Το πραγματικό πρόβλημα των ημερών δεν είναι το καλώδιο. Είναι η ανεπίλυτη μοναδική μας διακηρυγμένη διαφορά με την Τουρκία, δηλαδή η οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας και της Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης (ΑΟΖ) στο Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο. Όσο θα εκκρεμεί η επίλυση της διαφοράς τόσο θα παρουσιάζονται καλωδιακά και όχι μόνο προβλήματα στις σχέσεις με τους γείτονές μας. Και τόσο θα πρέπει να παίζουμε με λέξεις όπως αδειοδότηση, ενημέρωση, συντονισμός κλπ για να βρίσκουμε κάποιον εύσχημο τρόπο να αποφευχθούν αχρείαστες όσο και επικίνδυνες εμπλοκές.

Ο λόγος της συνεχιζόμενης εκκρεμότητας είναι γνωστός. Το επικαλούμενο κι από τις δύο πλευρές Δίκαιο της θάλασσας - παρ’ όλο που η Τουρκία αρνείται να το επικυρώσει - αποτελεί μια στέρεη βάση για διαπραγματεύσεις αλλά δεν επιλύει αυτομάτως όλα τα ζητήματα λόγω της γεωγραφικής πολυπλοκότητας και των ιδιομορφιών της θαλάσσιας περιοχής. Σε μια ενδεχόμενη έναρξη των σχετικών συζητήσεων, οι δύο πλευρές πρέπει να είναι έτοιμες για αμοιβαίες υποχωρήσεις από τις θέσεις με τις οποίες έχουν γαλουχίσει επί δεκαετίες τους δύο λαούς, κάτι που είναι πολύ αμφίβολο και πολιτικά ασήκωτο.

Σε ότι μας αφορά, την ουσία του προβλήματος την είπε ο Σωτήρης Βαλντέν σε πρόσφατη συνένετευξή του: «η κυβέρνηση υποχωρεί στις πιέσεις των εθνικιστών, είτε αυτοί βρίσκονται στο εσωτερικό της είτε έξω από αυτήν. Δεν τολμά να πιάσει τον ταύρο από τα κέρατα, δηλαδή να προχωρήσει σε απευθείας συζήτηση με τους Τούρκους». Μόνο ένας απ’ ευθείας διάλογος στηριγμένος από την πλευρά μας σε μια ευρύτατη πλειοψηφία των πολιτικών δυνάμεων θα μπορούσε να ανοίξει το παράθυρο της λύσης αγνοώντας τους εμπόρους του υπερπατριωτισμού. Μέχρι τότε, οι τύχες της χώρας θα κρέμονται από ένα καλώδιο.