Η Μαρία Ευθυμίου είπε, ουσιαστικά, ότι στις μέρες μας ο γκρινιάρης, ο «από τύχη ζούμε», ο «κάθε πέρυσι και καλύτερα» περνούν για προοδευτικοί. Αντιθέτως, οι αισιόδοξοι, όσοι δεν βρίσκουν πως στο τραπέζι που τους στρώνει απλόχερα η ζωή όλα είναι για πέταμα, περνούν για συντηρητικοί.

Το κουσούρι είναι παλιό, και όποιος θήτευσε στο σχολείο που το καλλιέργησε αντιλαμβάνεται τι εννοώ. Να νιώθεις «ριγμένος» και να απολαμβάνεις τη θρηνολογία σου γι αυτό. Να νιώθεις πανταχόθεν βαλλόμενος και να φορτώνεις στην «άδικη κοινωνία» την ευθύνη για τα υπαρκτά ή υποτιθέμενα βάσανά σου. Αλλά αυτά δεν ήταν όλα τα μαθήματα του προγράμματος. Υπήρχαν και άλλα: να αγαπάς την καταγγελία της «αμαρτίας» περισσότερο από την υπεράσπιση της «αρετής» που εκείνη πρόσβαλλε. Να είσαι εριστικός, συχνά αγενής, και να θεωρείς τη συνεννόηση, ως τρόπο επίλυσης των διαφορών, απαράδεκτο συμβιβασμό.

Αν δεν είναι έτσι, γιατί το σχολείο αυτό απευθύνεται τελευταίως όλο και περισσότερο στους πιο φοβικούς, στους πιο αδρανείς, στους πιο καχύποπτους. Σε εκείνους που δεν βλέπουν στην αλλαγή μια ευκαιρία, αλλά μια απειλή.