέγαρο των Ηλυσίων. Και μάλιστα σε μια πολύ κρίσιμη καμπή για τη Γαλλία και για την Ευρώπη.

Τα δραματικά γεγονότα που εξελίσσονται στο Παρίσι και στις άλλες πόλεις της Γαλλίας δεν έπεσαν ως κεραυνός εν αιθρία. Οι δύο ισχυροί πόλοι του πολιτικού συστήματος της χώρας, το σοσιαλιστικό και το κεντροδεξιό κόμμα, εξαϋλώθηκαν σταδιακά ενώ το προσωπικό κόμμα στήριξης του Μακρόν είδε την επιρροή του να συρρικνώνεται μαζί με τη δημοφιλία του Γάλλου Προέδρου. Η χώρα παραμένει για μεγάλο διάστημα ουσιαστικά ακυβέρνητη.

Διαβάστε τη συνέχεια

Πηγή: liberal.gr