Οι κουρασμένοι άνθρωποι
όπως και τα διαβασμένα βιβλία
φαίνονται από τη ράχη τους
Γιώργος Πισσάνης, Ο ελαιοχρωματιστής
Πράγματι δεν κατανοώ, τόσο με πολιτικούς όρους, όσο και με ψυχαναλυτικούς, γιατί ορισμένα στελέχη της [κάποτε] αριστεράς άλλοτε ζητάνε την ενότητα του χώρου [μάλλον, των χώρων] κι άλλοτε λυπούνται για τα κονταροκτυπήματα κάτω από τη μέση μεταξύ των στελεχών τους
Άπαντες οφείλουν να γνωρίζουν ότι ακόμα και η σύγκλιση ή και η συνεννόηση είναι αντικειμενικά [κόμματα διχασμών] και υποκειμενικά [συγκρουσιακοί αρχηγοί] αδύνατες, μολονότι οι πολιτικές προσεγγίσεις δεν είναι εκ διαμέτρου αντίθετες
Στην Ελλάδα οι κομματικές δι-αφωνίες μπορεί να πασπαλίζονται με άχνη ιδεολογίας, όμως στην ουσία παραμένουν διαφορές προσωπικού χαρακτήρα [φιλοδοξίας ή εξάρτησης]
Δεν πρόκειται για κάποια υστέρηση φάσης, αλλά για πολιτική αφασία [ή έστω, για στρατηγική αμηχανία], για ιστορικούς ή χορηγικούς λόγους
Η διχοστασία σε σχέση με την ερμηνεία των γεγονότων, η αποστασία σε σχέση με τις ιδέες και αξίες του παρελθόντος και η ακαταστασία σε σχέση με τις πολιτικές που είχαν προτείνει ή υιοθετήσει, παρά τη χοροστασία των φιλικών ΜΜΕ και των δημοσιογράφων [παπαγαλάκια;], επιβεβαιώνουν κάθε στιγμή του λόγου το αληθές [από την εξεταστική για τα funds μέχρι την «ιδιοκτησία» της σημαίας του Πολυτεχνείου]
Τα [απο-]κόμματα της πρώην ενιαίας Αριστεράς χρειάζονται επιστασία γιατί όσα πράττουν οι ηγετικές τους ομάδες μάλλον τα οδηγούν, εκόντα/άκοντα, στην ανάγκη λήψης μέτρων αυτο-προστασίας από τους εαυτούς τους [πριν οι εναπομείναντες ψηφοφόροι τους τούς στείλουν «στα αζήτητα»]
ΥΓ. Όποιος νομίζει ότι είναι Ναπο-λέων μήπως οφείλει, προτού τον εξορίσει η Ιστορία από το πολιτικό σκηνικό, να πάψει να βλάπτει τους «συντρόφους του»;
ΥΓ2. Γιατί η ηγεσία του ΠΑΣΟΚ είναι τόσο επι-φυλακτική στο να πάρει μέτρα πρόληψης του Κινήματος από κινήσεις αιφνιδιασμού, που προκαλούν οι γνωστοί δούρειοι ίπποι [βάσει σχεδίου έξωθεν κι όχι κάποιας κρίσης συνείδησης];