Ουκρανία: Η Ευρώπη χρειάζεται στρατηγική ειρήνης, όχι μόνο στρατηγική πολέμου

Δημήτριος Καρκαμάνης 22 Νοε 2026

Η υποστήριξη προς την Ουκρανία πρέπει να συνεχιστεί. Όμως η Ευρώπη δεν μπορεί να περιορίζεται στην αποστολή όπλων και χρημάτων, χωρίς σαφή πολιτικό στόχο και χωρίς ουσιαστική διπλωματική πρωτοβουλία για τον τερματισμό του πολέμου. Η στρατιωτική αντοχή δεν αποτελεί από μόνη της στρατηγική ειρήνης.

Δεν υποστηρίζω την εγκατάλειψη της Ουκρανίας, τη συνθηκολόγησή της ή την αποδοχή του εδαφικού ακρωτηριασμού της ως τετελεσμένου γεγονότος. Ούτε αποδέχομαι μια διεθνή τάξη στην οποία ο ισχυρός επιβάλλει τη θέλησή του στον αδύναμο. Η ουκρανική κυριαρχία και εδαφική ακεραιότητα πρέπει να παραμείνουν βασικές αρχές κάθε βιώσιμης ειρηνευτικής λύσης.

Αυτό που αμφισβητώ είναι μια πολιτική που επενδύει σχεδόν αποκλειστικά στη συνέχιση της στρατιωτικής αναμέτρησης, χωρίς να παρουσιάζει έναν σαφή ορίζοντα πολιτικής διεξόδου.

Το κόστος του πολέμου είναι τεράστιο και για τις δύο πλευρές. Η Ρωσία έχει υποστεί σοβαρές στρατιωτικές και οικονομικές απώλειες, ενώ η Ουκρανία πληρώνει ένα δυσβάστακτο ανθρώπινο, δημογραφικό και οικονομικό τίμημα. Παρά τις επιμέρους μεταβολές στο μέτωπο, η συνολική εικόνα χαρακτηρίζεται σε μεγάλο βαθμό από στασιμότητα, με περιορισμένα εδαφικά κέρδη και δυσανάλογα μεγάλες απώλειες.

Πόσο ακόμη μπορεί να συνεχιστεί αυτή η κατάσταση; Και κυρίως, ποιος είναι ο συγκεκριμένος πολιτικός στόχος που δικαιολογεί τη συνέχισή της; Η διακήρυξη ότι θα στηρίζουμε την Ουκρανία «για όσο χρειαστεί» δεν απαντά στο ουσιαστικό ερώτημα: τι ακριβώς επιδιώκουμε να επιτύχουμε και πώς θα φτάσουμε εκεί;

Εδώ βρίσκεται η ευθύνη της Ευρώπης. Η Ευρώπη οφείλει να περάσει από την πολιτική της διαχείρισης του πολέμου σε μια συγκροτημένη στρατηγική για την ειρήνη. Αυτό σημαίνει:
▪ Να διαμορφώσει κοινή πολιτική γραμμή και σαφή στόχο για τον τερματισμό του πολέμου.
▪ Να αναλάβει πρωτοβουλία για ενεργές διαπραγματεύσεις, σε συντονισμό με την Ουκρανία και τους διεθνείς εταίρους της.
▪ Να συμβάλει στη διαμόρφωση αξιόπιστων και μακροπρόθεσμων εγγυήσεων ασφαλείας, ώστε μια συμφωνία να μην οδηγήσει σε νέα ρωσική επίθεση.
▪ Να σχεδιάσει την ανοικοδόμηση και τη μακροπρόθεσμη ευρωπαϊκή προοπτική της Ουκρανίας.

Η Ευρώπη δεν πρέπει να παρακολουθεί παθητικά τις εξελίξεις ούτε να εξαρτά τη διπλωματική της στάση αποκλειστικά από τις πρωτοβουλίες της Ουάσιγκτον. Εάν θέλει να αποτελεί αυτόνομο γεωπολιτικό παράγοντα, πρέπει να αποδείξει ότι μπορεί να διαμορφώνει εξελίξεις και όχι απλώς να πληρώνει το κόστος τους.

Ασφαλώς, καμία ειρηνευτική συμφωνία δεν μπορεί να αποτελεί απλή επιβολή των ρωσικών απαιτήσεων. Δεν πρέπει να νομιμοποιεί την κατάκτηση εδαφών διά της βίας ούτε να δημιουργεί ένα επικίνδυνο προηγούμενο για άλλες αναθεωρητικές δυνάμεις. Πρέπει να βασίζεται σε διαπραγματεύσεις, διεθνείς εγγυήσεις ασφαλείας και, κυρίως, στη συναίνεση της ίδιας της Ουκρανίας. Η διπλωματία δεν σημαίνει επιβράβευση του επιτιθέμενου. Σημαίνει πολιτική προσπάθεια για να αποτραπεί περισσότερη αιματοχυσία και να διασφαλιστεί μια βιώσιμη ειρήνη.

Η Ευρώπη έχει κάθε λόγο να εμποδίσει την επίτευξη των αναθεωρητικών στόχων της Ρωσίας. Έχει όμως και ευθύνη απέναντι στους δικούς της πολίτες, στην οικονομία της και στη μελλοντική της ασφάλεια. Δεν μπορεί να εγκλωβιστεί σε έναν πόλεμο φθοράς χωρίς σαφή στρατηγική εξόδου, θεωρώντας ότι η συνέχισή του αποτελεί αυτονόητα τη μόνη επιλογή.

Το πραγματικό δίλημμα, λοιπόν, δεν είναι αν θα στηρίξουμε την Ουκρανία ή αν θα επιδιώξουμε την ειρήνη. Είναι αν θα συνεχίσουμε να τη στηρίζουμε χωρίς πολιτικό σχέδιο ή αν θα συνδυάσουμε την υποστήριξή της με μια αποφασιστική διπλωματική πρωτοβουλία.

Η Ευρώπη πρέπει να καταλάβει ότι η ισχύς της δεν μετριέται μόνο με τα όπλα που στέλνει, αλλά και με την ικανότητά της να αποτρέπει πολέμους, να διαμορφώνει λύσεις και να οικοδομεί ειρήνη.

Δεν αρκεί να ξέρουμε πώς θα συνεχιστεί αυτός ο πόλεμος. Πρέπει επιτέλους να αποφασίσουμε πώς θα τελειώσει. Και η Ευρώπη οφείλει να αναλάβει την ευθύνη γι’ αυτό.

Πηγή: kappanews.gr