Σήμερα στη χώρα μας, ανάμεσα σε άλλα, υπάρχουν και κόμματα χωρίς πολιτικό υπόβαθρο, πολιτικοί χωρίς συγκρότηση, αγενείς, γεμάτοι μίσος για τον αντίπαλο, προσκολλημένοι σε αρχέτυπα, με άγνοια για τα βασικά οικονομικά μεγέθη της χώρας,με μόνη έγνοια τους την ψηφοθηρία και τη βουλευτική έδρα, με βασική επιχειρηματολογία βασισμένη στο λαϊκισμό, σκάνδαλα που βγαίνουν στο φως σε καθημερινή βάση με την ατιμωρησία να είναι παρούσα, με το Δημόσιο το μεγάλο εδώ και χρόνια ασθενή, με ένα κράτος χωρίς αξιόλογο παραγωγικό μοντέλο, σε ένα ασταθές διεθνές περιβάλλον.

Χωρίς να έχω λοιπόν καμία διάθεση μηδενισμού της εξέλιξης της κοινωνίας μας, θα έλεγα ότι πρέπει να προβληματιστούμε με έντονη ανησυχία.

Το ‘κεφάλαιο’ της Νεολαίας μας, από το οποίο θα έπρεπε να αντλούμε αισιοδοξία πρέπει να το διαβάσουμε προσεκτικά. Κατ’ αρχήν εδώ και αρκετά χρόνια είναι αυτή η γενιά που περνάει χειρότερα από τη γενιά των γονιών της.

Ένα μεγάλο μέρος της βρίσκεται σε τρομερό και επώδυνο αγώνα για τη μάθηση, τη δημιουργία και την επιβίωση. Ένα άλλο μέρος της φαίνεται να θέλει να είναι διαφορετικό από τις προηγούμενες γενιές, αλλά χωρίς να μπορεί να καθορίσει τι ακριβώς σημαίνει αυτό.

Σε ένα άλλο μέρος της προσφέρεται μια καλοζωία, χωρίς ακόμη να έχει κάνει τίποτα για να τη δικαιούται και ένα ευτυχώς μέρος της διακηρύσσει, ότι είναι αναρχική χωρίς καν να σκεφθεί να καθορίσει τι ακριβώς σημαίνει αυτό. Φαίνεται να θέλει να γκρεμίσει το παρελθόν και το παρόν, χωρίς να γνωρίζει τι θα οικοδομήσει στη θέση του, χωρίς να σκοτίζεται για τις στερήσεις που αυτή η κατεδάφιση θα προκαλέσει. Θα το σκεφθεί μετά την καταστροφή, καθισμένη πάνω στα ερείπια.

Σε αυτό λοιπόν το χάος των ιδεών και των συγκρούσεων πολλοί είναι αυτοί που κηρύσσονται υπέρ της θεραπείας με ολοκληρωτικό κράτος κάθε χρώματος, ανάλογα των τάσεων εκείνου που μπορεί να επιβληθεί. Εκείνο που τους ενδιαφέρει είναι η τάξη του ολοκληρωτικού κράτους.

Πρόκειται για θεραπεία που αναστέλλει προσωρινά τα συμπτώματα του κακού, αλλά που στην πράξη καθιστά την ασθένεια σοβαρότερη. Θίγοντας την ελευθερία και την αξιοπρέπεια του ατόμου, που αξίζουν όσο και η ζωή καθιστά την έλλειψη προσανατολισμού βαθύτερη και εντείνει το κακό μέχρι σε εκείνο το σημείο που ο έλεγχος του θα είναι αδύνατος. Πρόκειται για την εξασφάλιση του σήμερα με τίμημα το χάος του αύριο.

Σε αυτό λοιπόν το χάος των ιδεών και του κάθε είδους εμφυλιοπολεμικών συγκρούσεων αναρωτιέται κανείς αν υπάρχει λύση. Πιστεύω ότι η προσφυγή στους αριθμούς και τα οικονομικά μεγέθη φωτίζει μερικά το αδιέξοδο. Η Πολιτική αφορά κυρίως αριθμούς και οικονομικά μεγέθη. Γκουγκλάρω και μεταφέρω:

ΑΕΠ : 307 δις

Δημόσιο χρέος : 400 δις, 1,32%

Συμβολή στο ΑΕΠ : Πρωτογενής τομέας 3,8%

Δευτερογενής 10,8%

Κατασκευές 18%

Τριτογενής ( υπηρεσίες, τουρισμός, τράπεζες, εμπόριο ) 67%

Ποιός λοιπόν αλήθεια πιστεύει ότι με αυτούς τους δείκτες η χώρα έχει μέλλον; Αν σε αυτούς τους δείκτες προσθέσεις τη γενικευμένη διαφθορά, την ανυπαρξία της Δημόσιας Διοίκησης και το εμφυλιοπολεμικό κλίμα που υπάρχει σήμερα, τότε δεν ξέρω κατά πόσο μπορούμε να είμαστε αισιόδοξοι για τη χώρα.

Πάνω λοιπόν από την κάλπη το ερώτημα που μπαίνει κατά την προσωπική μου γνώμη, χωρίς ίχνος συναισθηματισμού παρά μόνο με κοινή λογική είναι : Ποιός ή ποιό μέτωπο δυνάμεων μπορεί να βελτιώσει αυτούς τους δείκτες. Ποιός ή ποιό μέτωπο δυνάμεων μπορεί να φέρει ανάπτυξη στη χώρα. Ποιός ή ποιό μέτωπο δυνάμεων μπορεί δηλαδή να αυξήσει την Πίτα και δεν θέλω να σταθώ στο Έωλο ερώτημα - Ανάπτυξη για ποιόν και με ποιόν - γιατί ξεφεύγει από τα όρια του κειμένου.

Δεν είμαι αυτός που θα προτείνει λύση στο τεράστιο πολιτικό αδιέξοδο που εμφανίζεται σήμερα μπροστά σε πλήθος συμπολιτών μας, αλλά θα καταλήξω λέγοντας αυτονόητα και χιλιοειπωμένα πράγματα, που πρέπει όμως να τα θυμίζουμε συνεχώς: Ο κοινοβουλευτισμός και η Δημοκρατία είναι το πολίτευμα όπου η εξουσία πηγάζει από το λαό

ασκείται από τον ίδιο - άμεσα ή έμμεσα - και υπηρετεί τα συμφέροντα του. Βασίζεται στις αρχές της ελευθερίας, της ισότητας, της λαϊκής κυριαρχίας και του κράτους δικαίου.

Είναι όμως δύσκολο πολίτευμα γιατί πρέπει να την προστατεύεις συνεχώς για να μη γίνει ‘καχεκτική’.