H περίπτωση του ελεεινού κύκλου διασημοτήτων περί τον δισεκατομμυριούχο επενδυτή Τζέφρι Έπσταϊν, με όλα τα εγκληματικά κατορθώματα τους, είναι από τα θέματα που απασχολούν έντονα την αμερικανική, ευρωπαϊκή και παγκόσμια δημόσια σφαίρα. Αλλά ελάχιστα έως καθόλου την ελληνική. Φυσικά, αυτή η απουσία βάζει και πάλι σε πειρασμό να μιλήσουν κάποιοι για «εθνική μας ιδιαιτερότητα». Ωστόσο δηλώνει επίσης πολλά και σημαντικά για ένα ζήτημα ουσίας: Τόσο για το ποιόν των ημεδαπών μέσων επικοινωνίας, συμβατικών, ψηφιακών και κοινωνικο-δικτυακών, όσο και για το πόσο χαμηλά έχει πέσει η ευαισθησία και η πολιτική ηθική ενός πάρα πολύ μεγάλου μέρους των «πολιτικά δραστήριων», του δημόσια ενεργού τμήματος της ελληνικής κοινής γνώμης. Ο επαρχιώτικος ελλαδοκεντρισμός είναι μόνον μία, η πιο αθώα, από τις πολλές πτυχές του φαινομένου.

Όμως το θέμα αποκαλύπτει πολλά, πολύ πιο σημαντικά, για την παγκόσμια κατάσταση στα πεδίο της ευαισθησίας, της πολιτικής ηθικής και της εν γένει προσωπικής ηθικής, εκείνων των κοινωνικών ομάδων που αποκαλούνται με τον όρο «οι ελίτ». Οικονομικών, πολιτικών, μιντιακών, καλλιτεχνικών και, last but not least, επιστημονικών ελίτ. Κακόφημος πια ο όρος ελίτ, όσο και η ετικέττα των υποτιθέμενων διωκτών των ελίτ, των λαϊκιστών· οι ηγέτες των δεύτερων συχνότατα είναι σαρξ εκ της σαρκός κάποιων από αυτές τις ελίτ, και κυρίως της ελίτ των πρώην επενδυτών ή χρηματοπιστωτικών συμβούλων.

Σ΄αυτόν τον κύκλο εκμαυλισμού, «χρήσης» και εμπορίας νεαρών γυναικών, συχνά ανηλίκων, φυσικά και των πιο σκοτεινών οικονομικών δοσοληψιών, Ρεπουμπλικανοί και Δημοκρατικοί Πρόεδροι, υψηλόβαθμοι πολιτικοί παράγοντες κάθε απόχρωσης, μοντέλα και αστέρες, συνωστίζονταν γύρω από τον δαιμονιακό παρακμία δισεκατομμυριούχο παιδεραστή, μαζί με κορυφαίους επιστήμονες, ακόμη και νομπελίστες. Ο υπερφιλελεύθερος Μπιλ Κλίντον, ο Γάλλος μεγάλος σοσιαλισταράς προστάτης του πολιτισμού Ζακ Λανγκ, από κοντά και ο εξ απορρήτων του Τόνι Μπλερ, ο αποκαλούμενος και «πρίγκηπας του σκότους» Λόρδος Πίτερ Μάντελσον, με τον λαϊκοφασίστα κυνηγό φιλελεύθερων Στιβ Μπάνον. Ο αριστεροκυνηγός Ντόναλντ Τραμπ και οι libertarians αναρχοκαπιταλιστές σπόνσορες του με τον γηραιό αναρχοαριστερίστα Νόαμ Τσόμσκυ, ο «φιλάνθρωπος» Μπιλ Γκέητς με τον Τζωρτζ Τσερτς και άλλους ναζιστικής κοπής ευγονιστές. Ο ίδιος ο Έπσταϊν με τον «great friend» Peter Thiel, ο Γούντι Άλλεν με τον Έλον Μασκ. Και πλήθος καθηγητών του MIT, του Χάρβαρντ και άλλων ελίτ πανεπιστημίων, με τον διαβόητο πρώην πρίγκηπα Άντριου Μαουντμπάττεν-Ουίνδσορ.

Ειδικά η εμπλοκή τόσων «αναζητητών της επιστημονικής αλήθειας» (Katha Pollit του περιοδικού Nation) σε τέτοιο βούρκο ψεύδους, απάτης και μισανθρωπίας, σοκάρει. Εξίσου θα 'πρεπε να φέρνει ρίγος στη σπονδυλική στήλη η ωμή μετατροπή του θηλυκού, ανήλικου ή μη, ανθρώπου (ως σώμα και ως πνεύμα) σε εργαλείο. Βλέπουμε επίσης την αδιαχώριστη συνάφεια του σεξουαλικού εκφυλισμού και της πλουτοκρατικής χλιδής με φασιστικές ή πρωτο-φασιστικές ιδεολογίες, η οποία ήδη τεκμηριώνεται, με τις γυναίκες - «εργαλεία» και άλλα, στον ένα από τους δύο πιο σκοτεινούς, «πραγματικά μηδενιστικούς σκοτεινούς στοχαστές της αστικής τάξης», Μαρκήσιο ντε Σαντ. Τώρα προστέθηκε και ο μεταμοντέρνος ελευθεριακός (libertarian) φασισμός. 

Ωστόσο, ιστορικοί και κοινωνιολόγοι με διαυγή όραση μπορεί να βγάλουν ένα συμπέρασμα πιο νηφάλιο: «Οι σοφοί μας τα 'χαν πεί, το ξέραμε καλά προς τα πού πάμε». Η συσσώρευση χρηματοοικονομικών πόρων σε συνδυασμό με κοινωνική ανισότητα τριτοκοσμικού τύπου, και η εμμονική στροφή των τεχνολογιών αιχμής προς τον ουτοπισμό, προς την ανέφικτη πλήρη αποδέσμευση από φυσικά και ηθικο-κοινωνικά όρια, ίσως έφερε ήδη τις ΗΠΑ σε εκείνη την όψιμη, δαιμονιακά παρακμιακή φάση του καπιταλισμού την οποία προέβλεψε ο Μαξ Βέμπερ· παρών και ο Βεμπεριανός «Τελευταίος Άνθρωπός» της, o διπρόσωπος σαν τον Ιανό:

«Ειδήμονες χωρίς πνεύμα, ηδονιστές χωρίς καρδιά (Fachmenschen ohne Geist, Genussmenschen ohne Herz). Και από πάνω, αυτές οι ασημαντότητες θα φαντασιώνονται πως υψώθηκαν σ’ ένα επίπεδο του ανθρώπινου πολιτισμού στο οποίο κανείς δεν έφτασε προηγουμένως».

Ήταν πολλά τα λεφτά σου, αείμνηστε γαλαντόμε Τζέφρι. Ακόμη πιο πολλή ήταν η γκλαμουριά της παρέας σου, των σπουδαίων κάθε λογής, της φιλοξενίας στο ιδιωτικό νησί σου, της κοινής πτήσης με το λίαρ τζετ σου. Πολλή και η «εξύψωση» την οποία αισθάνεται κάθε ελεεινός γέρος ή ψυχικά κενός προχωρημένης ηλικίας μεσήλικας, περιτριγυρισμένος από αγορασμένα κοριτσάκια. Για μερικούς ειδήμονες της γενετικής μηχανικής, της τεχνητής νοημοσύνης ή άλλων τεχνολογικών συρμών οδηγημένων σε τροχιές αμφίβολης επιστημονικότητας, κατά τα άλλα «σπασίκλες με παρωπίδες» όπως λέει ένας από αυτούς (ή δέκα μεταπτυχιακά αλλά παιδεία καράβλαχου, όπως θα έλεγε ένας κοινός θνητός), αυτή η γκλαμουριά μπορεί να ήταν εκτυφλωτική. Δεν έβλεπαν, δεν καταλάβαιναν· μόνον (δι)έπρατταν.

Από πού ελπίδα; Ακόμη κι αν κάποτε άρεζε σε πολλούς ως ηθοποιός ο Γούντι Άλλεν, ακόμη κι άν κάποτε ο Τσόμσκυ περνούσε σε κάποιους κύκλους για τέρας γνώσεων και πολιτικής ευθυβολίας με ετικέτα «αριστερή», ακόμη και άν κάποια δόση θαυμασμού πάντα αξίζει σ΄ ένα Νόμπελ, όσοι τώρα εκπλήττονται δεν είναι όλοι αναγκαστικά και ισοβίως ηλίθιοι. Οι άνθρωποι συχνά δεν χάνουν την ικανότητα να μαθαίνουν δια βίου· γι΄ αυτό ακριβώς μπορούν να είναι όντα ευφυή, λογικά και ηθικά. συνέχεια εδώ