Ο Τραμπ δεν άφησε, για μια ακόμα φορά, κανένα περιθώριο να παρερμηνευτούν οι προθέσεις του: «Ήρθε η ώρα η Ουκρανία να αποκτήσει νέο πρόεδρο». Μια δήλωση που ακολούθησε τη συμφωνία του με τον Πούτιν για την άμεση διάθεση εκατοντάδων χιλιάδων τόνων ντίζελ ρωσικού πετρελαίου στην Αμερικανική και τη διεθνή αγορά. Μια συμφωνία-συγχωροχάρτι στον Ρώσο εισβολέα αφού προσφέρει οικονομική ανάσα στο Κρεμλίνο τερματίζοντας ουσιαστικά τις διεθνείς κυρώσεις.

Η αλλαγή του Ουκρανού προέδρου έγινε επιτακτική ανάγκη για το δίδυμο Τραμπ-Πούτιν από τη στιγμή που ο Ζελένσκι συνεχίζει να ανατινάζει ρωσικά διυλιστήρια. Το γεγονός ότι τα χτυπήματα αυτά έρχονται ως αντίποινα για τη δολοφονία, σε καθημερινή βάση, αθώων Ουκρανών πολιτών μέσα στα σπίτια τους ή στα λεωφορεία που μετακινούνται δεν έχει καμιά σημασία για τον ένοικο του Λευκού Οίκου. «Λογικό» ακούγεται από τη στιγμή που στο ρωσικό πετρέλαιο βλέπει ο Τραμπ τη σανίδα της εκλογικής του σωτηρίας.

Θα πρέπει να άνοιξαν πολλές βότκες στο Κρεμλίνο γι αυτή τη συμφωνία. Ο Τραμπ αποδείχτηκε, ειδικά στη δεύτερη θητεία του, ο πιο πιστός οπαδός του Ρώσου δικτάτορα. Και να σκεφτεί κανείς ότι τα αμέτρητα τελεσίγραφα για τη λήξη του πολέμου με τα οποία τον είχε απειλήσει κατά καιρούς έληγαν άδοξα χωρίς καμιά απολύτως συνέπεια. Αντίθετα, τώρα διαπιστώνει ότι ο Πούτιν θέλει να τερματίσει τον πόλεμο, σε αντίθεση με τον Ζελένσκι που αρνείται να υποταχθεί στις εδαφικές και άλλες απαιτήσεις του.

Το μοναδικό Νόμπελ που μπορεί να διεκδικήσει ο Τραμπ είναι το Νόμπελ του κυνισμού και του πολιτικού αμοραλισμού. Η θητεία του στην προεδρία των ΗΠΑ προσβάλλει τη χώρα του αλλά και τη φιλελεύθερη δυτική δημοκρατία γενικότερα. Αμετροεπής και υπερφίαλος γκρεμίζει, με τις αλλοπρόσαλλες αποφάσεις του, τις παγκόσμιες ισορροπίες. Ήρθε η ώρα να αποκτήσουν οι ΗΠΑ νέο πρόεδρο. Και οι ενδιάμεσες εκλογές του Νοεμβρίου είναι μια καλή ευκαιρία να γίνει το πρώτο βήμα προς αυτή την κατεύθυνση.