Η πρόσφατη τοποθέτηση του με άρθρο στον Τύπο του τότε υπουργού Δημήτρη Ρέππα επαναφέρουν τη γνωστή αφήγηση ότι η κρίση των Ιμίων αξιολογείται ως επιτυχής επειδή αποφεύχθηκε η στρατιωτική σύγκρουση. 

 Πρόκειται για εύλογο επιχείρημα στο επίπεδο της άμεσης crisis management. Ωστόσο, σε όρους στρατηγικής ανάλυσης, το κρίσιμο ερώτημα δεν είναι μόνο η τελική αποκλιμάκωση, αλλά αν η Ελλάδα διέθετε επαρκή αποτροπή, σαφές strategic signaling και ξεκάθαρες κόκκινες γραμμές πριν και κατά τη διάρκεια της κρίσης.

Η κριτική από στρατιωτικής πλευράς αναδεικνύει ότι η πολιτική διαχείριση υποκατέστησε τη στρατηγική, οδηγώντας σε ασάφεια ως προς το status quo και σε precedent που επηρέασε διαχρονικά τη συμπεριφορά της Τουρκίας σε αντίστοιχες κρίσεις χαμηλής έντασης.  Με αυτή την έννοια, το πρόβλημα δεν ήταν η αποφυγή της σύγκρουσης, αλλά το κόστος στην αξιοπιστία της αποτροπής και στον έλεγχο της κλιμάκωσης.

 Τριάντα χρόνια μετά, η συζήτηση έχει αξία όχι ως αναδρομικός καταλογισμός ευθυνών, αλλά ως case study για το πώς η απουσία συνεκτικού strategic framework και πολιτικο-στρατιωτικού συντονισμού μπορεί να μετατρέψει μια τακτική αποκλιμάκωση σε στρατηγικό μειονέκτημα. 

 Σε ένα περιβάλλον αυξημένης γεωπολιτικής ρευστότητας, τα διδάγματα των Ιμίων παραμένουν επίκαιρα.