Οι συγκυρίες παίζουν καταλυτικό ρόλο στην εξέλιξη μιας υπόθεσης. Αν τις αξιοποιεί μια ηγεσία, αλλάζει το πεπρωμένο της χώρας της, αν τις αγνοήσει, παραμένει η χώρα στάσιμη και όλα πάνε επί τα χείρω

• Οι άραβες πολίτες του Ισραήλ αποτελούν το 20% του γενικού πληθυσμού, δύο κόμματα της αραβικής κοινότητας κατέβηκαν στον εκλογικό στίβο και κέρδισαν 19 έδρες (11, Κοινή Λίστα, 8, Ρααμ) στην από 120 έδρες Κνεσέτ. Η αριθμητική λέει «έκπληξη», η λογική λέει πως η αραβική κοινότητα σήκωσε το χέρι της και είπε «είμαστε και εμείς εδώ, θέλουμε να ακουστεί η φωνή μας, έχουμε και εμείς έναν ρόλο».

• Οι δυσκολίες, είναι πολλές, και προέρχονται από εκείνα τα κόμματα της αντιπολίτευσης που διστάζουν την ενός είδους συνεργασία με τα αραβικά κόμματα. Η ισραηλινή «Maariv» γράφει ότι «στελέχη του αντιπολιτευόμενου μπλοκ εξετάζουν το ενδεχόμενο επιστροφής στην απευθείας εκλογή πρωθυπουργού, χωρίς τη διάλυση της Κνεσέτ, μετά τα ασαφή αποτελέσματα των εκλογών για την 26η Κνεσέτ στο Ισραήλ. Για παράδειγμα, θα αρκούσε η υπερψήφιση από 56 βουλευτές της Κνεσέτ, με 53 ψήφους κατά και 11 αποχές. Ωστόσο, το σενάριο αυτό εξαρτάται από πολιτικές συμφωνίες που δεν έχουν επιτευχθεί ακόμη – και συγκεκριμένα από τη διάθεση των Μπένετ και Λίμπερμαν να στηρίξουν μια τέτοια κίνηση». (31/10). Οι δισταγμοί των πιο πάνω δύο, έρχονται ακόμα και όταν ο Β. Νετανιάχου σε «βίντεο διάρκειας 56 δευτερολέπτων (πριν τις εκλογές) είπε στους Ισραηλινούς «ότι η οικονομία της χώρας τους είναι βέβαιο πως θα καταρρεύσει και ότι θα πρέπει να στραφούν σε ένα «εναλλακτικό οικονομικό σύστημα», χρησιμοποιώντας «νομίσματα που παρακάμπτουν αυτό [το σύστημα]» (Πηγή: Haaretz, 31-10). Ακόμα και στο σενάριο «υπερψήφιση από 56 βουλευτές, με 53 ψήφους κατά και 11 αποχές» οι ψήφοι της αραβικής κοινότητας είναι το κλειδί της αλλαγής.

• Το Ισραήλ είναι στην επικαιρότητα, η Κύπρος αποχώρησε, μπήκε στο περιθώριο. Βέβαια, άλλες οι κυπριακές συνθήκες, με άλλα περιεχόμενα, αλλά πολλά έχουν κοινή βάση. Ας πούμε, αν διαβάζεις τις συγκυρίες, αν μπορείς να σηκώσεις το βάρος της ευθύνης που σου αναλογεί

• Παράδειγμα, τα τρία χρόνια, 2003-04-05. Το 2003, Υπογραφή Συνθήκης Προσχώρησης στην ΕΕ. Το 2004, Ένταξη, και το 2005, έναρξη ενταξιακών συνομιλιών ΕΕ-Τουρκίας. Η Κύπρος, αντί να σηκώσει το χέρι της και να καθοδηγήσει τις εξελίξεις, κρύφτηκε, έκλαψε, ξεγέλασε-αλλά μόνο τον εαυτό της. Πολλά από όσα παρατηρούμε σήμερα (αγωγοί, GSI, EastMed, Navtex, μνημόνια κλπ), οφείλονται, εν πολλοίς, στην τότε στάση της Ε/Κ ηγεσιας-με τη βοήθεια του έλληνα πρωθυπουργού Καραμανλή Β’, γνωστού και ως «άσ’ το γι’ αργότερα». Η E/K ηγεσία εττούμπαρε ολόκληρη την στρατηγική επίλυσης των προβλημάτων στην περιοχή. Τα 15 κράτη- μέλη της ΕΕ ομόφωνα ψήφισαν (1999): επίλυση κυπριακού, Ελλάδα- Τουρκία στη Χάγη για τις διαφορές τους στα «αιγαιακά», εισιτήριο για έναρξη ενταξιακών συνομιλιών ΕΕ-Τουρκίας. Η Κύπρος με μια διαφορετική αντιμετώπιση των ζητημάτων, όχι μόνο θα επέλυε τα δικά της, αλλά αξιοποιώντας την πολιτική της (τότε) διεύρυνσης της ΕΕ, θα γινόταν η ίδια καταλύτης της αλλαγής στην περιοχή. Σήμερα βλέπουμε το αποτέλεσμα εκείνης της πολιτικής σε ολόκληρο το εύρος των αντιπαραθέσεων στην περιοχή.

• Προφανώς άλλο το πεδίο στο Ισραήλ, άλλο το δικό μας. Μετρά, όμως, το αν μπορούμε να εκτιμήσουμε αυτό που έρχεται. Αν αξιοποιούμε τις συγκυρίες που (και) εμείς μπορούμε να οικοδομούμε, άρα, αν έχουμε τη θέληση να εργαστούμε για να κατακτήσουμε τα θεμελιώδη δικαιώματα όλης της Κύπρου