«Μην ακούς που γκρινιάζουν. Φίνα περνάνε οι Έλληνες. Δοκίμασε να βρεις τραπέζι σε εστιατόριο δίχως να έχεις κάνει κράτηση. Και δεν μιλάω μόνο για το κέντρο της Αθήνας… Αν θες να “δραπετεύσεις” -τι σαχλή έκφραση- για δυό μέρες τα Χριστούγεννα, βιάσου! Η πληρότητα στους δημοφιλείς προορισμούς αγγίζει ήδη το 96%.»
«Σε τι κόσμο ζεις, άνθρωπέ μου; Χάλια περνάνε οι Έλληνες! Τα νοίκια καλπάζουν. Τα σούπερ μάρκετ έχουν τιμές κοσμηματοπωλείων. Κουβέρτες και παπλώματα ξεπουλάνε - με το πετρέλαιο θέρμανσης στον ουρανό, ποιός θα ανάψει καλοριφέρ;»
Και οι δύο συνομιλητές έχουν δίκιο. Μονάχα που αναφέρονται σε διαφορετικές μερίδες πληθυσμού. Ένα ποσοστό πράγματι ευημερεί. Ένα άλλο υποφέρει. Και ένα τρίτο, ενδιάμεσο, ελπίζει στο καλύτερο και τρέμει το χειρότερο. Όποιος μπορεί με ακρίβεια να μετρήσει πόσοι ανήκουν σε καθεμία από τις τρεις κατηγορίες, γνωρίζει τον τελικό νικητή των προσεχών εκλογών.
Η ψήφος του κάθε πολίτη δεν διαμορφώνεται αποκλειστικά από την οικονομική του κατάσταση. Η νομοθέτηση του γάμου των ομοφύλων ευχαρίστησε το προοδευτικό κομμάτι της κοινωνίας – και τους ανοιχτόμυαλους κεντρώους που είχαν εμπιστευτεί τον Κυριάκο Μητσοτάκη. Ενώ προξένησε μέχρι και φρίκη στους σκληρούς δεξιούς. Όταν αποκαλύφθηκαν οι παρακολουθήσεις, κάποιοι έκριναν ότι ανεπαισθήτως διολισθαίνουμε προς μια αυταρχική διακυβέρνηση, η οποία θα κατασκοπεύει τους πολίτες. Κάποιοι άλλοι σήκωσαν τους ώμους και σχολίασαν συγκαταβατικά πως αυτά συνέβαιναν πάντοτε. Ο Άδωνις Γεωργιάδης αντιμετωπίζεται από τους μεν σαν ένας υπερδραστήριος, θεατράλε, υπουργός. Και από τους δε σαν ένας υπομανιακός κλόουν, που με την παρουσία του ντροπιάζει τον δημόσιο βίο.
Όταν σφίξουν ωστόσο τα γάλατα, όταν βρεθούμε μπροστά στην κάλπη, η καθημερινότητα είναι που θα βαρύνει αποφασιστικά στην απόφαση του καθενός.
«Επτά στους δέκα επιθυμούν κυβερνητική αλλαγή» ανήγγειλε πρόσφατη δημοσκόπηση. Το εύρημα παρουσιάστηκε ως κόλαφος για το Μαξίμου. Αν ήμουν ο Μητσοτάκης, θα γελούσαν και τα αυτιά μου. Θα σήμαινε ότι ξεκινάω με δεδομένο το 30%. Το οποίο, στις δεύτερες εκλογές, με λίγη καλή τύχη, μου δίνει προοπτική αυτοδυναμίας.
Είναι προφανές ποιά στρατηγική θα ακολουθήσει η Νέα Δημοκρατία στη μακρά προεκλογική περίοδο. «Πριν και μετά από εμάς, το χάος!» θα επαναλαμβάνει σε κάθε τόνο. Και θα υπενθυμίζει το μαύρο 2015. Τους λεονταρισμούς του οπερετικού Γιάνη, την παρωδία δημοψηφίσματος, την κωλοτούμπα που μεταμόρφωσε τον Τσίπρα σε “delivery boy” των δανειστών κατά τη βιτριολική έκφραση του Ευάγγελου Βενιζέλου. «Και τότε, κάποιοι είχαν εμπιστευτεί τον Σύριζα και τον Πάνο Καμμένο, νομίζοντας ότι δεν είχαν τίποτα να χάσουν. Και κατέληξαν στις ουρές των ΑΤΜ, να εισπράττουν το ημερήσιο εξηντάευρο που είχαν επιβάλει τα κάπιταλ κοντρόλ…»
Είναι εξωφρενικό σχεδόν το ότι ο Αλέξης Τσίπρας αντί να αποφεύγει να αναφέρεται σε εκείνη την τραυματική περίοδο, αντί να ποντάρει στο ξεθώριασμα της συλλογικής μνήμης, επιχείρησε να ξαναγράψει την Ιστορία. Αποπειράθηκε να πείσει ότι ο ίδιος είχε και τότε δίκιο και όλοι οι άλλοι άδικο. Απέτυχε προφανώς. Το πολυδιαφημισμένο “rebranding” του, με την «Ιθάκη» και με την ΕΛΑΣ, ώδινεν όρος και έτεκεν μυν. Η δημοφιλία του ήδη διολισθαίνει – προσωπικά δεν βλέπω πώς θα κάνει γκελ. Όσες πάσες και αν του δώσει η Νέα Δημοκρατία, η οποία, για ευνόητους λόγους τον προτιμάει ως βασικό της αντίπαλο.
Ενώ το Πασόκ; Το Πασόκ βρέθηκε, από το 2010, στη σωστή πλευρά. Ανέλαβε ρόλο Ιφιγένειας. Θυσιάστηκε για να αποτραπεί η εθνική καταστροφή, εξιλεώθηκε έτσι για πολλές παλιές αμαρτίες του. Επωμίστηκε το πρώτο μνημόνιο, όταν ο Αντώνης Σαμαράς έταζε φύκια για μεταξωτές κορδέλες στα Ζάππεια. Μέσα σε πέντε χρόνια, συρρικνώθηκε από το 43,92% στο 4,68%. Σήμερα, πώς θα έπρεπε να κινηθεί για να εξασφαλίσει…