Εννοείται πως για κάθε ορθολογιστή και μετριοπαθή δημοκράτη Ευρωπαίο, η τυφλή βία, οι καταστροφές και οι λεηλασίες των νεανικών ταραχών στο Παρίσι και τη Γαλλία αποτελούν μηδενιστικά, ολέθρια κοινωνικά χαρακτηριστικά αυτού του νεόφυτου κινήματος. Τα αναγραφόμενα στα χαρτιά αιτήματα των εξεγερμένων νέων είναι μαξιμαλιστικά, απραγματοποίητα και προσχηματικά. Δεν υπάρχει συγκροτημένη πολιτική και καταρτισμένη πολιτική συνείδηση σε αυτές τις αναταραχές. Ακολουθούν τους ταραξίες νέους και άλλοι μεγαλύτεροι ακροαριστεροί, μα το ταραχοποιό κίνημα παραμένει χωρίς πολιτική συγκρότηση, χαμένο μέσα στην οργή του. Το κόμμα του Μελανσόν, Ανυπότακτη Γαλλία, προσπαθεί να τους τραβήξει, να τους παρασύρει στους στόχους του και να τους καθοδηγήσει, μα αυτό παραμένει δύσκολο.
Οι αναταραχές αυτές φέρνουν το χάος, τις υλικές φθορές, τα ανθρώπινα θύματα της βίας σε διαδηλωτές και αστυνομικούς και βέβαια στρώνουν τον δρόμο, στη σχεδόν βέβαιη πλέον, έτσι, επικράτηση της Λε Πεν στις προσεχείς προεδρικές εκλογές... Τότε θα προσπαθήσει αυτή να επιβάλλει την τάξη και την ασφάλεια, δεν ξέρουμε όμως με ποιο αποτέλεσμα... Ίσως να οδηγήσει σε έναν ακόμη βαθύτερο διχασμό της γαλλικής κοινωνίας, ενώ τώρα υπάρχει έστω υπολειτουργώντας, το πολιτικό Κέντρο (Λεκορνύ, Μακρόν, Φιλίπ, Ατάλ κ.α.).
Υπάρχουν πολλοί λόγοι για τους οποίους στην Ελλάδα δεν μπορεί να γίνει τέτοιος καταστροφικός χαμός για την παιδεία όπως στη Γαλλία:
1) Η Γαλλία έχει συνεχιζόμενη παράδοση άγριων εξεγέρσεων από την επανάσταση του 1789... 2) Στη Γαλλία έχουμε εδώ και καιρό αδύναμη κυβέρνηση μειοψηφίας που δεν μπορεί να νομοθετήσει στη βουλή τους, ούτε καν να ψηφίσει προϋπολογισμό (φοβερό χάντικαπ)... Στην Ελλάδα έχουμε συνεχώς ισχυρή και σταθερή κυβέρνηση Μητσοτάκη που θα ξανακερδίσει τις προσεχείς εκλογές. 3) Και στην Ελλάδα έχουμε σημαντικότατα προβλήματα στην παιδεία που χρονίζουν, μα στη Γαλλία οργανώνονται και ξεσηκώνονται αγρίως, γρήγορα, τα αντίστοιχα κινήματα, που έχουν επιθετικό, δυναμικό παρελθόν (βλέπε και Μάη του ΄68).
4) Στη Γαλλία βάζει μπουρλότο μια δυναμικότατη, σκληρή αριστερά με το κόμμα του Μελανσόν επικεφαλής, και στη δυσαρέσκεια συμμετέχουν υπόγεια κι οι πολυπληθείς ακροδεξιοί (συμμετέχουν σήμερα στις αναταραχές κι οι μπαχαλάκηδες, οι αναρχικοί, οι ισλαμιστές νέοι μετανάστες, οι παραβατικοί αλήτες, οι «σπάστες», οι δυσαρεστημένοι κι αποπροσανατολισμένοι και οι παραζαλισμένοι από το ισχυρό εξεγερσιακό κύμα). Στην Ελλάδα η ακροδεξιά είναι διαιρεμένη και ανίσχυρη και η αριστερά διασπασμένη και ξεδοντιασμένη, το κόμμα του Τσίπρα που είναι το δυνατότερο αριστερό κόμμα, σήμερα, δεν έχει τη διάθεση ούτε τη δύναμη, να τα κάνει όλα μαντάρα λόγω του σοσιαλιστικού rebranding του Τσίπρα. Δεν θέλει να ξαναδώσει αφορμές να κατηγορηθεί για καταστροφές στην Αθήνα όπως ο ΣΥΡΙΖΑ. Το ΚΚΕ είναι νομότυπο, δεν ανέχεται τα πλιάτσικα που ανέχονται στη Γαλλία...
5) Και κυριότερο. Αναφορικά με τις καταστροφές στη Γαλλία και το Παρίσι ειδικότερα, το υπέδαφος αποτελούν τα αντιτιθέμενα κι έξαλλα πλήθη των νεαρών μουσουλμάνων ισλαμιστών, προετοιμασμένων από την ισλαμιστική προπαγάνδα στα τζαμιά και στα ισλαμικά στέκια και «σχολεία». Στην Ελλάδα, παρ΄όλο που έχουμε παράνομα μικρά τζαμιά, οι μουσουλμάνοι είναι σχετικά ανοργάνωτοι, αν εξαιρέσεις τον σύλλογο των Πακιστανών, και τους ενδιαφέρει η οικονομική επιβίωση γιατί πεινάνε, ενώ στη Γαλλία τους ενδιαφέρει η εξουσία, η πολιτική & θρησκευτική διείσδυση στην κοινωνία. Έχουν ήδη κάποια θέση στην κοινωνία, πολλοί από την εποχή των μεταναστών πατεράδων τους, και τους ενδιαφέρουν στόχοι προχωρημένοι (νησίδες εξουσίας, ισχύς στην εκπαίδευση και σε τοπικό επίπεδο, πολιτική εξουσία, προσηλυτισμός, εξισλαμισμός, κ.λπ.)... Εδώ οι μωαμεθανοί κατά κάποιον τρόπο ελέγχονται, έστω ανεπαρκώς, εκεί είναι ανεξέλεγκτοι, ερχόμενοι με τα σοβαρά κοινωνικά κι οικονομικά προβλήματά τους από τα προβληματικά αστικά γκέτο. Κοινό χαρακτηριστικό το ότι είναι κλεισμένοι στον προβληματικό κοινοτισμό τους…