Ραγισμένος καθρέφτης;

Γιάννης Πανούσης 17 Νοε 2026

Περπατάω σε σκοτεινό διάδρομο

μετρώντας τις κλειστές πόρτες

Αγγελική Μπούλιαρη,Η νοσταλγία του παλιού πόνου

Είχα δηλώσει στο παρελθόν ότι είμαι κατά της «ψυχολογικοποίησης» της πολιτικής και της ερμηνείας των αντικειμενικών γεγονότων με βάση τα εσώτερα[εσώψυχα;] των πολιτικών υποκειμένων

Εσχάτως όμως έχω αρχίσει να αισθάνομαι πως έχουν προκύψει κάποιες ρωγμές στην επί χρόνια σταθερή κι ακλόνητη άποψή μου

Αναρωτιέμαι π.χ

-γιατί κάποιος είναι τόσο «γαντζωμένος στην εξουσία»;

Μόνο τα όποια οικονομικά συμφέροντα μπορεί να εξηγήσουν το φαινόμενο ή μήπως πρέπει να εξετάσουμε και το Εγώ τους,τον ψυχισμό τους;

-αυτές οι υποκριτικές κομματικο-ιδεολογικές διπροσωπίες[double face;]είναι αποτέλεσμα κάποιας τακτικής ή εκφράζει διχασμένες προσωπικότητες;

-οι συνεχείς αντι-φάσεις σε δηλώσεις και κινήσεις απο-δεικνύουν μία απώλεια μνήμης ή μία remake μεταμφίεση;[π.χ από αρπακτικό σε κατοικίδιο]

-η αιφνίδια αλλαξοπιστία σημαίνει προσαρμογή σε νεότερες εξελίξεις ή ψυχοδιανοητική αστάθεια;

-η τηλεοπτική εμφάνιση των ίδιων ανθρώπων με διαφορετικό λόγο και εικόνα χρεώνεται σε κάποιον image maker  ή συνιστά εκδήλωση μίας σπασμένης κλίμακας του DNA ειλικρίνειας και συνέπειας;

Αντιλαμβάνομαι ότι πολλοί πολιτικοί κινούνται με βάση το ένστικτο της αρχηγο-κομματικής αυτοσυντήρησης[sic],άλλοι προτιμούν να είναι αρεστοί στην κομματική βάση σαν serial ψεύτες,μερικοί ζούνε με τη φαντασίωση της εκδίκησης ή της παλινόρθωσης

Όμως η Πολιτική δεν είναι κρυψώνας για δια-ταραγμένους χαρακτήρες,μία φωλιά για διμούτσουνα φίδια,μιά σπηλιά για δεσμώτες ιδεοληψιών

Κι αυτό για τον απλούστατο λόγο ότι με τη συμπεριφορά τους συμβάλλουν στο να χαλάσει ο θερμοστάτης της Δημοκρατίας και να μολυνθούν όλοι οι πολίτες από τον Ιό της κατα-θλιπτικής νοσταλγίας για τα ‘ωραία χρόνια’ της[έστω ρομαντικής]πλάνης ότι υπάρχουν υγιείς δυνάμεις στον τόπο

ΥΓ1. Αυτοί που σπουδαιολογούν χωρίς να λένε κάτι σοβαρό,εκείνοι που κοκορεύονται,ενώ έχουν αποδειχτεί ‘’κότες’’,όταν χρειάστηκε να πούνε ‘όχι’,όσες έχουν πιστέψει πως οι γατοκαβγάδες συνιστούν πολιτική πρακτική κι άλλες που ‘το παίζουν ‘άγιες,μερικοί που με μισόλογα επιχειρούν να κρύψουν την ευθύνη τους,άπαντες οι παραπάνω[κι άλλοι πολλοί]τί νομίζουν ότι προσφέρουν στη χώρα και στο λαό;

Το μόνο που φαίνεται να τους ενδιαφέρει είναι η ψήφος που τους ‘ψηλώνει’,καθώς αυτοθαυμάζονται στο ραγισμένο και γερμένο καθρέφτη του μικρού Εγώ τους

ΥΓ2.Γιατί ,έστω κάποιοι ελάχιστοι,δεν αισθάνονται ότι έχουν ένα στοιχειώδες καθήκον να δείξουν,αν όχι χρηστοήθεια ή σεμνοτυφία,τουλάχιστον μία μετριο-φροσύνη;

ΥΓ3.Δεν κατανοώ πώς οι μηδέποτε εργασθέντες πραγματικά [κι όχι στα χαρτιά] πολιτικοί[ακόμα και πρωθυπουργοί] πείθουν τους πάσχοντες ανέργους,απολυμένους,υποαπασχολούμενους,αποκλεισμένους,ότι τους καταλαβαίνουν και συμπάσχουν;

Η αφέλεια,η κουφότητα κι η κομματική τυφλότητα σε όλο τους το μεγαλείο