Μετά τη Νίνα Κασιμάτη, σειρά φαίνεται να παίρνει η Θεοδώρα Τζάκρη. Στη Χαριλάου Τρικούπη οι επιστροφές συνεχίζονται και η διεύρυνση αποκτά όλο και περισσότερο χαρακτηριστικά πολιτικής παλιννόστησης. Όσοι κάποτε εγκατέλειψαν το ΠΑΣΟΚ για να αναζητήσουν καλύτερη τύχη στον ΣΥΡΙΖΑ, τώρα ανακαλύπτουν ξανά τις αρετές της δημοκρατικής παράταξης. Προφανώς, η πολιτική μνήμη έχει μικρότερη διάρκεια από τις κοινοβουλευτικές θητείες.
Η περίπτωση της Τζάκρη είναι ενδεικτική. Από το ΠΑΣΟΚ στον ΣΥΡΙΖΑ, στη συνέχεια στον Κασσελάκη και τώρα πάλι προς το ΠΑΣΟΚ. Μια διαδρομή με αρκετούς σταθμούς και αξιοσημείωτη προσαρμοστικότητα. Οι πολιτικές μετακινήσεις είναι θεμιτές, αρκεί να συνοδεύονται από κάποια εξήγηση για τις προηγούμενες επιλογές. Ιδιαίτερα όταν αυτές περιλαμβάνουν τη συμμετοχή στην κυβέρνηση Τσίπρα και τη συνεργασία με τον Πάνο Καμμένο. Η πολιτική συνέπεια, άλλωστε, κρίνεται και από όσα προηγήθηκαν της τελευταίας μεταγραφής.
Το πρόβλημα, ωστόσο, αφορά περισσότερο την ηγεσία του ΠΑΣΟΚ. Ο Νίκος Ανδρουλάκης επιχειρεί να διευρύνει την εκλογική του επιρροή, προσελκύοντας στελέχη από τον χώρο του πρώην ΣΥΡΙΖΑ. Μόνο που η αριθμητική των προσχωρήσεων έχει μικρή σχέση με την πολιτική δυναμική. Μπορεί να αυξάνει τις κοινοβουλευτικές έδρες, αλλά η προσέλκυση ψηφοφόρων απαιτεί άλλου είδους πολιτική δουλειά.
Οι πρόσφατες δημοσκοπήσεις προσφέρονται για ψυχραιμότερες αναγνώσεις. Το ΠΑΣΟΚ καταγράφει μια μικρή άνοδο, παραμένει όμως περίπου τρεις μονάδες πίσω από την ΕΛΑΣ του Αλέξη Τσίπρα. Ούτε η κυβερνητική φθορά ούτε η αναδιάταξη του χώρου της αντιπολίτευσης έχουν δημιουργήσει μέχρι στιγμής κάποια θεαματική δυναμική για τη Χαριλάου Τρικούπη. Πολύς θόρυβος για τις αφίξεις, λίγη κίνηση στα εκλογικά ταμεία.
Υπάρχει και μια βαθύτερη πολιτική σοβαρή αντίφαση. Το ΠΑΣΟΚ επικαλείται τη σοσιαλδημοκρατική του ταυτότητα, τη θεσμική υπευθυνότητα και την ανάγκη μιας αξιόπιστης εναλλακτικής διακυβέρνησης. Την ίδια στιγμή επιδιώκει να ενσωματώσει πρόσωπα που υπηρέτησαν πολιτικές επιλογές από τις οποίες το ίδιο είχε επιχειρήσει να διαφοροποιηθεί. Η συνύπαρξη ασφαλώς είναι δυνατή. Προϋποθέτει, όμως, μια καθαρή πολιτική συμφωνία. Αλλιώς η διεύρυνση καταλήγει να έχει ως μοναδικό κοινό παρονομαστή την επιθυμία συμμετοχής στην επόμενη εκλογική αναμέτρηση.
Και το ερώτημα γίνεται ακόμη πιο ουσιαστικό. Ποιον ακριβώς επιχειρεί να πείσει αυτή η στρατηγική; Τον κεντρώο ψηφοφόρο που αναζητά σοβαρότητα και μεταρρυθμίσεις; Τον απογοητευμένο ψηφοφόρο της Αριστεράς; Ή απλώς όσους εξακολουθούν να αντιμετωπίζουν την πολιτική ως υπόθεση κομματικών συσχετισμών και προσωπικών διαδρομών;
Η Κεντροαριστερά έχει ανάγκη από πολιτική πρόταση με ευρωπαϊκό προσανατολισμό, μεταρρυθμιστική συνέπεια και καθαρή στρατηγική κυβερνησιμότητας. Η διαρκής αναζήτηση στελεχών από τα απομεινάρια του συριζαϊκού εγχειρήματος αφήνει αυτή τη συζήτηση σε δεύτερο πλάνο. Και όσο η αντιπολίτευση αναλώνεται στις εσωτερικές της ανακατατάξεις, η κυβέρνηση εξακολουθεί να απολαμβάνει το πολιτικό πλεονέκτημα που της προσφέρει η αδυναμία συγκρότησης μιας πειστικής εναλλακτικής.
Η πολιτική ειρωνεία είναι προφανής. Το ΠΑΣΟΚ επιχειρεί να ανανεωθεί με πρόσωπα που έχουν ήδη δοκιμάσει σχεδόν όλες τις εκδοχές της προηγούμενης αντιπολίτευσης. Οι ίδιοι επιστρέφουν, οι πολιτικές συνταγές ανακυκλώνονται και η ηγεσία αναζητά τη δυναμική που λείπει.
Στη Χαριλάου Τρικούπη μπορεί να αυξάνονται οι αφίξεις. Το πρόβλημα είναι ότι, προς το παρόν, οι μεταγραφές πληθαίνουν, αλλά τα εκλογικά εισιτήρια παραμένουν λιγοστά.