Και τώρα που κόπασε η συζήτηση για το καλώδιο, ελάχιστες παρατηρήσεις:

Δεν υπήρξε κανένας θρίαμβος της Ελλάδας - και ευτυχώς, διότι τέτοιοι "θρίαμβοι" προκαλούν τον πειρασμό για "αντιθριάμβους" της άλλης πλευράς - ούτε βεβαίως καμιά ήττα της Τουρκίας, όπως θέλουν οι αυτόχθονες "στρατόκ...λοι" αλλά και όσοι, από την άλλη πλευρά, επιδιώκουν θερμό επεισόδιο. (Οι "στρατόκ...λοι" και των δύο πλευρών είναι ίδιοι).

Ούτε βεβαίως νίκη της Τουρκίας, όπως διακηρύσσουν όλοι οι αυτόχθονες ακροδεξιοί, από τον Σαμαρά και πέρα. (Στην πραγματικότητα την τρελή τους επιθυμία για ήττα και εξευτελισμό της χώρας διακηρύσσουν. Το γιατί, ας ρωτήσουν τον ψυχίατρό τους).

Αν υπήρξε μία νίκη, διότι τέτοια υπήρξε, αυτή είναι του ανθρώπινου πολιτισμού, με την μορφή της διπλωματίας. Με την οποία μάθαμε να λύνουμε αναίμακτα τις διαφορές μας, χωρίς νικητές και ηττημένους. Και αυτό έγινε εν προκειμένω.

Διότι διευθετήθηκε ένα θέμα αναίμακτα. Τίποτε περισσότερο, τίποτε λιγότερο.

Τα πανηγύρια λοιπόν των αυτοχθόνων "στρατόκ...λων" για τη νίκη μας και την ήττα της Τουρκίας ή η μιζέρια των αυτοχθόνων χολερικών ακροδεξιών για την δήθεν δική μας ήττα, μόνον κακό κάνουν. Και το χειρότερο είναι ότι το ξέρουν.