Γιάννης Καλογήρου, φοιτητής στη Σχολή Χημικών Μηχανικών του ΕΜΠ 21 ετών και μέλος της Συντονιστικής Επιτροπής της κατάληψης.
Η θέση μου εκείνο τον Νοέμβρη του ΄73, ήταν φυσικά στο Πολυτεχνείο! Δεν ήταν θέμα επιλογής για μένα - ήταν μια αυτονόητη πράξη. Ήμουν φοιτητής του Πολυτεχνείου, ήμουν ήδη στο αντιδικτατορικό κίνημα μέσω της παραταξιακής δραστηριότητας του Ρήγα Φεραίου και του συλλόγου Χίων φοιτητών (που είχε τότε σημαντική δράση), όλη η ευρύτερη παρέα μου ήταν εκεί. Στις Γενικές Συνελεύσεις των Σχολών για τη σύνθεση του Συντονιστικού οργάνου εξάλλου, το ένα βράδυ εκλέχτηκα εγώ μέλος της Συντονιστικής Επιτροπής (από πλευράς της σχολής Χημικών Μηχανικών), το άλλο βράδυ ο Νίκος Χριστοδουλάκης (απ΄τη σχολή των Μηχανολόγων-Hλεκτρολόγων Μηχανικών) - ο οποίος στη συνέχεια οργάνωσε και τον ραδιοφωνικό σταθμό «Εδώ Πολυτεχνείο» με εκφωνητές τον Δημήτρη Παπαχρήστο, τη Μαρία Δαμανάκη και άλλους. Η λειτουργία του σταθμού ενεργοποίησε και πολλαπλασίασε τους συμμετέχοντες εντός και εκτός του περίβολου του Πολυτεχνείου, κυρίως όμως διέχυσε το μήνυμα της αντίδρασης και της αντίστασης στη χούντα.
Από εκείνα τα σχεδόν τρία μερόνυχτα της κατάληψης, θυμάμαι:
Πρώτον: την οργάνωση και τη διαφύλαξη της υποδομής του Ιδρύματος. Τακτοποιούσαμε με σχολαστικότητα τα πάντα, καθαρίζαμε τους χώρους, τους προστατεύαμε, ήταν ένα μικρό εργοτάξιο, ενώ οργανώθηκε και από τους φοιτητές της ιατρικής το ιατρείο για την περίθαλψη των τραυματιών με συντονιστή τον Γιώργο Παυλάκη. Μετά την έξοδο, όταν μπήκε ο στρατός μέσα, έσπασαν πόρτες, τραπέζια, εργαστήρια για να μας δυσφημίσουν.
Δεύτερον: θυμάμαι την αλληλεγγύη – σε εκείνο το κλίμα της ψυχικής ανάτασης παραμερίστηκαν όλες οι τριβές, τα πείσματα, οι μικρο-εγωισμοί, οι παραταξιακοί διαχωρισμοί. Συσπειρωθήκαμε, γιατί μας ένωνε η πίστη μας σε κάτι υπέρτερο – στη δημοκρατία και την ελευθερία, που δεν είχαμε γνωρίσει. Εδώ νομίζω πρέπει να μνημονευθεί, και η αξία της αλληλεγγύης που πήραμε από ορισμένους καθηγητές μας. Ο Νίκος Κουμούτσος, Θόδωρος Σκουλικίδης, Γιώργος Βέης, Θεοδόσης Τάσιος και ορισμένοι άλλοι, ήταν φωτισμένοι δάσκαλοι, που στάθηκαν δίπλα μας εκείνες τις ώρες. Όπως και νωρίτερα, στις φοιτητικές εκλογές που είχε γίνει εκτεταμένη νοθεία, στις σχολές Χημικών Μηχανικών και Τοπογράφων, οι καθηγητές στήθηκαν δίπλα στις κάλπες κι εμπόδισαν να γίνει νοθεία.
Τρίτον, θυμάμαι ακόμη την ικανότητά μας να παράγουμε πολιτική. Άμαθοι από πολιτικές διαδικασίες, σε ώρες κρίσης, έπρεπε να απαντήσουμε σε σοβαρά ερωτήματα: «πού το πάμε», «ποια είναι η διέξοδος», πώς «την προωθούμε», με «ποιους συνδιαλεγόμαστε», «τι εγγυήσεις να ζητήσουμε;» Και οι αποφάσεις που λάβαμε ήταν ώριμες και πλειοψηφικές.
Και τέταρτον, θυμάμαι το θάρρος μας. Βρισκόμασταν εκεί κορίτσια και αγόρια, παιδιά που οι γονείς τους ήξεραν/ή δεν ήξεραν πού βρισκόμασταν. Αλλά είμασταν μετά λόγου γνώσεως εκεί, ξέραμε ότι κινδυνεύουμε – να σκοτωθούμε, να συλληφθούμε, να βασανιστούμε. Δείχναμε μια τόλμη, που ως τότε δεν γνωρίζαμε ότι είχαμε. Και δεν θα ξεχάσω ποτέ, πως σε μια στιγμή δύσκολη, όταν αποφασίσαμε ότι έπρεπε να συνομιλήσουμε με τις στρατιωτικές αρχές για την έξοδό μας απ΄το Πολυτεχνείο, με πραγματικό θάρρος ο Κώστας Λαλιώτης κι ο εκλιπών Κυριάκος Σταμέλος πήδηξαν έξω απ΄τα κάγκελα εν γνώσει των συνεπειών της πράξης τους. Και ματαίως, όπως έδειξε η ιστορία, γιατί η χούντα ήθελε να μας ματοκυλίσει.
Μετα την έξοδο, έτρεξα με τον συμφοιτητή μου Κώστα Κυριαζή και ορισμένους άλλους , ευτυχώς προς την Γ΄ Σεπτεμβρίου. Ανοίξαμε την πρώτη πόρτα πολυκατοικίας που άκουσε ο Κώστας ότι μας άνοιγαν (μας είχαν δει απ΄το μπαλκόνι να τρέχουμε) μας περιέθαλψαν, μετά κρυβόμουν, είχα βγει στην παρανομία. Με συνέλαβαν τελικά τον Ιούνιο του ΄74 μέσα στην αυλή του Πολυτεχνείου , όταν εμφανίστηκα για να δώσω τις τελικές εξετάσεις στη Σχολή μου. Με πήγαν στην Ασφάλεια – τα υπόλοιπα είναι ιστορία.
Πενήντα τρία χρόνια μετά, θεωρώ ότι υπήρξα τυχερός. Καταρχάς, επειδή μισο αιώνα μετά, ζώ! Επίσης, γιατί ήμουν παρών και ενεργός σε μια ιστορική στιγμή της χώρας μας. Ακόμη, γιατί δεν έμεινα σημαδεμένος απ΄αυτή την εμπειρία, όπως κάποιοι άλλοι συμφοιτητές μου. Κυρίως όμως, γιατί όσοι πρωταγωνιστήσαμε σε κείνα τα γεγονότα είχαμε τη μεγάλη τύχη, τη σπάνια τύχη, να ζήσουμε την ευόδωση του αγώνα μας. Η χούντα, λίγους μήνες μετά έπεσε. Εξαιτίας του Πολυτεχνείου; Εξαιτίας ΚΑΙ του Πολυτεχνείου. Όσα ονειρευτήκαμε, τα ζήσαμε, τα απολαύσαμε, δουλέψαμε για να ριζώσουν και να καρποφορήσουν. Και, για να μιλήσω επί του προσωπικού, έχω την ικανοποίηση πως στη ζωή μου δεν υπήρξα άκαπνος. Αυτά που πίστευα τα κυνήγησα, ακόμη κι αν έπρεπε να αναμετρηθώ με τις δυνάμεις μου και τη συνείδησή μου. Και κοιτάζοντας πίσω μου, νιώθω μια πληρότητα - γιατί μετρήθηκα, ζυγίστηκα και δεν βρέθηκα ελλιπής.