Τα τελευταία χρόνια αναδύθηκε στη χώρα ένα παράξενο ανθρωπολογικό είδος: οι «αναξιοποίητοι της ιστορίας».
Πρόκειται για συμπολίτες μας που τιμήθηκαν με υψηλές θέσεις στον δημόσιο βίο. Οι οποίοι όμως, αφού εισέπραξαν όλες τις τιμές της εξουσίας, μόλις αφυπηρέτησαν, συμπεριφέρονται ωσάν η "Θεία Πρόνοια" να όρισε το αντίθετο: ότι πρέπει να βρίσκονται μόνιμα σε ανώτερα και ανώτατα πολιτικά και πολιτειακά αξιώματα.
Οπότε, το γεγονός ότι η χώρα πορεύεται χωρίς αυτούς – και μάλιστα καλύτερα – το αντιμετωπίζουν σαν ρητή παραβίαση των επιταγών της «Θείας Πρόνοιας», δηλαδή ως «έγκλημα καθοσιώσεως».
Με συνέπεια να μας πνίγουν συνεχώς με την ακατάσχετη φλυαρία της χολερικότητας που γεννά η ανικανοποίητη βουλιμία, από την οποία όμως απουσιάζει επικίνδυνα η έννοια της ευθύνης.
Και κυρίως η ευθύνη για το χάος, στο οποίο οδηγεί η συλλογική τρέλα, όπου επιδιώκουν να μας παγιδεύσουν, ως μοναδική τους εκδίκηση για την αχαριστία μας να μην ταυτιστούμε ισοβίως με το «μεγαλείο» τους.
Επ’ αυτού, σε παλαιότερο κείμενο ο υπογράφων επεσήμανε: «....δεν υπάρχει κανένα μέσον για να προστατευτούμε από τους κινδύνους μιας συλλογικής ύβρεως. Να προστατευτεί δηλαδή ένας λαός από την τρέλα του. Είναι ο λόγος, για τον οποίο η δημοκρατία χαρακτηρίζεται τραγικό καθεστώς.
Η δημοκρατία εν τέλει σώζεται. Και αυτό, χάρις σε έναν ανθρώπινο τύπο που η ίδια δημιουργεί και την προστατεύει από την «ύβριν». Δεν ξέρω να τον περιγράψω. Αν όμως κάποιος με ρωτήσει, μπορώ να δώσω όνομα υποδείγματος: Κατερίνα Σακελλαροπούλου".
Στην συζήτηση λοιπόν με τον Ηλία Κανέλλη που διεξήχθη στις 12-3-2026 στο Ωδείο Αθηνών, στo πλαίσιο των εκδηλώσεων του «Books Journal” “Κι αυτοί είναι η Ελλάδα” και σε ερώτηση του τελευταίου αν πικράθηκε που δεν ξαναπροτάθηκε για Πρόεδρος της Δημοκρατίας, η Κα Σακελλαροπούλου απάντησε περίπου τα εξής: «Από την στιγμή που τιμήθηκα με τα αξιώματα στα οποία με ανέδειξε ο πολιτεία, θα ήταν ύβρις η οποιαδήποτε πικρία για την μη επανεκλογή μου».
Η απάντησή της αυτή και ιδιαίτερα η επισήμανση της έννοιας της ύβρεως, επιβεβαιώνει αυτό που διέλαβε ο υπογράφων στο παλιότερο κείμενό του. Ότι δηλαδή το υπόδειγμα του ανθρώπινου τύπου που δημιουργεί η δημοκρατία για να προστατεύεται από την «ύβριν», είχε όνομα: Κατερίνα Σακελλαροπούλου.
Που πάει να πει πως, απέναντι στο ήθος των «αναξιοποίητων της ιστορίας», υπάρχει ενεργός ο πολιτισμός της Δημοκρατίας.
Του οποίου φορέας είναι ο ανθρώπινος τύπος που η ίδια η Δημοκρατία γεννά και τον εκπροσώπησε η Κατερίνα Σακελλαροπούλου και με την στάση της κατά την αποχώρησή της από την εξουσία.
Είναι αυτό που φάνηκε στο χειροκρότημα.
Το οποίο πρέπει να ήταν το πιο θερμό της ζωής της.
Διότι, με την στάση της έφερε το αισιόδοξο μήνυμα ότι «υπάρχει και αυτή η Ελλάδα»!
Πηγή: booksjournal.gr