Να τελειώνουμε με την μακάβρια πλάκα μέρα που είναι. Το " Πολυτεχνείο" δεν ήταν μόνο το κτήριο του Μετσόβειου στην Πατησίων. Το Πολυτεχνείο ήταν η μειοψηφική αντίσταση στην Χούντα, όπου μπόρεσε να εκδηλωθεί. Στη Νομική (απ' όπου ξεκίνησαν οι 300 " προβοκάτορες" για να καταλάβουν το Πολυτεχνείο), στους δρόμους της Αθήνας, στα Χαυτεία, στην Κυψέλη, την πλατεία Αιγύπτου, αλλά και στη Θεσσαλονίκη, την Πάτρα, τον Πειραιά,τα Γιάννενα, ολόκληρη την χώρα μέσα από τον Σταθμό και " πειρατές" που αναμετάδιδαν το ασθενές του σήμα.
Το Πολυτεχνείο λοιπόν ήταν όλα αυτά. Κι ακόμη ήταν η αντίσταση πιο πριν , οι εξόριστοι, οι φυλακισμένοι, οι βασανισμένοι. Τα ανέκδοτα εις βάρος των χουντικών, τα αυτιά γαϊδάρου στον Παπαδόπουλο που ζωγραφίζαμε στα σχολικά βιβλία, ο όρκος σιωπής, μικρό παιδί, για το που είναι ο Άρης, μην μου ξεφύγει ότι ήταν στην Γυάρο, να λέω πως είναι για μεταπτυχιακά στο Παρίσι.
Το Πολυτεχνείο ήταν αυτή η αδύνατη, ανεπαίσθητη αίσθηση αντίδρασης. Οτι κάπως με κάποιο τρόπο έπρεπε να αλλάξει η κατάσταση. Κι ο Μουστακλής κι ο Παναγούλης, που δεν πήγαν ποτέ εκεί, το πεντάχρονο παιδάκι στου Ζωγράφου, ο Κομνηνός και τόσοι άλλοι στους δρόμους γύρω από το Ίδρυμα, όλοι τους νεκροί του Πολυτεχνείου είναι.