Δρόμοι πολλοί, δρόμοι παλιοί, ρε Μάνο…

Νότης Ανανιάδης 21 Νοε 2026

Στη μνήμη του Μάνου Γλαμπεδάκη που μας άφησε.

Ήσουν από τους “μικρούς” της προηγούμενης γενιάς. Πρόλαβες 18άρης το Νοέμβριο του Πολυτεχνείου και κυρίως την ατμόσφαιρα της εποχής.  Τα βήματα εκείνων των δρόμων σε έφεραν στην Αριστερά και σε μια συνηθισμένη διαδρομή. ΚΚΕ, αποχώρηση, στη συνέχεια Συνασπισμός. Δεν θυμάμαι αν ενδιαμέσως πέρασες από το Εσωτερικό, αλλά τι σημασία έχει;
Οι δρόμοι μας είχαν διασταυρωθεί ήδη από την αυτόνομη Δημοτική Κίνηση σας στην αγαπημένη σου Δραπετσώνα ήδη από το 1982. Κίνηση που “συνομίλησε” για τα τοπικά προβλήματα το ’86 με τους “Πολίτες του Πειραιά” του Κώστα Κωσταράκου. Αργότερα, κοντά στον Μιχάλη Παπαγιαννάκη, στην ” ανανεωτική τάση”, στον Συνασπισμό, στον Πειραιά περπατούσαμε μαζί. Παράλληλα, ακόμη κι όταν στρίβαμε πότε σε κάποιο αριστερό κι άλλοτε σε ένα δεξιό στενό. Διασταυρώνονταν οι πορείες μας, συμφωνούσαμε, διαφωνούσαμε και πάλι ακολουθούσαμε παράλληλες ρότες. Διαδρομές που μας έφεραν στην περιπέτεια της ΔΗΜΑΡ, στους Μεταρρυθμιστές της Αριστεράς ακόμη και στην ίδια όχθη του Ποταμιού για λίγο.

Ποτέ δεν διεκδίκησες πρωταγωνιστικό ρόλο, κάτι που ποτέ δεν κατάλαβα, μάλιστα κάποτε σε είχα ρωτήσει γιατί.  Γυρνούσες κι εσύ, φαίνεται, πάντα στον Πειραιά και στη Δραπετσώνα σου, στο σπίτι σου με την ωραία θέα στο λιμάνι. Κι από εδώ, άλλωστε, ξεκινήσαμε την τελευταία μας πορεία. Την Πρωτοβουλία Πολιτών Πειραιά. Μαζί με τον λίγο πιο μεγάλο σου Αλέκο Τσουρινάκη, με εμένα ως ενδιάμεσο ηλικιακά κρίκο και μια σειρά νεότερων φίλων. Δεν θελήσαμε να κάνουμε οργάνωση ή δημοτική κίνηση ούτε να το παίξουμε παράγοντες, αλλά οι εκδηλώσεις που οργανώναμε άφησαν το δικό τους αποτύπωμα με απαγορευμένες και υποχρεωτικές διαδρομές, στροφές και στάσεις στους δρόμους του Πειραιά. Κάτι ήταν κι αυτό. Συνομιλούσαμε με σχεδόν όλους, όταν η εχθροπάθεια και ο οιωνεί εμφύλιος διέλυε φιλίες χρόνων – και στην πόλη μας.
Αρρώστησες εσύ, χάσαμε τον άλλον “μεγάλο” , βαρέθηκαν οι μικρότεροι… Να πιούμε μια τελευταία μπύρα στο καφενείο κοντά στο σπίτι μου. Δεν μπορώ να μετακινούμαι εύκολα , μου είπες πριν κανά – δυο μήνες. Δεν προκάναμε. Είχαν άλλοι προτεραιότητα.

Καλό ταξίδι, σύντροφε Μάνο.

Χαιρετισμούς στους ταξιδιώτες που ανέφερα προηγουμένως.

Και καλή αντάμωση, στην Κεντρική Επιτροπή του μέλλοντος μας…