Η πύλη του Πολυτεχνείου έχει καταρρεύσει, το τανκς έχει εισβάλλει στο χώρο, η Ασφάλεια χτυπάει αλύπητα, πολλοί, κυρίως όσοι προσπαθούν να διαφύγουν από την Πατησίων, συλλαμβάνονται. Πυροβολισμοί στον αέρα από τους Λοκατζήδες, ήχοι από σίδερα που συντρίβονται, οιμωγές πόνου, οσμή από αίμα, μπαρούτι και αγωνία. Καταφέρνουμε να ξεφύγουμε πηδώντας από τα παράθυρα του Γκίνη. Ανεβαίνω τρέχοντας τη Στουρνάρη, ξεφεύγω, με μερικές γκλομπιές, από δύο αστυνομικά μπλόκα πριν την πλατεία Εξαρχείων και συνεχίζω για το σπίτι, στη Νικηφόρου Ουρανού, όπου έχει προκαθοριστεί ως σημείο συνάντησης για Ρηγάδες και μέλη του τομέα πολιτισμού του ΚΚΕ Εσωτερικού. Στο δρόμο μου περνάω από την Τσιμισκή, το σπίτι της Φρίντας Λιάππα όταν ακούω από το μπαλκόνι την κυρία Ελένη, τη μάνα της Φρίντας -την Κυρα Λένη όπως ήθελε να τη λέμε- να με ρωτάει με αγωνία «Τέλη, τι έγινε;». «Μπήκαν στο Πολυτεχνείο» της φωνάζω και συνεχίζω, δαρμένος και ξεθεωμένος πια. Όταν ακούω πίσω μου την Κυρα Λένη να κραυγάζει, με όλη της τη δύναμη, από το μπαλκόνι της: «Ξυπνάτε γειτόνοι! Βγείτε έξω! Σκοτώνουν τα παιδιά μας!».
Πριν καιρό είχα γράψει ένα κείμενο με τίτλο «Η σιωπή του Πολυτεχνείου». Όπου, ανάμεσα σε άλλα σημείωνα: «Μια σιωπή έπεσε ξαφνικά αργά κάποια στιγμή το βράδυ, περασμένα μεσάνυχτα, ώρα Πολυτεχνείου. Κράτησε μόνο κάποια δευτερόλεπτα. Αυτά τα δευτερόλεπτα όμως άλλαξαν ολόκληρη την αφήγηση της ιστορίας. Ήταν η στιγμή που κόπηκαν μαχαίρι, λες στον αέρα, τα συνθήματα που μέχρι τότε δονούσαν την ατμόσφαιρα. Γιατί ένας άλλος ήχος ερχόταν να καταλάβει το χώρο. Ήταν η στιγμή που ακούστηκε ο ήχος από τις πρώτες ερπύστριες. Η στιγμή που όλοι όσοι είχαν μείνει μέσα στο Πολυτεχνείο κατάλαβαν το τι θα επακολουθούσε. Που δεν υπήρχαν πια κομματικοί, αριστεριστές, αναρχικοί, αυτόνομοι ή ανεξάρτητοι. Μόνο κυνηγημένοι άνθρωποι, ασχέτως πολιτικής προέλευσης, που βρέθηκαν εκεί γιατί τους κινούσε μια κοινή ανάγκη: να δηλώσουν με θάρρος πως δεν ανέχονταν πια να τους στερούν το δικαίωμα στην ελεύθερη έκφραση, στη δημόσια δήλωση γνώμης, στην επιλογή κομμάτων, με δυό λόγια τη Δημοκρατία. Η στιγμή που όλοι αυτοί κοιτάζονταν στα μάτια. Μια κάθετη, μοναδική, στιγμή στο μεγάλο ιστορικό χρόνο. Εκείνη η στιγμή που στη ακαριαία διάρκεια της ολοκληρώθηκε και τέλειωσε αυτό που σήμερα ονομάζουμε το "Πολυτεχνείο". Η στιγμή που το "Πολυτεχνείο" σώπασε».

Ανάμεσα σ’ αυτή «σιωπή του Πολυτεχνείου» και την αγωνιώδη -αλλά και συνάμα δυναμική- κραυγή της Κυρα Λένης έχει εγκατασταθεί στη μνήμη μου ο πυρήνας αυτού που ονομάζουμε «Πολυτεχνείο»: από τη μια η ακαριαία σιωπή μετά την είσοδο του τανκς, που στη στιγμιαία διάρκεια της ενοποίησε χρόνο, χώρο και ανθρώπους, ολοκληρώνοντας αυτό που σήμερα ονομάζουμε «Πολυτεχνείο». Και από την άλλη η «λαϊκή κραυγή» της Κυρα Λένης ως δείγμα της επίπτωσης που είχε αυτή η κορυφαία στιγμή της Αντίστασης στη χούντα με τη διάχυση της σε ευρύτερα κοινωνικά σώματα. Γιατί μπορεί μεν το Πολυτεχνείο να μην έριξε τη δικτατορία, κατάφερε ωστόσο, με το παράδειγμα του, να κρατήσει όρθιο το δημοκρατικό φρόνημα ενός μεγάλου τμήματος του κοινωνικού συνόλου.
Και, εντέλει, για εμένα -όπως και για πάμπολλους, πιστεύω- που τις μέρες εκείνες βρέθηκαν στο Πολυτεχνείο, η εξέγερση εκείνη, ως «κάθετη, μοναδική, τομή στον μεγάλο ιστορικό χρόνο» ένα καίριο νόημα είχε: την αντίσταση στη δικτατορία και την επάνοδο της Δημοκρατίας. Με προέκταση της την υπεράσπιση της απέναντι σε όλους, όσοι, ακόμη και δυνητικά, μπορεί να την απειλήσουν. Έχοντας διαρκώς στο μυαλό από τη μία «τη στιγμή που το Πολυτεχνείο σώπασε» και από την άλλη τη «λαϊκή κραυγή» της Κυρα Λένης.
ΥΓ. Όσο για κάποιους -οπαδούς, εμφανώς, δικτατορικών καθεστώτων- που βρήκαν και φέτος ευκαιρία να αποδομήσουν -ή και να αρνηθούν- την ιστορική σημασία εκείνης της εξέγερσης, ας ξέρουν πως θα μας βρίσκουν διαρκώς απέναντι. Όπως απέναντι θα μας βρίσκουν οι ντόπιοι οπαδοί του κομμουνιστικού ολοκληρωτισμού, που για μια ακόμη φορά προσπαθούν να οικειοποιηθούν μια αυθόρμητη εξέγερση που, στην εποχή της, έκαναν τα πάντα για να την ακυρώσουν.
Αντίθετους όμως μας βρίσκουν -από μια άλλη πλευρά, αυτή τη φορά- και ορισμένες προσπάθειες «προέκτασης» της «εξεγερσιακής διάστασης» ως μιας μόνιμης, διαρκούς, κατάστασης, εκτός τόπου και χρόνου, εμμένοντας σε μια «διαρκή επικαιρότητα» του.
Γιατί εμείς ήμασταν εκεί -και ξέρουμε.