Στο φουαγιέ του Δημοτικού Θεάτρου Πειραιά, ο χρόνος γύρισε αυτές τις μέρες αρκετές δεκαετίες πίσω, στα χρόνια της Σοβιετικής Ένωσης και του «υπαρκτού σοσιαλισμού». Κάποιοι, παλιοί αριστεροί οι περισσότεροι, τον είχαν ζήσει από πρώτο χέρι, κάποιοι άλλοι, οι νεότεροι κυρίως, τον ζουν τώρα από δεύτερο.

Ο λόγος γίνεται για την περίοδο εκείνη της ιστορίας που ανέτειλε με την επανάσταση των Ρώσων μπολσεβίκων και θάφτηκε κάτω από τα ερείπια του τείχους του Βερολίνου. Μια περίοδο που χώρεσε τις ελπίδες και τα όνειρα των κολασμένων της γης για να τα μετατρέψει σε ένα φρικτό εφιάλτη.

Την αφορμή την έδωσε η Σβετλάνα Αλεξίεβιτς (Νόμπελ λογοτεχνίας 2015), που πήγε «από άνθρωπο σε άνθρωπο κι από φωνή σε φωνή» για να συλλέξει τις ιστορίες της. Αυτή την αφορμή άδραξε η Βίλια Χατζοπούλου για να στήσει τη δουλειά της και να μεταφέρει, με αξιοθαύμαστη μαεστρία, τα σύνθετα μηνύματα του έργου στο σύγχρονο θεατρικό κοινό.

Ο «Χρόνος από δεύτερο χέρι» ξετυλίγεται σε μια κουζίνα, εκεί όπου μαζευόντουσαν στον ελεύθερο χρόνο τους οι συγγενείς και οι φίλοι για να χαλαρώσουν και να πουν τις ιστορίες τους. Κοινός παρονομαστής όλων των διηγήσεων ο ακραίος παραλογισμός, η στυγνή καταπίεση και ο σταλινισμός. Η ανθρώπινη ζωή δεν έχει καμιά αξία μπροστά στο «καλό» του κόμματος.

Διαβάστε τη συνέχεια

Πηγή: www.athensvoice.gr