Μια ανείπωτη τραγωδία ήταν αρκετή για να ξετυλίξει, όλα αυτά τα χρόνια, το κουβάρι των παθογενειών και του λαϊκισμού ενός πολιτικού συστήματος και μιας κοινωνίας που, ακόμα και στις πιο δύσκολες στιγμές τους, βρίσκουν τρόπο να προτάξουν την ανθρώπινη απληστία από τον ανθρώπινο πόνο. Στα Τέμπη, μαζί με τα διαμελισμένα σώματα των ανυποψίαστων θυμάτων, θάφτηκε και η αξιοπρέπεια της μεταπολιτευτικής δημοκρατίας και των θεσμών της. Άνοιξε μια πληγή που θα παραμείνει ανοιχτή για πολύ καιρό, τουλάχιστον μέχρις ότου αποδοθεί δικαιοσύνη για τα αίτια και τους υπεύθυνους της τραγωδίας.

Τι να πρωτοθυμηθεί κανείς; Ότι η κυβέρνηση έστειλε τον αρμόδιο υπουργό της να «δικαστεί» στην κάλπη που στήθηκε μερικούς μήνες μετά την παραίτηση που υπέβαλε «για λόγους ευθιξίας» και η οποία τον αθώωσε πανηγυρικά; Ότι δεν δέχτηκε στη Βουλή μύγα στο σπαθί της για τα κυβερνητικά στελέχη που ενεπλάκησαν στη συνέχεια και τα οποία παραπέμφθηκαν μετά από χρόνια στη Δικαιοσύνη προς διερεύνηση των ευθυνών τους; Ή μήπως τη μετέπειτα δήλωση του Πρωθυπουργού ότι «αν ήξερε αυτά που έμαθε στη συνέχεια, δεν θα δήλωνε αυτά που δήλωσε μετά το δυστύχημα»;

Και τι να πρωτοξεχάσει κανείς; Ότι μια μητέρα που θρήνησε την απώλεια του παιδιού της και ξεσήκωσε τη χώρα απαιτώντας την απονομή δικαιοσύνης αποφάσισε να ιδρύσει κόμμα για να κυβερνήσει την Ελλάδα; Ότι μια αρχηγός κοινοβουλευτικού κόμματος ανέλαβε τη νομική εκπροσώπηση οικογενειών για να ιδιοποιηθεί κομματικά τη λαϊκή αγανάκτηση; Ότι στήθηκε μια ολόκληρη συνωμοσιολογία «εμπειρογνωμόνων» γύρω από το ξυλόλιο και τα υποτιθέμενα άδεια βαγόνια, με την οποία ταυτίστηκαν ένα σωρό βουλευτές για να αυγατίσουν την εκλογική τους πελατεία; Ότι η εργαλειοποίηση της τραγωδίας παραβίασε κάθε κανόνα σεβασμού της μνήμης των θυμάτων;

Διαβάστε τη συνέχεια

Πηγή: www.athensvoice.gr