Τι συμβαίνει με το cancel culture στο διεθνή εκδοτικό χώρο; Και σε ποιο βαθμό οι απόψεις ενός συγγραφέα ή ακόμη και η υπηκοότητα ή η καταγωγή του επηρεάζουν το αν κάποιο βιβλίο του θα βρει το δρόμο του προς το κοινό;
Η υπόθεση με την άρνηση των εργαζομένων στην Hachette UK να αρνηθούν να εκδώσει ο βρετανικός οίκος το βιβλίο του Γούντυ Άλλεν “Apropos of Nothing” είναι γνωστή. Το ίδιο γνωστές είναι και οι προσπάθειες να απαγορευτεί η κυκλοφορία του βιβλίου της J.K. Rowling “The Ickabog” -λόγω των απόψεων της σχετικά με τα φύλα και τον προσδιορισμό τους.
Τώρα διαφαίνεται μια άλλης τάξης cancel: η άρνηση εκδοτικών οίκων να κυκλοφορήσουν βιβλία Ισραηλινών συγγραφέων -απλώς και μόνο γιατί είναι Ισραηλινοί. Παράδειγμα, το βιβλίο του Eli Sharabi “Hostage” στο οποίο περιγράφει τις 491 ημέρες της αιχμαλωσίας του ως όμηρος των τρομοκρατών της Χαμάς. Το βιβλίο αρνήθηκαν να εκδώσουν οι πέντε σημαντικότεροι βρετανικοί εκδοτικοί οίκοι -για να κυκλοφορήσει εντέλει από τον ανεξάρτητο εκδοτικό οίκο Swift Press.
Για το ζήτημα ιδιαίτερα διαφωτιστική είναι η συνέντευξη του Neil Blair -γνωστού και ως ατζέντη της Ρόουλινγκ- στην Washington Post, που αποφάσισε να φτιάξει το δικό του τυπογραφείο για να εκδίδει ««βιβλία που αντιμετωπίζονται ως ανεπιθύμητα από το εκδοτικό κατεστημένο».
Αλήθεια ποιος αποφασίζει για το ποια βιβλία -και με ποια κριτήρια- θα βρουν το δρόμο τους προς εμάς τους αναγνώστες;
Και κάτι ακόμη: ποιος έλληνας εκδότης θα κυκλοφορήσει το βιβλίο του Eli Sharabi;
(Διαβάστε αποσπάσματα, με το απολύτως ντοκιμαντερίστικο στυλ, από το βιβλίο που δημοσίευσε το TIME και κρίνετε -στο πρώτο σχόλιο)