«Η λογοτεχνία, λοιπόν, είχε αποτύχει. Η δουλειά γινόταν από τις ταινίες και την τηλεόραση. Η συνείδηση της μάζας και η κουλτούρα της χώρας σερνόταν στην ατέλειωτη λάσπη. Η αμερικανική συνείδηση κατέληξε να αναπτύσσεται από τις κολακευτικές θρησκοληψίες των εκδοτών εφημερίδων της επαρχίας και των εκπαιδευτικών της επαρχίας , από την άθλια, οργανωμένη θρησκεία, μια άμορφη δύναμη γεμάτη από τους φόβους όλων των χριστιανών που απέμειναν για να γεμίσουν τα κενά που άφησε η αρχική ανδρεία των σκαπανέων και αυτοί οι τελευταίοι χριστιανοί απλώς δεν ήταν τόσο ανδρείοι. Αυτό ήταν το σύστημα της λάσπης.
Το άλλο ήταν οι γιοί των μεταναστών. Πολλοί απ’ αυτούς μισούσαν την Αμερική, τη μισούσαν για όσα υποσχόταν και δεν παρείχε, όσες ευκαιρίες αποκάλυπτε και όσα εξαιρούσε από την αληθινή ευκαιρία. Οι γιοί αυτών των μεταναστών και οι γιοί των γιών κατέλαβαν τις πόλεις κι άρχισαν να τις διοικούν, ψηλά στον αέρα και κάτω χαμηλά στο έδαφος. Λήστευαν και λεηλατούσαν και δεν υπήρχε αμερικανική πόλη που να μην έγινε πιο αποτρόπαια μέσα στα τελευταία πενήντα χρόνια…
Η μισή Αμερική έγινε ημίτρελη από τα κρυολογήματα, τα γιατρικά, το άσθμα και τις αλλεργίες, τα νοσοκομεία και τους διάσημους χειρουργούς με νυστέρια, πρόνοιες και σχέδια και επιτροπές και πλήξη, πλήξη μεταδιδόμενη σαν πανώλη στα βάθη της χώρας. Η άλλη μισή Αμερική έγινε πίθηκος και οι μοτοσυκλέτες άρχισαν να μουγκρίζουν σαν λιοντάρια σε ολόκληρη τη χώρα και όλα τα κτήνη όλης της θαμμένης ιστορίας της Αμερικής συντόνισαν τη συχνότητα τους και ετοιμάστηκαν να χωθούν στην αγορά. Σκεφτόταν κάποιος την Αμερική και στο μυαλό του ερχόταν η ασπιρίνη, οι διαφημίσεις κουζινών και το αίμα. Στο μυαλό ερχόταν το Βιετνάμ...».
Ο Νόρμαν Μέιλερ, δραματικός, καυστικός, πολλές φορές προκλητικός, ακόμη και συχνά αντιφατικός, είτε με τα κείμενα του της «Νέας Δημοσιογραφίας», στα οποία εμπότιζε το ρεπορτάζ με τη δημιουργική φαντασία και τη λογοτεχνική γραφή ή στα καθαρά λογοτεχνικά κείμενα του, δεν έπαυε ποτέ να είναι ένα από τους σκληρότερους ανατόμους της αμερικανικής πολιτικής και πολιτιστικής σκηνής, πέθανε σαν σήμερα στις 10 Νοεμβρίου του 2007.
(Φωτό: Oliver Mark)