Στη μια οθόνη παίζει ο Βενιζέλος. Δίνει τη μία συνέντευξη μετά την άλλη, συντονίζει και ενορχηστρώνει την αντιπολίτευση στη συνταγματική αναθεώρηση του Κυριάκου Μητσοτάκη. Εχει αναλάβει ατύπως αρχηγός. Διατυπώνει τα επιχειρήματα, εξηγεί την σκοπιμότητα του πρωθυπουργικού σχεδίου, απαντά στις επιθέσεις Μαρινάκη και φτιάχνει το πολιτικό κλίμα. Το ΠΑΣΟΚ παρακολουθεί αμήχανα. Καθόλου παράδοξο. Ποιος από την σημερινή ηγεσία του κόμματος θα μπορούσε να κάνει τη δουλειά; Ποιος διαθέτει την αξιοπιστία και τη δύναμη πειθούς του Ευάγγελου; Περιορίζονται στη γνωστή μίρλα, που μάλλον εξυπηρετεί και τα σχέδια του πρωθυπουργού.
Και ποιος είναι ακριβώς ο Ευάγγελος Βενιζέλος; Ο πρώην αρχηγός του κόμματος, ο κατ΄ εξοχήν εκφραστής της "ηρωικής φάσης" του Κινήματος. Δηλαδή της εποχής εκείνης, όταν κανείς δεν ήθελε και δεν είχε το θάρρος και το στομάχι να αναλάβει την ευθύνη των επώδυνων αποφάσεων για τη σωτηρία της χώρας και έμελλε στο ΠΑΣΟΚ και στα στελέχη του, να σηκώσουν το βαρύ φορτίο. Και ας ήξεραν ότι αυτοκτονούν πολιτικά.
Και πού βρίσκεται σήμερα ο Ευάγγελος Βενιζέλος; Εκτός κόμματος και εκτός Βουλής, γιατί το κόμμα του ήθελε να ξεχάσει τα πεπραγμένα της συγκυβέρνησης, "ντρεπόταν" γιατί κυβέρνησε με τη Δεξιά (προφέρεται Δεξκσιά) και ήθελε να αποστασιοποιηθεί από τα μνημόνια.
Εβλεπε τον κόσμο να έχει φύγει αριστερά και ήθελε να τους δελεάσει και πάλι, να τους πάρει πίσω από τον Τσίπρα. Η τότε αρχηγός Φώφη Γεννηματά δεν έβρισκε καν μια θέση για τον κ. Βενιζέλο στο ψηφοδέλτιο Επικρατείας. Και κάπως έτσι εκείνος εφηύρε τη Μετα-πολιτική.
Στην άλλη οθόνη παίζει ο Γιάννης Παναγόπουλος. Πιο ΠΑΣΟΚ δεν γίνεται. Ισόβιος πρόεδρος της ΓΣΕΕ, εξελέγη για πρώτη φορά το 2006 παρακαλώ. Πώς και δεν βρέθηκε ποτέ καλύτερος υποψήφιος, 20 χρόνια τώρα; Πώς το ΠΑΣΟΚ κατέρρευσε, αλλά ο κ. Παναγόπουλος παρέμεινε στη θέση του; Μυστήρια πράγματα ή μήπως η ερμηνεία είναι αυτή η διαπλοκή, τόσο χαρακτηριστικά ΠΑΣΟΚ και αυτή, της μάχης των ιδεών, της ιδεολογίας δηλαδή, ως άλλοθι μιας προσοδοφόρας καριέρας στις σκοτεινές αίθουσες της κρατικής και της συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας;
Διαβάστε τη συνέχεια
Πηγή: www.capital.gr